“โรคของท่านอ๋องเป็โรคเก่าของท่านั้แ่เกิด หมอหลวงแต่ละคนไม่เคยมีใครรักษาให้หายขาดได้สักคน จะมีก็แต่นายท่าน ท่านพ่อของคุณหนูเท่านั้นที่พอจะช่วยบรรเทาอาการไว้ได้เป็ครั้งคราว”
“อาการเป็ยังไง ?”
“ส่วนมากเวลากำเริบ ข้าเคยได้ยินนายท่านคุยกับบรรดาหมอหลวงว่าท่านอ๋องจะแน่นหน้าอกเหมือนมีคนมานั่งทับบนอกเลยทีเดียว ปวดร้าวลงมาถึงบริเวณหน้าท้อง บางครั้งก็จะมีเหงื่อมาก หน้ามืด ถึงขนาดเป็ลมหมดสติไปเลยก็มี”
“โรคหัวใจแน่ ๆ” ว่าที่คุณหมอสาวจากโลกอนาคตคาดการณ์
“คุณหนูว่าอะไรนะเ้าคะ ?”
“เปล่าหรอก…แล้วไม่มีใครรักษาท่านอ๋องได้เลยเหรอ หมอหลวงเก่ง ๆ พวกหมอเทวดา นักพรตนักบวชอะไรอย่างนี้”
“โถ่คุณหนู…ถ้าลองหมอเทวดาจงชวนยังไม่สามารถรักษาได้ เกรงว่าใต้หล้านี้คงจะไม่มีใครรักษาท่านอ๋องได้อีกแล้วล่ะเ้าค่ะ”
“ก็จริง” เธอพูดไปในใจคิดว่านี่ไม่ใช่เื่แปลกอะไร เพราะฟังจากอาการที่จิ่วซินบอกแล้ว ท่านอ๋องแห่งแคว้นฉีผู้นี้จะต้องป่วยเป็โรคหัวใจเป็แน่ เพียงแต่เธอยังไม่แน่ใจอยู่ในกลุ่มในระหว่างกล้ามเนื้อ หลอดเืหัวใจ ลิ้นหัวใจหรือเยื่อหุ้มหัวใจผิดปกติ เพราะถ้าอยากรู้ก็ต้องเข้าเครื่องสแกนในโรงพยาบาลเท่านั้น แล้วในอดีตที่วิทยาการทางการแพทย์ยังไม่ก้าวหน้าแบบนี้ ไม่ใช่เื่แปลกอะไรเลยที่จะไม่มีใครรู้ว่าฉีซวนหวางอ๋องป่วยด้วยโรคอะไรกันแน่ จึงได้แค่คาดการณ์ไปต่าง ๆ นานา จนท้ายที่สุดเมื่อหาสาเหตุไม่ได้โรคนี้จึงกลายเป็โรคประหลาดไปในที่สุด
ช่างเถอะ…ท่านอ๋องคนนั้นเขาจะป่วยเป็อะไรก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
ลินินตัดใจเมื่อรู้สึกเอะใจรวมทั้งรู้สึกคุ้น ๆ ขึ้นมากับ ชื่อของหญิงสาวที่เธอกำลังอาศัยอยู่ในร่างขณะนี้ จิ่วซินบอกว่าบิดาของเธอเป็หมอหลวงประจำราชสำนักแคว้นฉีนามว่าจงชวน ถ้าพ่อแซ่จง ผู้หญิงคนนี้ก็ต้องแซ่จงด้วยน่ะสิ
“จิ่วซิน เ้าบอกว่าพ่อข้ามีนามว่าจงชวน แล้วข้าล่ะ ข้ามีนามว่าอะไร”
“โถ่ ! คุณหนูของจิ่วซินนี่ถูกกระทบกระเทือนจนจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตนเองเลยเหรอเ้าคะ คุณหนูแซ่จงเ้าค่ะ มีนามว่าหลีชุน…จงหลีชุน”
“จงหลีชุน หญิงที่อัปลักษณ์ที่สุดในแผ่นดินงั้นเหรอ ?!”
์หนอ์…ทำไมถึงได้ใจร้ายกับเธอแบบนี้ ขนาดให้ย้อนอดีตกลับมา แทนที่จะให้เข้าไปอยู่ในร่างขององค์หญิงสักคนหรือไม่ก็คุณหนูของตระกูลใหญ่สักตระกูลที่มีรูปร่างงดงาม แต่ทำไม๊…ทำไม์จะต้องให้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของ
จงหลีชุนด้วย
ลินินไม่เข้าใจเลยว่า์มอบโอกาสให้ ‘ย้อนอดีตทั้งที…ทำไมเธอต้องอัปลักษณ์ที่สุดในแผ่นดิน’ เช่นนี้ด้วย
คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาดัง ๆ เพราะไม่รู้ว่า์ชั้นฟ้าจะเล่นตลกกับชีวิตเธอไปถึงไหน