ตอนที่ 6 ซีรีส์่หัวค่ำ
"ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ด้านหน้าห้องนอนส่วนตัวของเขา ในใจแอบหวังเล็กๆว่าอาจจะเป็ยัยขี้อ่อยที่อยู่ข้างห้องก็เป็ได้เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงรีบส่งเสียงถามออกไป
"ใครครับ"
"แม่เองลูก"ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบต้นคอตัวเองปรอยๆแล้วถามตัวเองว่า...นี่เขากำลังหวังอะไรอยู่กันแน่เนี่ย
"เปิดประตูเข้ามาได้เลยครับ ผมไม่ได้ล็อก"เมื่อเขาร้องบอกออกไปแบบนั้น คุณแม่ก็เปิดประตูห้องของลูกชายเดินเข้ามาด้านใน
"แม่มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ"
"วันนี้น้องพาไปเปิดหูเปิดตามาเป็ยังไงบ้าง"เมื่อ่เย็นนั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาท่านไม่กล้าพูดกลัวว่าอลิซจะเขินถ้าจะพูดตรงๆต่อหน้าตรงนั้น
"เป็ยังไง คืออะไรครับแม่"เขาเฉไฉทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
"ก็น้องไง น่ารักมั้ย" เฮ้ย...แม่นะแม่ถามกันตรงๆแบบนี้ ซึ่งเขากับแม่ั้แ่เล็กจนโตไม่เคยโกหกท่านเลยสักครั้ง
"น่ารักเกินไปหน่อยครับ" ใช่...เธอน่ารักมากเขายอมรับ แต่ความน่ารักของเธอนั้นมันทำให้จิตใจของเขาที่เคยสงบสุขตอนนี้มันกลับว้าวุ่นไปหมดแล้ว บางครั้งถึงขนาดเสียอาการเลยทีเดียว
"ถ้าอาชิชอบน้องแม่จะดีใจมาก แต่แม่ขอเตือนเราเป็ผู้ชายแถมยังอายุมากกว่าน้องตั้งหลายปีห้ามรังแกน้องเด็ดขาดจนกว่าจะถึงเวลาอันสมควร เข้าใจที่แม่พูดมั้ย"เมื่อเช้าก็ปะป๊า ตกเย็นก็แม่ ไม่รู้จะมาช่วยย้ำอะไรกันนักหนาถ้าถึงเวลานั้นจริงๆเขาบอกว่าลืมจะน่าเกลียดมั้ยนะ
"แล้วถ้าน้องรังแกผมล่ะแม่"ส่วนตัวของเขาไม่มีทางรังแกเธอก่อนแน่ เว้นแต่ว่าเธอนั่นแหละจะมารังแกเขาก่อน
"จะเป็ไปได้ยังไง น้องอายุเท่าไหร่เราอายุเท่าไหร่ โตแล้วก็หัดหักห้ามใจให้เป็สิ"พูดน่ะมันง่ายนะแม่...เขาค้านเสียงดังในใจ
"ก็ไม่แน่ ยัยนั่นแสบจะตาย"พูดไปแม่ก็คงไม่เชื่อ
"แสบยังไง"
"ไม่มีอะไรครับ"ยัยนั่นอ่อยเขาจนเสียอาการตั้งหลายครั้ง! ประโยคนี้เขาอยากฟ้องแม่นักแต่แม่คงเข้าข้างเธอไม่เข้าข้างเขา
"เอาล่ะแม่ไม่รบกวนแล้ว พักผ่อนเถอะว่าจะวิดีโอคอลไปหาน้องสักหน่อย ไปคุยกับน้องด้วยกันมั้ย"ท่านหมายถึงเ้าแฝดสองคนที่อยู่อังกฤษ
"ไม่หรอกครับ เชิญแม่ตามสบายเลยฝากบอกเ้าแฝดด้วยแล้วกันว่าผมคิดถึง"
"จ้า"
"รักแม่นะครับ"
"แม่ก็รักลูกนะ" ท่านส่งยิ้มให้ลูกชายก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปเขากำลังใช้ความคิดในสิ่งที่แม่พูดอยู่กับตัวเองสักครู่
"ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
"มีอะไร...(อีกครับ)"เขาคิดว่าเป็แม่มาเคาะเรียกอีก กำลังจะถามแต่พอเปิดประตูออกไปใบหน้าของเ้าหล่อนก็ยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า
"อ้าวอลิซเองเหรอ"ถ้าบอกว่ากำลังคิดถึงอยู่พอดีเลยจะผิดมั้ยนะ!
"ถ้าไม่ใช่อลิซแล้วจะเป็ใครเหรอคะ"เสียงใสๆกับใบหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลาของเธอมันทำให้เขามองเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเบื่อ
"นึกว่าแม่น่ะ เมื่อกี้แม่พี่มาหา"ใบหน้าสวยพยักหน้ารับทราบ เธอหันมองซ้ายมองขวาตอนนี้ไม่เห็นมีใครแล้ว
"ขอเข้าไปในห้องพี่อาชิได้มั้ยคะ"เธอกำลังจะก้าวขาเดินเข้ามาแต่เขารีบใช้แขนดันขอบประตูเอาไว้ไม่ให้เธอเข้า...แม่เพิ่งจะมาพูดเมื่อสักครู่
"เราเป็ผู้หญิงนะขอเข้าห้องผู้ชายแบบนี้มันไม่งาม" ถ้าเธออ้อนวอนอีกนิดเขาจะยอมทันที
".........." แต่อลิซกลับเงียบไปเธอกำลังรู้สึกว่าโดนพี่อาชิดุอีกแล้ว
"ขอโทษค่ะ" อ้าว...ทำไมยอมแพ้ง่ายจัง!
"อ่ะๆ มีอะไร"
"เรามีนัดดูซีรีส์ด้วยกันต่อไม่ใช่เหรอคะ"เธอทวงสัญญา ที่เขาไม่เคยตอบตกลง
"..........." เขามองหน้าเธอนิ่งๆกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะไปดีหรือไม่ไปดีเพราะเมื่อวานดูไม่รู้เื่เลยหน้าตานักแสดงยังจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ
"ถ้าพี่อาชิไม่อยากดูแล้วก็ไม่เป็ไรค่ะ"เธอดูนอยด์ๆ นั่นจึงทำให้เขาคิดว่าไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า
"ไปดูที่ห้องอลิซแล้วกัน"ในที่สุดเขาก็ตอบตกลง
"จริงเหรอคะ"ทันใดนั้นใบหน้าสวยหวานก็รีบคลี่ยิ้มแป้นส่งมาให้เขาทันทีหรือนี่จะเป็แผนการของเธอล่อให้เขาเข้าไปติดเบ็ด
"ครับ" ไปก็ไปสิ ไม่ได้กลัวสักหน่อย
"ไปเลยมั้ยคะพี่อาชิทำอะไรอยู่หรือเปล่าเอ่ย" สีหน้าและท่าทางของเธอตอนนี้ผิดกับคนเมื่อสักครู่นี้ลิบลับ คนนี้แหละอลิซตัวจริง
"นำไปเลยครับ"เขาเดินตามเธอเข้ามาในห้องของเธอ แล้วทิ้งตัวนั่งลงไปที่โซฟาตัวเดิมส่วนเธอกำลังเปิดทีวี
"อลิซ...เื่เมื่อวานพี่ไม่ดูแล้วได้มั้ยขอดูเื่ใหม่เลยดีกว่า" ขืนดูต่อก็คงไม่รู้เื่เหมือนเดิมจะปะติดปะต่อเื่ได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
"ได้ค่ะ เื่ใหม่ที่พี่อาชิอยากดูมีแนวในใจมั้ยคะ" เธอหันมาถาม ส่วนเธอดูได้หมดทุกแนว
"อลิซเลือกเถอะ แนวไหนก็ได้"แค่ไม่เอาเื่เดิมก็พอ
"โอเคค่ะ"อลิซจัดการเลือกซีรีส์รักโรแมนติกเหมือนเดิมแต่เปลี่ยนจากซีรีส์เกาหลีมาเป็ซีรีส์จีนแทน
ทั้งสองนั่งดูไปด้วยกันเงียบๆ ต่างคนต่างเงียบเมื่อเนื้อเื่เดินทางมาถึงประมาณตอนที่สองฉากจูบอย่างดูดดื่มก็มาอีก
"อะแฮ่ม อะแฮ่ม"อาชิแกล้งส่งเสียงกลบเกลื่อนท่าทางของเขาดูมีพิรุธสุดๆอลิซหันสายตาไปมองเขานิดหน่อย ในตอนแรกเธอไม่เขิน แต่ตอนนี้เริ่มเขินแล้วเธอทำเป็ไม่สนใจจากนั้นก็หันกลับมาดูต่อ
"อื้อ..." อยู่ๆเธอก็เกิดอาการคันหลังขึ้นมาเหมือนมดเข้าไปกัด
"เป็อะไร"
"พี่อาชิช่วยเกาหลังให้อลิซหน่อยได้มั้ยคะอลิซเกาไม่ถึง" เธอคันจริงๆ ไม่ได้แกล้ง
"ห๊ะ!" แต่เขากลับทำตัวไม่ถูกแต่มันก็แค่เกาหลังเอง
"เร็วๆสิคะ" เธอเร่ง! ท่าทางเหมือนคันมาก
"อือๆ ตรงไหนล่ะ" ในที่สุดเขาก็ยอมเกาให้เธอ
"ตรงนี้ ตรงนี้ค่ะ...นั่นแหละ ตรงนั้นเลย"เขายอมเกาหลังให้เธอในแบบไม่ได้คิดอะไรในตอนแรกแต่พอเกาไปเกามากลับรู้สึกว่าเธอไม่ได้ใส่บรา...โอ้แม่เ้า!
"พอแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ" เธอหันหน้ามาทางเขาทันใดนั้นสายตาไม่รักดีมันก็มองลงไปที่หน้าอกของเธออื้อหือ...ยอดถันชูชันดันเสื้อชุดนอนที่เธอสวมใส่อยู่จนเขาสามารถจินตนาการได้ถึงรูปร่างและขนาดของมัน...คับซีแน่ๆใหญ่ขนาดนี้ตัวก็ไม่ได้ใหญ่มากนักแต่ทำไมแม่ให้มาเยอะจัง
"พี่อาชิเื!!"สิ่งที่เห็นบวกกับจินตนาการอันล้ำเลิศของเขา ทำให้เืภายในกายพลุ่งพล่านและแล้วมันก็กำลังไหลออกมาทางจมูกหรือที่เรียกว่ากำเดา
"คือพี่..." พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจะถามตรงๆว่าทำไมถึงไม่ใส่บราก็ไม่มีความกล้ามากพอทำได้แค่แอบคาดโทษและตำหนิเธอในใจเท่านั้น
"ทิชชู่ๆๆ" อลิซวิ่งหาทิชชู่ให้ลั่นเธอรีบวิ่งไปหยิบแล้วรีบวิ่งกลับมาหาเขาจากนั้นเธอก็ทำการซับและช่วยเขาเช็ดเืกำเดาออกให้อย่างเบามือด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ
"นอนลงก่อนค่ะ"แทนที่เธอจะให้เขานอนราบลงไปกับโซฟาแต่เธอดันเอาหน้าตักของตัวเองมาเป็หมอนให้เขานอนหนุน สองเต้ากลมๆขนาดคับซีเกือบจะทิ่มหน้าเขาอยู่แล้ว
"อลิซลุกก่อนเดี๋ยวเืกำเดาก็เลอะเสื้อหรอก"จะพูดบอกตรงๆก็ไม่มีความกล้ามากพอทำได้แค่เพียงพูดอ้อมๆบอกเธอให้ลุกออกไปก่อนเท่านั้น
"นอนนิ่งๆสิคะอากาศก็ไม่ได้ร้อนเืกำเดาไหลได้ยังไงเนี่ย"เธอไม่ยอมลุกแต่กลับจับศีรษะของเขาตึงเอาไว้ไม่ให้ดิ้นจากนั้นก็ค่อยๆซับเืที่จมูกให้เขา
และนั่นจึงทำให้เขาต้องหลับตาลงเพื่อสงบจิตสงบใจยอมนอนนิ่งๆอยู่บนหน้าตักแล้วให้เธอซับเืออกให้แต่กลิ่นกายของเ้าหล่อนมันดันหอมฟุ้ง เธอใช้สบู่ยี่ห้ออะไรวะเนี่ย โอ๊ย!ไม่ไหวแล้ว...
"อลิซปล่อยพี่ พี่ขอกลับห้องดีกว่า ไม่ต้องตามมานะพี่ดูแลตัวเองได้" พูดจบเขาก็รีบลุกขึ้นพรวดพราดออกจากตักของเธอทันทีฝ่ามือใหญ่หยิบทิชชู่กดไว้ที่จมูกของตัวเอง แล้วรีบวิ่งออกจากห้องของเธอไป
"เป็อะไรของเขาเนี่ย"อลิซมองตามหลังเขาไปในใจรู้สึกเป็ห่วง
"เฮ่อ...ดูซีรีส์ไม่จบอีกแล้ว" เธอบ่น
ส่วนตัวของอลิซไม่เคยใส่บรานอนอยู่แล้วเมื่อวานหลังจากที่เขาออกจากห้องของเธอไปเธอก็ถอดออกเพราะถ้าไม่อย่างนั้นเธอนอนไม่หลับ ส่วนวันนี้ไม่ได้ใส่เพราะความเคยชินแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาเป็อะไร
748
