Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

"ผลการตัดสิน สึกิชิบะ โยฟุเเละซุยเคียว คาเอนะ ชนะ!!!!"

สิ้นสุดเสียงของกรรมการ ก็มีเสียงโฮ่ร้องจากคนดูมากมาย

คาเอนะที่นอนกับพื้นไม่สามารถลุกไปไหนได้ โยฟุจึงอุ้มขึ้นมาท่าเ๽้าหญิง

"เป็๲ไรบ้างมั้ย ไม่สบายรึเปล่าหรือเจ็บตรงไหน ถ้าไม่สบายตรงไหนบอกชั้นนะ"

"อืม..."

เสียงตอบที่นุ่มฟูของคาเอนะ ที่ตอบให้กับโยฟุ

ตัวของคาเอนะตอนนี้ยังคงอยู่ในสภาพที่เหนื่อยมาก จนตัวเองไม่อยากทำอะไรนอกจากพักผ่อน เเต่เเน่นอนโดนเตะซะขนาดนั้น มันก็คงไม่มีใครที่ไม่อยากพักผ่อนหรอก เเต่ตอนนี้คาเอนะยังคงไม่รู้ตัวว่าใครกำลังอุ้มตัวเองอยู่ เพราะตอนนี้คาเอนะตาลายไปหมดจากการเเข่ง

เเต่พอได้สติ คาเอนะเริ่มประมูลผลว่าใครกำลังอุ้มตนอยู่

เเต่พอคาเอนะได้เห็นคนที่กำลังอุ้มตนอยู่ คาเอนะก็เริ่มเเก้มขึ้น เขินมากขึ้น

อะไรกัน นี้ชั้นทำไมถึงไม่รู้ตัวเลยว่าใครอุ้มท่าเ๯้าหญิงอยู่

เเต่ว่าทำไมถึงรู้สึกดีจัง ตรงมือที่หนาเเต่ให้ความอบอุ่นกำลังอุ้มชั้นอยู่ ร่างกายที่ดูเเข็งเเละไม่น่าจะทำอะไรกับมันได้ ทำไมถึงทำให้รู้สึกดี เส้นผมสีขาวออกม่วงอ่อนมันเรียบ สีตาที่ดูเเล้วทำให้นึกถึงที่ๆนึงในโลกที่ๆไม่มีใครอยู่ เป็๲ที่ที่กวางมากมีเเต่ทุ่งหญ้า เเละก็มีลมพัดตลอดเวลา มีต้นไม้ต้นนึงในที่ๆนั้น ช่างเป็๲สีตาสีม่วงที่ดูเเล้วทำให้โล่งใจจริงๆ

เเต่สีตาสีเหลืองของสึกิชิบะคุงนั้นทำไมถึงไม่ให้ความรู้สึกอะไรเลยนะ เเต่ก็ช่างเถอะ

คาเอนะคิดในใจ

"เอาล่ะนั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี่ยวชั้นไปดูคู่ต่อสู้ในรอบต่อไปก่อน"

โยฟุวางคาเอนะลงที่เก้าอีที่สวนสาธารณะ

"อืม.."

เเลันั่นคือเสียงตอบ

"เอาล่ะดูหน่อยสิ..."

โยฟุดูไปที่กระดานบอกคู่ต่อสู้ก่อนที่จะทำสีหน้าโกรธขึ้นมาเล็กน้อย

"เเย่เเน่อย่างงี้"

โยฟุพูด

"ยูคิอิวะ ไอโตรุ"

โยฟุก็พูดชื่อของคู่ต่อสู้ก่อนที่ยจะมีใครบางคนเดินเข้ามาหาโยฟุ

"ไงเ๽้าโยนิ (โยฟุ หรือ yofu มีความหมายว่า ดึกดื่น

โยนิ หรือ yoni มีความหมายว่า ในเวลากลางคืน ที่ไอโตรุเรียกอย่างงั้นเพราะโยฟุในสมัยเเต่ก่อนเป็๞คนไม่พูดมาก ชอบเงียบจนเรียกได้ว่าเงียบกว่าตอนกลางคืน)

ไม่เจอกันนานเลยนะ เป็๲ไงบ้างหรือว่าจะมาขัดขวางการเป็๲สเลเยอร์ลำดับที่หนึ่งของผม เหอะถึงตอนนั้นผมจะฆ่าคุณ ถ้าคิดว่าเเพ้ละก็ยอมเเพ้ไปเลยก็ได้นะ เเต่ถ้าหากไม่ยอมเเพ้ ผมจะ.... ช่างเถอะ ผมคงต้องขอตัวไปก่อน"

จากนั้นชายคนนั้นก็วิ่งออกจากตรงนั้น

ตอนนี้โยฟุก้มหัวลง ใบหน้าของโยฟุเปี่ยมด้วยความเเค้น ความโกรธ ความที่อยากจะฆ่าทิ้ง

"มีอะไรรึเปล่า.."

จากนั้นก็มีเสียงนึงทักขึ้นมาด้านหลังโยฟุ

หลังโยฟุได้ยินเสียงนั้น ก็เริ่มลบความรู้สึกด้านลบในใจทิ้งไปให้หมด

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก"

โยฟุตอบเสียงนั้นเพราะนั้นคือของคาเอนะ

"เราไปทานข้างเที่ยงกันเถอะ.."

ในระหว่างที่โยฟุกำลังเดินอยู่นั้น โยฟุก็ได้คิดถึงเ๱ื่๵๹ในอดีต

"นี่ไอโตรุ ตั้งเเต่วันนี้ไปโยฟุเค้าจะมาอยู่ด้วยกับเรานะ"

เสียงของพ่อโยฟุดังขึ้น

"ครับ"