ตำนานยุทธจักรเทวะ

ตอนที่ 50 ปริศนาแห่งเงามืด

ผู้เฝ้ามองแห่งเงามืด

ชายชราผู้นี้เดินออกมาจากเงามืด ร่างของเขาสูงโปร่ง สวมอาภรณ์สีดำที่ราวกับกลืนแสงไปหมดสิ้น แม้แต่ปีศาจหลงหลีที่ยิ่งใหญ่ยังเผยสีหน้าหวาดหวั่น

ไป๋เหยียนที่กำลังมั่นใจในพลังของตนเองพลันตัวแข็งทื่อ ร่างของเขาสั่นสะท้านโดยไม่อาจควบคุม

"ท่าน... เป็นใครกันแน่?" ไป๋เหยียนกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ

ชายชรามองมาที่เขาด้วยสายตาที่ราวกับสามารถมองทะลุทุกสิ่งบนโลกนี้ได้ ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงเรียบเย็น

"ข้าเป็นผู้เฝ้ามองแห่งเงามืด"

คำพูดของเขาเรียบง่าย แต่กลับกดทับไป๋เหยียนจนแทบหายใจไม่ออก

———

พลังที่อยู่เหนือปีศาจหลงหลี

ปีศาจหลงหลีที่ยืนอยู่ด้านหลังไป๋เหยียนคำรามออกมา มันพยายามต่อต้านพลังที่แผ่ออกมาจากชายชรา แต่กลับพบว่าร่างกายของตนเองไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลย

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีผู้ใดควบคุมข้าได้!" ปีศาจหลงหลีคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

ชายชราเพียงแค่ยกมือขึ้นเบา ๆ เงามืดก่อตัวเป็นเส้นใยบาง ๆ ที่ราวกับใยแมงมุม ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปพันรอบร่างของปีศาจหลงหลี

เพียงชั่วพริบตา สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังราวกับเทพอสูรถูกตรึงแน่น ร่างของมันเริ่มหดเล็กลงราวกับพลังทั้งหมดถูกดูดกลืนออกไป

"ปีศาจหลงหลี เจ้ามีชีวิตอยู่มานานเกินไปแล้ว" ชายชรากล่าวเสียงเรียบ

———

จุดจบของปีศาจหลงหลี

หลี่เฉินและเซียวหรงมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง พวกเขาต่อสู้กับปีศาจหลงหลีอย่างหนักหน่วง แต่ชายชราผู้นี้กลับสามารถกำราบมันได้เพียงแค่โบกมือ!

ไป๋เหยียนที่เห็นสถานการณ์พลิกผันเช่นนี้พยายามถอยหลัง แต่เงามืดกลับเคลื่อนที่เร็วกว่าความคิดของเขา มันก่อตัวขึ้นเป็นมือยักษ์และคว้าจับตัวเขาไว้

"ข้า... ยังไม่อาจพ่ายแพ้ได้!" ไป๋เหยียนตะโกน

แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ขัดขืน เงามืดก็ซึมซับเข้าไปในร่างของเขา พลังของเขาถูกดูดออกไปอย่างรวดเร็ว

ในที่สุด ไป๋เหยียนก็ทรุดลงกับพื้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและ絶望

ปีศาจหลงหลีที่เคยแข็งแกร่งราวกับภูเขาสูงใหญ่ ตอนนี้เหลือเพียงร่างที่ไร้พลัง มันส่งเสียงคำรามครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะกลายเป็นเถ้าถ่านและสลายไปกับสายลม

———

เป้าหมายที่แท้จริงของผู้เฝ้ามอง

หลี่เฉินสูดหายใจลึกก่อนจะกล่าวขึ้น "เจ้าทำเช่นนี้เพราะเหตุใด?"

ชายชราหันกลับมามองเขา ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้มเล็กน้อย "ข้าเพียงทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำเท่านั้น"

เซียวหรงจ้องมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ "หมายความว่าอย่างไร?"

ชายชรามองไปยังท้องฟ้าที่มืดมิดก่อนจะกล่าวด้วยเสียงเรียบสงบ

"พวกเจ้าเข้าใจผิดไปสิ้น... ปีศาจหลงหลีไม่ใช่ภัยที่แท้จริงของยุทธภพ"

"ตัวตนที่แท้จริงของศัตรู ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะจินตนาการได้"

———

ปริศนาที่รอการไข

คำพูดของชายชราทำให้หลี่เฉินและเซียวหรงเกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้น

"หากปีศาจหลงหลีไม่ใช่ภัยที่แท้จริง แล้วอะไรคือภัยที่เจ้ากล่าวถึง?"

ชายชราหัวเราะเบา ๆ "เวลายังมาไม่ถึง... แต่เชื่อเถอะว่าอีกไม่นาน พวกเจ้าจะได้รู้"

หลังจากกล่าวจบ เงามืดก็ค่อย ๆ กลืนร่างของเขาไปจนหมดสิ้น ราวกับว่าเขาไม่เคยปรากฏตัวอยู่ตรงนั้น

———

หลังศึกอันโหดร้าย

หลี่เฉินและเซียวหรงมองดูซากปรักหักพังรอบตัว ก่อนที่ทั้งสองจะถอนหายใจยาว

"แม้เราจะชนะในศึกครั้งนี้ แต่ดูเหมือนว่าศึกที่แท้จริงกำลังจะมาถึง" หลี่เฉินกล่าว

เซียวหรงพยักหน้า "ใช่... และดูเหมือนว่าเรายังรู้อะไรเกี่ยวกับมันน้อยเกินไป"

ทั้งสองหันไปมองซึ่งกันและกัน ในใจของพวกเขารู้สึกได้ว่าความสงบสุขในยุทธภพอาจจะเป็นเพียงภาพลวงตา

แต่ไม่ว่าศัตรูที่แท้จริงจะเป็นใคร พวกเขาจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมรับมือกับมัน!

———

ตอนต่อไป:

เงาที่เคลื่อนไหวในความมืด

เบาะแสของภัยร้ายที่แท้จริง

ความลับที่ซ่อนอยู่ภายในคัมภีร์โบราณ