“อ้าวแพท” ภูผาเดินออกมาจากในครัว สองมือมีแก้วและขวดน้ำดื่ม
ทั้งคู่สบตากันในความเงียบและยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่แพทจะเป็ฝ่ายพูดก่อน
“ยังไม่มีใครมาเหรอ”ถามเป็มารยาทไปงั้น เอาจริงๆ ก็เหลืออีกแค่สองคนเท่านั้นแหละ แชมป์กับอุ๋มเพราะภูผาคงไม่นัดเพื่อนที่อื่นนอกจากพวกเธออีกแล้ว
“อือไอ้แชมป์กำลังมาน่ะ” เขาพยักหน้าแล้วเดินไปวางแก้วและขวดน้ำลงบนโต๊ะตรงกลางชุดโซฟา
“นั่งก่อนสิ”
เ้าของห้องเอ่ยชวนพร้อมทั้งเอนกายลงนอนที่โซฟาตัวยาวร่างสูงสวมเพียงกางเกงยีนตัวเดียวเท่านั้นเผยสัดส่วน่บนที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามกำลังพอดีดูน่ามองกล้ามท้องเป็ลอนเรียงตัวสวยไร้ไขมันส่วนเกินอย่างกับรูปปั้นสลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายคิ้วเข้ม ดวงตาเรียวยาว จมูกโด่งเป็สันรับกับริมฝีปากบางหยักสวยรูปกระจับ ด้วยเพราะเป็คนเหนือหรือเปล่าผิวของภูผาจึงยังคงขาวกระจ่างใสเหมือนเด็กมหา'ลัยในวันวานไม่เคยเปลี่ยน...เขาคือลูกรักของพระเ้าอย่างแท้จริงที่ใครๆ ต่างพากันอิจฉา
“มึงจะยืนจ้องกูอีกนานไหม?”ภูผาพูดขึ้นทั้งที่ไม่ได้ลืมตา
เขารู้ว่าแพทยืนมองอยู่นานแล้วแม้ลึกๆ เขาจะยินดีให้เธอมองก็เถอะ แต่เพราะกลัวอดใจไม่ไหวคว้าอีกฝ่ายลงมากอดอย่างใจคิดจึงต้องหลับตาข่มกลั้นความปรารถนาเอาไว้
แพทสะดุ้งเล็กน้อยตื่นจากภวังค์แล้วหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม
“เมาเหรอ?”เธอเห็นขวดเหล้าเกลื่อนบนพื้นและยังมีที่เหลือบนโต๊ะอีก
“ไม่ขนาดนั้นหรอกแค่มึนๆ น่ะ” เขาลืมตาขึ้นมอง “นอนเอาแรงไว้กินต่อกับพวกมึงไง”
“...อือ”แพทลังเลตัดสินใจครู่หนึ่งก็พูดต่อ “เื่นั้น... กูเสียใจด้วยนะ”
ก่อนหน้านี้มีทั้งข่าวตามหนังสือพิมพ์และโซเชียลมีเดียครึกโครมอยู่่หนึ่งและเธอยังได้รู้เื่ราวในเบื้องลึกที่แชมป์เล่าให้ฟังด้วย
“กูคิดว่ามึงจะสมน้ำหน้าซะอีก”ภูผาพูดกลั้วหัวเราะแล้วมองเธอนิ่งๆ “ขอบใจนะ”
แพทไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะเขาเอาแต่จ้องเธอไม่วางตาจนทำตัวไม่ถูก เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอุ๋มว่าใกล้ถึงหรือยังเธอไม่อยากอยู่กับภูผาสองต่อสองแบบนี้ มันรู้สึกอึดอัด แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับสาย ระหว่างที่แพทกำลังจะกดโทรซ้ำโทรศัพท์ของภูผาก็ดังขึ้น เธอจึงรอฟังอย่างตั้งใจ... คล้ายว่าจะเป็แชมป์
...
‘อือ ไม่เป็ไร มึงไปทำธุระเถอะ ไว้นัดกันใหม่วันหลังก็ได้’
หรือว่าแชมป์ไม่มาแล้ว และอุ๋มล่ะ? แพทคิดฟุ้งซ่านถึงสิ่งที่ได้ยิน พอภูผาวางสายไปแล้วโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นทันที
‘อือ อุ๋ม ถึงไหนแล้ว’
...
‘อ้าว! เป็อะไรมากหรือเปล่า ให้กูไปเป็เพื่อนไหม’
...
‘อืม เอางั้นก็ได้ ใจเย็นๆ นะอุ๋ม ขับรถดีๆ ล่ะ’
หลังวางสายจากอุ๋มแล้วแพทก็หันมาพูดกับภูผา
“แม่อุ๋มเข้าโรง’บาลน่ะ มันเลยต้องรีบกลับไปดู”
“ไอ้แชมป์ก็ติดธุระที่บ้านพ่อตามัน”ภูผาพ่นลมหายใจแล้วทิ้งตัวพิงโซฟา “มาไม่ได้แล้วเหมือนกัน”
แพทอึกอักกระสับกระส่ายทำอะไรไม่ถูกคือ จะนั่งอยู่ก็คงไม่เหมาะแล้วมั้งแบบนี้ หาข้ออ้างกลับดีกว่า
“เอ่องั้น... งั้นกูกลับก่อนนะ ไว้ค่อยนัดกันใหม่” เธอผุดลุกขึ้นยืนแทบจะทันทีที่พูดจบ
“เดี๋ยวสิ!” ภูผารีบเข้าไปขวางแล้วคว้าดึงข้อมือเล็กเอาไว้ “กูมีเื่จะคุยกับมึง”
“...?”แพทฝืนดึงมือตัวเองออกมาเบาๆ อย่างแเี “อะ อือ ก็ได้ๆ”
บางทีมันอาจจะอยากปรับทุกข์เื่น้องน้ำหวานอะไรนั่นก็ได้รับฟังมันหน่อยก็แล้วกัน แม้จะต้องเ็ปที่ได้ฟังแต่ก็เห็นแก่ความเป็เพื่อนที่มันไว้ใจ
“ว่ามาสิ”แพทนั่งลงที่เดิม เบนสายตาไปทางอื่นพยายามไม่มองแผงอกและมัดกล้ามอันทรงเสน่ห์ของอีกฝ่าย แม้มันจะน่ามองแค่ไหนก็ตาม
ภูผาเดินไปล็อกประตูห้องเพราะไม่มีใครมาอีกแล้วจากนั้นก็กลับมาหย่อนตัวลงข้างๆ แพทที่โซฟาตัวเดียวกันแม้โซฟาเดี่ยวตัวนี้จะกว้างใหญ่แต่ก็ไม่ใช่สำหรับคนสองคนอยู่ดี ทำให้ทั้งคู่แทบจะเกยทับนั่งตักกันอยู่แล้ว
“กูอยากฟังเื่ของมึงน่ะ”
“คือ...มึงลุกไปนั่งที่ของมึงก่อนดีกว่าไหม” แพทพูดทั้งหน้าเริ่มแดงระเรื่อ
“ไม่ไป”ดวงตาคมจ้องพวงแก้มเนียนอย่างอดกลั้น “กูจะฟังมึงพูดใกล้ๆ นี่แหละ”
“จะให้พูดอะไรล่ะ”
“หลายปีที่ผ่านมามึงทำอะไรบ้างดูเหมือนเราจะไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะ”
“ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยน่ะก็เลยยุ่งๆ” แพทหอบหายใจเล็กน้อย “ขอโทษนะที่ไม่ค่อยได้รับโทรศัพท์” เธอพยายามฝังตัวเองลงไปกับเบาะนุ่มเพราะกลัวว่าหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำอยู่ตอนนี้จะทำให้อีกฝ่ายได้ยิน
ภูผามองเธอเงียบๆเขาเคยได้ยินแชมป์พูดว่าแพททั้งทำงานทั้งเรียนต่อปริญญาโท และตระเวนสัมมนาหาความรู้เพิ่มเติมจนแทบไม่ได้หยุดพักไม่รู้ว่าอยากก้าวหน้าในหน้าที่การงานจริงๆ หรือว่าหนีความรู้สึกตัวเองที่มีต่อเขากันแน่
“มีแฟนหรือยัง? เอ่อ... หลังจากเลิกกัน มึงคบกับใครบ้างไหม”
แพทอึ้งไปนานกับคำถามตรงๆของอีกฝ่าย ถ้าบอกว่าไม่เคยคบใคร ก็กลัวมันจะรู้ว่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยลืมมันได้เลยและที่รับปากว่าจะเป็เพื่อนกันก็กลายเป็เธอเองที่โกหกมาตลอด
“มึงคิดว่าหน้าอย่างกูจะหาแฟนไม่ได้เชียวเหรอ”แพทพูดกลั้วหัวเราะกลบเกลื่อน “ดูถูกกูมากไปละมั้ง”
“นั่นสินะ”ภูผายิ้มเยาะให้ตัวเอง หัวใจรู้สึกเจ็บแปลบ “มึงสวยเพียบพร้อมขนาดนี้”
“ก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอก”เธอยิ้มบางๆ หลบตาเขา “มีคุยบ้าง คบๆ เลิกๆ ไปเรื่อยกูไม่ค่อยให้ความสำคัญกับแฟน... มึงก็รู้นิ” เพราะตอนนั้นมึงก็ขอเลิกกับกูด้วยเหตุผลนี้
จู่ๆภูผาก็ตวัดดึงร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งพาดบนตักแล้วกอดไว้
“อ๊ะ! เห้ย! ปล่อย... มึงทำอะไรเนี่ย” แพทผลักดันอกเปลือยเปล่ากำยำของเขาเป็พัลวันทั้งใทั้งตื่นเต้นลนลานไปหมด
“มึงนั่งเฉยๆก่อนได้ไหมแพท” วงแขนแกร่งกอดกระชับเอวบอบบางแล้วเปรยออกมาคล้ายปวดใจ“ทำไมมึงตัวเล็กแบบนี้ล่ะ” เมื่อก่อนแม้ไม่ได้อ้วนแต่ก็พอมีเนื้อมีหนังอยู่บ้าง
“เออกูก็เป็แบบนี้แหละ ปล่อยได้แล้ว กูเจ็บ” รัดซะแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
พอได้ยินว่าเธอเจ็บภูผาก็คลายอ้อมกอดจับพลิกร่างบางให้นั่งลงไปบนเบาะนุ่มโดยมีร่างสูงใหญ่ของเขากางกั้นกักตัวเธอไว้
“...แพท”เสียงเข้มฟังดูแหบพร่าผิดแปลกไปจากเดิม จนคนถูกเรียกหัวใจกระตุก
“อะอะไร...”
“มึงเคยเอ่อ แบบ... เคยแบบนั้นกับใครหรือยัง” ทำไมต้องอยากรู้ด้วยนะถามออกไปแล้วก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
“หือ!?” เธอมองเขาอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าถามเธอเื่นี้
แต่อาการตกตะลึงนิ่งงันของแพททำให้ภูผาเข้าใจว่าเธอเคยผ่านมันมาแล้วที่เงียบไปแบบนี้คงเพราะเธอไม่กล้าพูด คิดเพียงเท่านั้นหัวใจดวงแกร่งก็เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกและยังคล้ายมีความไม่พอใจอยู่ในส่วนลึกอีกด้วย
“ใคร?”ดวงตาคมฉายแววดุดันไม่รู้ว่าเพราะหึงหวงหรือริษยาผู้ชายคนนั้นกันแน่
“ห๊ะ!?” แพทยังคงตกอยู่ในภวังค์ อ้ำอึ้งจนพูดไม่ออก
“กูถามว่ามึงเคยนอนกับใคร! มึงเสียตัวให้ใครไปแล้วแพท!”
และนั่นทำให้แพทได้สติเธอจ้องตาอีกฝ่ายแล้วผลักอกเขาด้วยความโกรธเคืองถึงขีดสุด
เพียะ!
ฝ่ามือบางฟาดลงไปที่แก้มขาวๆ ของภูผาเต็มแรงจนใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบและขึ้นสีแดงเป็ปื้นทันที
“มึงจะดูถูกกูมากไปแล้วนะ!”
แพทสะอื้นพูดทั้งน้ำตารินไหลเ็ปเสียใจถึงที่สุด
“ใช่! กูเคยแล้ว กูเสียตัวไปแล้ว กูนอนกับผู้ชายไปทั่วนั่นแหละ” เธอจ้องเขาตาไม่กะพริบ“แต่ไม่ใช่มึง!”
ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอประชดเขาไปแบบนั้นแต่ตอนนี้เธอเจ็บมาก เจ็บยิ่งกว่าตอนที่เขาบอกเลิกเธอเสียอีก... พอกันทีหลังจากนี้เธอจะไม่มีภูผาอีกแล้วแม้แต่คำว่าเพื่อน!
คำพูดทั้งหมดของแพทเหมือนน้ำมันที่ราดรดบนกองไฟในใจของภูผา
“แพท!” มือหนาคว้าดึงร่างบางเข้ามาชิดอกแกร่ง แล้วกดริมฝีปากลงไปบนกลีบปากสวยเต็มแรงจนเป็กระแทก
“อ๊ะ! อื้อ...” แพททุบตีหยิกข่วนดีดดิ้นสุดชีวิต เธอไม่มีวันยอมเขาเด็ดขาด เสียใจจริงๆกับคนที่หลงรักมาตลอด กลับพูดจาดูถูกให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจถึงเพียงนี้
ภูผาแนบริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาบดขยี้กลีบปากอิ่มขบกัดดูดดึงไม่เบานักอาการขัดขืนหลีกหนีสะเปะสะปะของเธอทำให้หัวใจหนุ่มยิ่งตื่นเต้นพลุ่งพล่าน เขาสอดปลายลิ้นแทรกวกวนเข้าไปในโพรงปากนุ่มพร้อมเลียไล้ไปตามไรฟันและกระพุ้งแก้ม ไล่ต้อนควานหาปลายลิ้นเล็กที่คอยหลบหลีกอย่างน่าโมโหเพียงไม่นานคนอ่อนประสบการณ์ก็พ่ายแพ้เรียวลิ้นอ่อนนุ่มถูกริมฝีปากร้อนดูดดึงตามอำเภอใจจนรู้สึกเจ็บใบหน้าสวยขมวดคิ้วมุ่นพยายามดิ้นขลุกขลักคล้ายจะขาดอากาศหายใจ เขาจึงผละออกมาช้าๆ
“ดูเหมือนผู้ชายที่ผ่านมาของมึงจะไม่ได้สอนวิธีจูบให้มึงเลยนะ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มขบขันแต่แพทมองว่ามันเหมือนเป็การเยาะเย้ยมากกว่า เพราะสามารถเอาชนะปล้ำจูบเธอได้หรือจะว่าเธอจูบไม่เป็กันแน่
แพทไม่โต้ตอบอะไรอีกใบหน้าสวยเอียงหลบสายตาคมที่จ้องเธอราวกับจะกลืนกินไม่ว่าจะมองยังไงเธอก็เป็ฝ่ายเสียเปรียบเขาอยู่ดีแม้จะโกรธแต่รสจูบนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกวูบวาบหน้าแดงใจสั่นจนแข้งขาอ่อนแรงไปหมด
ภูผามองคนในอ้อมกอดด้วยแววตาลุ่มหลงใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ ก้มลงกดจมูกหอมแก้มนุ่มสูดลมหายใจลึกฟอดใหญ่ด้วยอดใจไม่ไหว
เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้งใจหนึ่งเขาอยากให้เธอผลักไสขัดขืนและเขาจะปล่อยเธอไปแต่โดยดีแต่อีกใจกลับร่ำร้องขอให้เขาได้ไปต่อจนสุดทาง ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์คุกรุ่นในโสตประสาททำให้ร่างกายและจิตใจถูกครอบงำไปกับความ้าอันล้ำลึก
ภูผากดริมฝีปากร้อนจูบซับไปบนพวงแก้มสวยไล้ไปตามใบหูและเลื่อนลงมาที่ซอกคอ แล้วกลับมาบดคลึงกลีบปากนุ่มอีกครั้ง ลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆที่ตอนแรกแพทไม่ทันได้สังเกต แต่ตอนนี้เธอกลับััถึงมันได้เต็มๆการโจมตีครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มซาบซ่านไปด้วย
เขาเริ่มจูบจากแ่เบาจนเปลี่ยนเป็จูบขยี้อย่างเร่าร้อน ทำเอาร่างบางสั่นสะท้านเหมือนลูกนกที่น่าสงสารวงแขนแกร่งตระกองกอดเธอไว้แแ่ แล้วอุ้มขึ้นพาเดินไปยังห้องนอน ค่อยๆวางเธอลงบนเตียงนุ่มทั้งยังมอบจูบดูดดื่มให้เธอไม่ขาด มือหนาเลื่อนปลดกระดุมเสื้อของเธอลงไปจนหมดแล้วลากฝ่ามือลูบไล้ผิวเนียนลื่นั้แ่เอวเล็กบอบบางขึ้นมาจนถึงทรวงอกอวบอิ่มแล้วตะโบมลงบนก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นบีบขยำหนักหน่วง แม้ยังห่อหุ้มด้วยบราเซียร์ตัวสวยแต่ความแข็งแน่นสู้มือของมันทำให้เขาแทบคลั่ง
“อ๊ะ!...” แพทสะดุ้งเล็กน้อยกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน หัวสมองมึนงงสับสนความคิดตีกันวุ่นวาย ทั้งอยากผลักไส ทั้ง้าทั้งอยากให้เขาเติมเต็มบางอย่างที่เธอก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร
ภูผาสอดมือประคองร่างบางยกขึ้นพร้อมทั้งปลดตะขอบราเซียร์ที่ด้านหลังแล้วดึงทึ้งทั้งหมดออกไปให้พ้นทาง ร่างสูงยกตัวขึ้นเล็กน้อยเพ่งมองเต้าอวบกลมกลึงอย่างตื่นตะลึงใช่ว่าไม่เคยเห็นหน้าอกผู้หญิง แต่ไม่เคยมีใครสวยขนาดนี้ ปลายยอดถันสีชมพูเข้มแข็งชี้ชันเชิญชวนจนต้องรีบก้มหน้าอ้าปากครอบอมมันไว้ปลายลิ้นพลิ้วเลียดูดเม้มเบาๆ จนร่างบางผวาจับไหล่เขาไว้แน่น
“อื้อ...ภู...” แพทร้องเรียกเสียงสั่น ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเรียกทำไมเพียงแค่้าระบายความรู้สึกวาบหวามแปลกๆ นี้ออกไปบ้างเท่านั้น
“ซี้ดแพท มึงสวยมาก สวยจนกูแทบคลั่ง” เขาผละริมฝีปากงึมงำออกมาแล้วก้มลงดูดดึงปลายยอดแข็งชันทั้งสองข้างสลับกันไปมาทั้งบีบนวดฟอนเฟ้นอย่างมันมือ
....................
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
^_^
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
2K
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
