“ทุกอย่างที่ฉันรู้”มุกมารินทวนคำพูด หญิงสาวย่นคิ้วไม่เข้าใจความหมาย
“ฉันรู้อะไร...คุณกำลังพูดเื่อะไร”
“เื่อุบัติเหตุที่บันไดของโรงแรมบนชั้นนี้...เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน!”
คิลเลียนเดือดดาลจนเผลอเหวี่ยงร่างนั้นลงไปนั่งจุกบนเก้าอี้ มุกมารินกลัวจนตัวสั่นเมื่อเขาก้มตามลงมาหาและค้ำแขนกับพนักเพื่อกักตัวเธอไว้
“คุณคงจำผู้หญิงที่คุณขโมยกระเป๋าของเธอในห้องน้ำคืนนั้นได้เธอชื่อเลทิเธีย อาเวอร์ตัน เป็คู่หมั้นของผมเองเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเธอถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาที่โรงพบายาลนิวยอร์คเพราะมีคนมาพบเธอตกบันไดในโรงแรมนี้บนชั้นที่ยี่สิบนี่แหละ และตอนนี้เธอก็ยังพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล”
ชายหนุ่มหยุดพูดชั่วขณะเขาเห็นดวงตาคู่สวยฉายประกายราวกับนึกอะไรบางอย่างได้ในเวลานั้นกระทั่งมุกมารินถามด้วยเสียงอ่อนลง
“แล้วตอนนี้...เธอเป็ยังไงบ้างคะ?”
“เธอกลายเป็เ้าหญิงนิทรา!...ศีรษะของเธอกระแทกพื้นอย่างแรงจนฟื้นกลับมาเป็ปกติไม่ได้”
ความจริงที่เขาพูดเหมือนลูกตุ้มเหล็กกระแทกลงบนความรู้สึกของหญิงสาว มุกมารินขมวดเกร็งในช่องท้องใบหน้าหวานออกอาการหวาดหวั่นจนนาวากาอาศเอกหนุ่มคิดว่านักร้องสาวไทยผู้นี้อาจรู้เงื่อนงำในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“ตอนแรกพวกเราคิดว่ามันเป็อุบัติเหตุแต่คืนนั้นในกล้องวงจรปิดของโรงแรมจับภาพได้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งอยู่กับเลทิเธีย”
คราวนี้มุกมารินเลื่อนสายตากับมายังใบหน้าคมคายเธอจ้องตอบั์ตาที่ส่องประกายวาวโรจน์คิลเลียนขบกรามจนนูนเป็สันและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักที่เค้นออกมาจากความเจ็บแค้น
“ตำรวจกำลังสืบว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใครแต่ผมคงรอให้นานมากไปกว่านี้ไม่ได้เลยต้องให้นักสืบเอกชนเข้ามาช่วยและนั่นทำให้ผมรู้ว่าผู้ชายที่เห็นในกล้องวงจรปิดคือ...”
“ฉันไม่รู้เื่!” หญิงสาวบอกปัด“คุณอย่ามาคาดคั้นเพราะฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“อย่าปฏิเสธว่าคุณไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นผู้ชายที่ชื่อแม็กซิมิลเลียน เอ็ม. เจ.!”
บทที่ 4 เผชิญหน้าจอมอสูร
ร่างสูงใหญ่เริ่มใช้ความรุนแรงด้วยการบีบคางเรียวบังคับให้ใบหน้าหวานที่กำลังจะเบี่ยงหลบหันมองเขาตรงๆ
“คุณรู้จักเขาดีแม็กซิมิลเลียน มนัญญา จูเนียร์ เขาเป็พี่ชายของคุณ มุกมาริน มนัญญา!”
ั์ตาคู่งามเบิกกว้างอย่างตระหนกทว่าหญิงสาวต้องเก็บงำความนัยแม้ถูกทำร้ายให้เ็ปมุกมารินเจ็บร้าวไปหมดบนใบหน้าเมื่อคิลเลียนออกแรงบีบคางเรียวหนักขึ้นปากจิ้มลิ้มอ้าออกและสั่นระริกเป็สีแดงจัดทว่ากลับดูเย้ายวนโดยเ้าของแทบไม่รู้ตัว
“ปล่อยฉัน!...อ้า!”
หญิงสาวแค่นพูดแตอบโต้กลับด้วยการจิกปลายเล็บลงบนข้อมือแกร่งทว่าก็ไม่ระคายเขาสักนิด ซ้ำยังเป็การยั่วโทสะให้นายทหารหนุ่มยิ่งกราดเกรี้ยว
“ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อคุณบอกว่า ตอนนี้พี่ชายของคุณอยู่ที่ไหน”
“ฉันไม่รู้”
“คุณต้องรู้! ในเมื่อคุณเป็น้องสาวของเขา”
“ฉันไม่..แค่ก...แค่ก”
มุกมารินปฏิเสธจนสำลักลมหายใจตัวเองอาการอ่อนแรงคล้ายจะเป็ลมทำให้ร่างสูงค่อยคลายมือออกจากคางเรียวแต่ยังไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็อิสระน้ำตาหยาดน้อยหยดลงมาเป็ทางขณะเ้าของดวงหน้างามช้อนตามองอย่างเจ็บแค้น
“แค่นี้ไม่ถึงตายหรอก!” เขายังไม่ลดละขณะเลื่อนมือตรึงไหล่บางเอาไว้ “แต่ถ้ายังไม่ยอมบอกว่าพี่ชายของคุณอยู่ที่ไหนคุณจะโดนหนักว่านี้!”
“ป่าเถื่อน!”
มุกมารินสวนกลับเธอเจ็บไปหมดตามสันกรามแต่ก็จะไม่ยอมให้เขาเห็นความอ่อนแอเด็ดขาด
“บ้านเมืองมีขื่อแปคุณทำแบบนี้เท่ากับเป็การข่มขู่ฉัน...คุณ...ต้องได้เจอกับตำรวจแน่”
“กล้าขู่ผมหรือ! ก็เอาซี ถ้าคิดว่าตำรวจนิวยอร์คจะช่วยคุณได้เมื่อไหร่ที่เื่ถึงเ้าหน้าที่ตำรวจคุณเองนั่นแหลัที่จะต้องกลายเป็จำเลยในข้อหาเป็ผู้สมรู้ร่วมคิดกับพี่ชายทำร้ายคู่หมั้นของผม”
“แม็กซ์ไม่ได้ทำร้ายเธอนะคะ!”
มุกมารินแหวกลับทว่าสักครู่ก็เงียบไปเหมือนนึกอะไรได้คิลเลียนหรี่ตามองอีกฝ่ายเขาเห็นบางอย่างแอบซ่อนอยู่บนใบหน้าบอกความกระวนกระวายของหญิงสาว
“คุณรู้ได้ยังไงว่าพี่ชายของคุณไม่ได้ทำร้ายเลทิเธียคุณพูดเหมือนตัวเองอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยคุณรู้ใช่มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอคืนนั้น”
“ไม่! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
“คุณโกหก! บอกผมมาว่าแม็กซิมิลเลียนอยู่ไหน...มันอยูที่ไหน!”
ควาก!
ใบหน้าคร้ามคมสะบัดไปอีกครั้งแต่คราวนี้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บแปลบบนผิวแก้มสีเข้มจัดมือแกร่งคลายออกจากไหล่บางที่เขาเผลอเขย่าตัวเธออย่างบ้าคลั่งมุกมารินขยับออกห่างและลดมือลง
หญิงสาวมองรอยแผลบนใบหน้าคมคายที่เกิดจากปลายเล็บของเธอก่อนสำนึกถึงสิ่งที่จะตามเมื่อร่างสูงใหญ่ยกมือขึ้นลูบแก้มและเห็นรอยเืซิบบนปลายนิ้วร่างเล็กบอบบางบอกกับตัวเองว่าเธอจะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไป
“กรี๊ด! ช่วยด้วย!”
มุกมารินกรีดร้องเสียงดังเมื่อกำลังจะวิ่งหนีไปที่ประตูแต่เอวอ้อนแอ้นถูกรั้งไว้และกระชากกลับไปจนเธอล้มลงไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นพรมหญิงสาวตะเกียกตะกายสุดชีวิตและร้องลั่นให้คนช่วยแต่ไม่พ้นร่างทั้งหนาทั้งใหญ่โตที่ใช้กำลังกดร่างเธอไว้และคร่อมทับด้วยความโมโหสุดขีด
“หยุดโวยวายซะที! แล้วบอกมาว่าไอ้พี่ชายตัวแสบของคุณอยู่ที่ไหนถ้าไม่ยอมบอกผมฆ่าคุณแน่!”
“เอาเลย!”
ร่างเล็กตะเบ็งเสียงแห้งแม้เจ็บไปหมดในลำคอเธอจ้องดวงตาที่เหมือนมีไฟคุโชนคู่นั้นก่อนจะร้องไห้ออกมามุกมารินนอนเหยียดยาวใต้ร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับเธอไว้หนำซ้ำยังถูกกดไหล่ด้วยมือหยาบหนาคิลเลียนก็ถึงกับหอบ เขาเหมือนสัตว์ป่ากระหายเหยื่อและกำลังจะขย้ำเธอออกเป็ล้านชิ้น
“ปล่อย!ถึงคุณจะฆ่าฉันให้ตายคุณก็ไม่มีวันรู้ว่าพี่ชายของฉันอยู่ที่ไหน เพราะฉันไม่รู้ได้ยินมั้ย...ฉันไม่รู้...ฮือ...”
9K
