ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]

        หมิงหยวนเอ่ยเสียงเยือกเย็น“ผู้ดูแลเมืองหลวงมอบหมายให้ข้าดูแลจัดการเรื่องผู้ลี้ภัย พวกเจ้าไม่รู้หรือ?”

        “รู้ขอรับ พวกข้าน้อยไม่กล้าปิดบังคุณชายทั้งสองมา สองสามวัน ไม่สิ ห้าวันถึงจะมาตรวจดูครั้งหนึ่งขอรับ”

        “ข้าวต้มเหลวขนาดนี้ เป็นวิธีของพวกเจ้าหรือพวกเขาเป็นคนสั่ง”หมิงหยวนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เยี่ยนหรงชิวกับคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ได้เห็นเขาโมโหต่างก็พากันยืนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าส่งเสียง ส่วนพวกเจ้าหน้าที่ก็เอาแต่ก้มหน้ากราบลงกับพื้นตัวสั่นเทาไม่กล้าพูดสิ่งใด

        “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่า หากกินไม่อิ่มท้องคนเราอาจตายได้!” หมิงหยวนเน้นทีละคำ “ข้าบอกพวกเจ้ากี่ครั้งกี่คราว่าเวลาต้มข้าวต้มต้องคนจนกว่าตะเกียบจะตั้งตรงได้เอาผ้าขนหนูห่อแล้วต้องไม่มีน้ำซึมออกมา พวกเจ้าดูสิ”หมิงหยวนยกชามข้าวต้มขึ้นมาถามพวกเขา “นี่เรียกว่าข้าวต้มอย่างนั้นหรือ!หากทุกวันพวกเจ้าได้กินแต่อาหารแบบนี้ พวกเจ้าจะทนได้หรือ!”

        “คุณ คุณชายฟู่กล่าวว่าพวกผู้ลี้ภัยไม่มีอันจะกิน จะต้องกินดีอยู่ดีไปใย ขอแค่มีชีวิตรอดก็พอกินอิ่มแล้วมีแรง ก็จะก่อเรื่องวุ่นวาย ต้มข้าวต้มให้เหลวหน่อยจะได้ประหยัดงบประมาณแผ่นดิน”

        “เลวทรามต่ำช้า!”หมิงเยี่ยโกรธจนชักดาบข้างเอวออกมา แต่หมิงหยวนกลับคว้ามือเขาไว้เสียก่อน ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันเอ่ยคำสั่งออกไป “ไปต้มใหม่”

        เจ้าหน้าที่ทั้งหลายรีบวิ่งแจ้นไปทำตามคำสั่งหมิงหยวนยกชามข้าวต้มขึ้น แล้วเอ่ยปลอบประชาชน “พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านอดอยากเป็นความผิดของพวกข้าเอง! ฝ่าบาททรงเป็นบุพการีของราษฎรทั่วหล้าทรงทราบว่าพวกท่านต้องอพยพหนีภัยจากทางเหนือ จึงทรงเมตตาสั่งให้นำข้าวจากเมืองทางใต้หลายหมื่นซีกมาแจกจ่ายพวกท่าน! ทุกท่านโปรดวางใจ ข้าวต้มข้าให้คนไปต้มใหม่แล้ว กินให้เต็มที่กินให้อิ่มท้อง!”

        ทันทีที่เขาพูดจบทุกคนต่างคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ขอบคุณ “ขอบพระคุณใต้เท้า!ขอบพระคุณใต้เท้าหมิง!”

        “ไม่ต้องขอบคุณข้า ขอบพระคุณฝ่าบาทเถิดขอบพระคุณเซี่ยไท่ฟู่เถิด!”

        ราษฎรที่อยู่บริเวณนั้นต่างเปล่งเสียง“ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี! ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี! ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี!”

        “หลังจากกินข้าวต้มอิ่มท้องแล้วใต้เท้าเฉาผู้นี้จะจัดพวกท่านแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ ตามบ้านเกิดและจัดหาที่พักให้หัวหน้าครอบครัวแต่ละบ้านโปรดไปลงทะเบียนกับใต้เท้าเฉาด้วย!”

        หมิงหยวนสอบถามความเป็นอยู่ของผู้ลี้ภัยอีกรอบรอจนกว่าข้าวต้มหม้อใหม่จะเสร็จ จึงอนุญาตให้พวกเขาไปรับประทานจากนั้นจึงหันไปถามหมิงเยี่ย “พวกเขาทะเลาะกันแบบนี้ทุกวันหรือ?”

        “ใช่ พวกเขาล้วนเป็นชายฉกรรจ์พอทะเลาะกันทีก็เป็นเรื่องใหญ่ บาดเจ็บล้มตายทุกครั้ง”

        “แล้วพวกเจ้าทำอย่างไรจับพวกเขาขังคุกหมดหรือ?”

        “ก็ต้องทำเช่นนั้นตอนนี้ในคุกไม่มีที่ว่างแล้ว”

        “แบบนี้ไม่ดี มันอันตรายเกินไป”หมิงหยวนครุ่นคิด จู่ๆ เขาก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงหันไปถามหวงซื่อเหว่ย“ข้าจะหาคนงานให้พวกเจ้า พวกเจ้าต้องการหรือไม่?”

        “เจ้าหมายถึงผู้ลี้ภัยพวกนี้?”

        “ใช่” หมิงหยวนพยักหน้า“พวกเขาเป็นชาวนาที่แข็งแรง แม้จะทำงานเอกสารไม่เป็น แต่พวกเขาก็สามารถขนของได้ปล่อยให้พวกเขาอยู่ที่นี่ต่อไป อาจจะก่อเรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อนแต่สำหรับพวกเจ้าแล้ว พวกเขาคือแรงงานชั้นดี”

        “ดีเลย!หากเป็นเช่นนั้นก็ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้พวกข้าได้” หวงซื่อเหว่ยลืมเรื่องกินข้าวไปเสียสิ้นรีบลากหนิงตวนเฉิงให้ไปกับเขา “ตอนนี้ข้าจะไปคุยกับใต้เท้าฝ่ายกิจการขอให้เขาประสานงานกับท่านผู้ดูแลเมืองหลวงเรื่องจัดสรรคนงาน”

        หนิงตวนเฉิงกำชับ“ต้องเลือกคนที่ไว้ใจได้ ขยันขันแข็ง”

        “วางใจเถิด ข้าเห็นพวกเขาทุกวันข้าจำได้หมด”

        “เจ้าจำได้ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะเป็นคนดี”

        “พอแล้วๆ รู้แล้วน่าข้าจะเลือกคนที่เก่งกาจที่สุดให้พวกเจ้าเอง”

        “เดี๋ยวก่อนทางที่ดีทางพวกเจ้าควรจะจ่ายค่าแรงให้พวกเขาด้วย พวกเขาจะได้เอาเงินไปซื้อข้าวหรือจ่ายเป็นข้าวสารไปเลย ไม่ต้องแจกจ่ายข้าวต้มมากมายทุกวันเป็นการป้องกันไม่ให้พวกเขารู้สึกว่าตนเองมีกินแม้ไม่ต้องทำงาน”

        “ตกลง!”

        หวงซื่อเหว่ยกับหนิงตวนเฉิงรีบวิ่งออกไปเยี่ยนหรงชิวพลันคิดบางอย่างขึ้นได้ “ไจ้เฉิน ความคิดเจ้าไม่เลวเลยเช่นนั้นเราสามารถรวบรวมสตรีมาเย็บเสื้อผ้าให้กองทัพได้หรือไม่ข้าได้ยินมาว่าฝ่ายตัดเย็บประสบปัญหาเรื่องนี้ พวกเขาหาช่างเย็บผ้าไม่พอ”

        หมิงเยี่ยส่ายหัว “ไม่ได้ๆแล้วคนชราและเด็กๆ จะอยู่กับใคร?”

        “เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว” เฉาเหอเสนอ“จัดกระโจมไว้สำหรับเด็กๆ หาคนแก่สักสองสามคนมาช่วยดูแลก็พอแล้วและข้ากำลังจะไปลงทะเบียนจัดสรรที่อยู่พอดี จะได้ทำเรื่องนี้ไปพร้อมกัน”

        “เยี่ยมมาก!” หมิงหยวนตบมือด้วยความยินดี“ทุกท่านช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ สหายเฉา อย่าลืมจดรายชื่อผู้ป่วยด้วยผู้คนมากมายอยู่รวมกันแบบนี้ อาจเกิดโรคระบาดได้ง่ายๆ ต้องระมัดระวังให้มากวันนี้ข้าพาหมอหลายคนไปดูแล้ว พรุ่งนี้ตอนแจกจ่ายข้าวต้มให้นำผงยานี้ไปแจกจ่ายด้วย พรุ่งนี้หลังจากที่ทุกคนย้ายเข้าไปอยู่ในกระโจมแล้วให้หาผ้าใบมากั้นเป็นที่รักษาพยาบาลชั่วคราว ข้าแจ้งท่านผู้ดูแลเมืองหลวงแล้วให้หมอผลัดกันมาตรวจคนไข้”

        “เช่นนั้นก็เยี่ยมเลย!”

        พี่น้องตระกูลเฉาและเยี่ยนหรงชิวผู้รับผิดชอบเรื่องกระโจมที่พักต่างพากันออกไปหมิงหยวนจึงหันไปถามหมิงเยี่ย “วันนี้มีข่าวใหม่ใดบ้าง?”

        “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีเรื่องจะบอก?”

        “ก็เจ้าทำท่าทางเหมือนอยากจะบอกว่า‘ข้ามีเรื่องสำคัญ รีบถามข้ามาสิ’ อยู่แบบนั้น”

        หมิงเยี่ยไม่สนใจคำพูดเหน็บแนมของหมิงหยวนแต่เขากลับยิ้มกว้าง “รู้ใจข้าจริงๆ เอียงหูมา”

        “มีเรื่องอันใดกัน ทำท่าลึกลับแบบนี้”

        “ได้ยินมาว่าพวกเขาจะส่งพวกเราไปทางเหนือ”

        ------

        เชิงอรรถ

        [1] เตียนจง(殿中)หมายถึงหน่วยงานที่ปรึกษาใกล้ชิดฮ่องเต้

        [2] ลี่ปู้(吏部)หมายถึงกระทรวงฝ่ายบุคคล มีหน้าที่ดูแลเรื่องการแต่งตั้ง โยกย้ายเลื่อนขั้น ลดขั้นและปลดขุนนาง

        [3] เจียบู้(驾部)หมายถึงกระทรวงคมนาคม

        [4] จินปู้(金部)หมายถึงกระทรวงแร่ทองคำ

        [5] ยู๋เฉา(虞曹)หมายถึงหน่วยงานที่ดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับการบริหารจัดการที่ดิน

        [6] ปี่ปู้(比部)หมายถึงกระทรวงพิธีการ

        [7] หนานจู่เค่อ(南主客)หมายถึงหน่วยงานที่ดูแลชาวต่างชาติทางใต้

        [8] ชู๋ปู้(初部)หมายถึงกระทรวงยุติธรรม

        [9] ตู้จือ(度支)หมายถึงหน่วยงานที่รับผิดชอบด้านการเงินและภาษี

        [10] คู่ปู้(库部)หมายถึงท้องพระคลัง

        [11] หนงปู้(农部)หมายถึงกระทรวงเกษตร

        [12] สุ่ยปู้(水部)หมายถึงกระทรวงชลประทาน

        [13] เฉา(曹)หมายถึง หน่วยงานย่อยๆ