[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ รอดกันกี่คน ”

โยฮันหันมองไปยังวินที่เดินเข้ามาใกล้ นับเป็นเวลา 3 ชั่วโมงแล้วตั้งแต่เขาพากลุ่มของ A เดินทางกลับ วินที่รับหน้าที่ต่อจากเขาจึงจัดแจงพื้นที่ให้ผู้รอดชีวิตที่เดินทางมารวมกัน โดยพื้นที่พักอาศัยยังไม่ใช่ตึก 20 ชั้น คนที่มาจากกลุ่มของ A ได้อาศัยอยู่ในตึกด้านข้างเพื่อรอดูพฤติกรรมป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาในการรวมกลุ่ม

“ รอดมาทั้งหมด 231 คน รวมแล้วทั้งหมดในตอนนี้เรามีผู้รอดชีวิต 843 คนในสถานี ”

“ แล้วพวกเขารู้เรื่องอะไรบ้างหรือเปล่า ” โยฮันอยากรู้เกี่ยวกับนักสู้ของกลุ่มนี้ เขาจัดการคนที่น่าจะเป็นปัญหาไปเกือบหมดจึงไม่รู้ว่าพวกมันวางแผนอะไรเอาไว้บ้าง วินกลับส่ายหน้าเป็นการตอบคำถาม เขาได้ติดต่อกับนักสู้ทั้งหมดที่รอดชีวิตจากกลุ่ม A พวกเขาไม่รู้อะไรมากนัก การเดินทางในครั้งนี้พวกเขารู้แค่ว่าจะเดินทางมาหาเราเพียงเท่านั้น ไม่มีใครรู้เรื่องที่จะเดินทางต่อ

“ ไม่มีงานอะไรให้ทำแล้วใช่ไหม ”

“ ใช่แล้วพี่ ช่วงนี้ยังไม่มีงาน คงจะล่าเพิ่มอัตราการวิวัฒนาการเหมือนเดิม ”

 วินเดินกลับเข้าไปในตึก ยังเหลืองานอีกเยอะให้เขาทำ แม้จะไม่ได้นั่งเซ็นเอกสารก็ตาม มันกลับมีหน้าที่หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นจับตามองดูซอมบี้ จับตามองดูผู้คนที่อยู่รวมกัน รวมไปถึงจับตามองดูนักสู้แต่ละคนเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่นำไปสู่ปัญหาเช่นการต่อสู้กับมนุษย์ด้วยกันเอง นอกจากนั้นแล้วเขาจำเป็นต้องติดต่อหากลุ่มอื่นๆ เนื่องจากตอนนี้อยู่ในช่วงรวมกลุ่มเพื่อสร้างกองกำลัง เขาจึงต้องรวบรวมมนุษย์ให้ได้เยอะมากที่สุด

“ ดูเหมือนเราจะได้พัก 1 คืนนะคะพี่ ”

แอลลี่ลุกขึ้นมาจากกองผ้าห่มที่ได้มาจากตึกใกล้ๆ มันกลายเป็นผ้าปูที่นอนบนพื้นในตอนที่เธอต้องเฝ้ายามอยู่ด้านนอกกับพี่ชาย จากการเคลื่อนไหวของผู้คนภายในสถานีวิจัย เธอรู้สึกได้ว่าหลายคนลดการ์ดป้องกันลงราวกับว่าพวกเขาจะหยุดพักการล่า

โยฮันกลับไม่ได้แสดงท่าทีว่าเขาจะต้องออกเดินทางไปด้านนอกเช่นกัน แอลลี่จึงทิ้งตัวลงนอนต่อไป สภาพร่างกายของเธอในตอนนี้ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป การนอนรับลมเย็นๆในช่วงกลางคืนจึงไม่มีผลกระทบต่อตัวของเธอ

“ พี่คะ ถ้าหากว่าพรุ่งนี้มีการจัดทีมล่าเพื่อพาคนวิวัฒนาการครั้งที่ 3 แล้วเกิดว่าเราแยกตัวออกไปได้ เราไปหาระดับ 4 ฆ่ากันไหม หรือไม่ก็ระดับ 5  ”

“ ฉันก็คิดว่าจะทำเช่นนั้นเหมือนกัน พวกลุงพลที่วิวัฒนาการครั้งที่ 3 ไปแล้วน่าจะรับมือกับระดับ 4 ได้ พิษที่ฉันให้ก็น่าจะทำให้ล่าได้ง่ายขึ้น พวกเขาคงสามารถพาคนอื่นๆล่ารอบๆได้โดยไม่ต้องพึ่งเรา เอาเป็นว่าพักสักคืนก่อนแล้วค่อยออกล่า ”

“ งั้นหนูนอนตรงนี้เลยแล้วกัน ”

โยฮันหันมองน้องสาวก่อนจะขอตัวนอนเช่นเดียวกัน ลุงพลที่ก่อกองไฟเล็กๆหลังจากเห็นสองพี่น้องนอนพัก เขาจึงวางกำลังป้องกันสถานีแห่งนี้เอาไว้แล้วให้ทุกคนผลัดเปลี่ยนกันพักผ่อน

---------------------------------------------------------------

“ มีใครติดต่อมาอีกหรือยัง ” แมนส่ายหน้า ในคืนที่ 13 ยังไม่มีใครติดต่อเข้ามาเลยสักสายเดียว กลุ่มที่ขอความช่วยเหลือ พวกเขาช่วยเอาไว้แล้วจึงไม่ได้ใช้วิทยุอีกต่อไป กลุ่ม A ได้เดินทางมารวมกับพวกเขาแล้ว จึงไม่มีใครภายในระบบสื่อสาร ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่กลุ่มสถานีวิจัยและกองทัพเท่านั้นที่ยังคงใช้วิทยุสื่อสาร

“ ตอนนี้ยังไม่ดึกมาก ติดต่อกองทัพให้ฉันหน่อย ”

แมนกระจายสัญญาณเข้าสู่ระบบ เฝ้ารอคอยให้กองทัพติดต่อกลับมา การติดต่อในครั้งนี้วินอยากสอบถามอีกฝ่ายเกี่ยวกับการแบ่งอาหาร การมีผู้รอดชีวิตมากถึง 843 เดินทางมาอยู่ร่วมกัน เขาต้องการข้าวเพิ่มขึ้นอีก ดังนั้นจึงอยากสอบถามเรื่องเครื่องบิน หากอีกฝ่ายสามารถใช้งานเครื่องบินได้เขาอยากจะให้ส่งข้าวมาช่วยเหลือ หรือไม่ เขาอยากจะให้อีกฝ่ายนำเครื่องบินมารับผู้รอดชีวิตที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ไปดูแลภายในฐาน อนาคตข้างหน้าพวกเขาอาจจะต้องเดินทางไปรวมกัน การนำประชาชนที่ไม่สามารถต่อสู้ได้เดินทางไปก่อน จะทำให้การเดินทางง่ายดายมากยิ่งขึ้น

“ หัวหน้า ทางกองทัพยังไม่ติดต่อมา ”

“ ไม่เป็นไร หากพวกเขาติดต่อกลับมาแล้วบอกฉันด้วย ”

วินเดินขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้าเพื่อมองดูรอบๆในตอนกลางดึก คืนนี้นับว่าสงบมาก การต่อสู้ของ 2 ยักษ์ระหว่างเต่าและแมงมุมที่ล่อให้พวกมันตีกันก็หยุดลงไปแล้ว โดยไม่มีผลแพ้ชนะเกิดขึ้นเพราะพวกมันทั้ง 2 แยกย้ายกัน มีเพียงซอมบี้ตัวเล็กๆที่เดินทางไปกับพวกมันเท่านั้นที่ถูกฆ่าตาย

“ มีอะไรเรียกผมด้วยนะ ขอพักสักหน่อยก่อน ”

วินเดินไปยังเต้นท์ของตนเองที่กางเอาไว้บนดาดฟ้า ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดเข้าไปในเต้นท์หนึ่งในคนที่ส่องกล้องสำรวจรอบๆก็ได้แหกปากร้องตะโกนสุดเสียงรายงานเรื่องที่น่าตื่นตา วินจึงรีบวิ่งไปหาก่อนจะขอกล้องส่องทางไกลจากอีกฝ่ายมาดู

เงาสีดำทมึนขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ แม้ภาพรอบข้างจะมืดเป็นอย่างมาก ซอมบี้ตัวใหญ่ที่อาบแสงจันทร์กลับเด่นสะดุดตา การเคลื่อนไหวของมันที่ค่อยๆเดินช้าๆบอกได้ว่ามันกำลังจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง วินที่เห็นว่าเต่ายักษ์เดินทางอีกครั้ง เขาจึงบอกให้คนเรียกลุงพลขึ้นมาที่นี่พร้อมกับให้คนนำแผนที่มาให้ เขาเป็นเพียงนักเรียน ม.6 ยังไม่ได้มีประสบการณ์มากมาย จึงต้องให้ลุงพลช่วยเหลือ

“ ไอ้หนุ่มมีอะไร ”

“ ลุงพล มีเรื่องใหญ่อีกแล้ว เต่าระดับ 6 มันกำลังเดินทาง ”

“ มันจะไปไหน ” พลแสดงสีหน้าวิตก นับว่าโชคดีที่เขาให้โจ้ขึ้นมาด้วยเพราะอีกฝ่ายสามารถคาดการณ์สถานการณ์หลายอย่างได้แม่นยำ 

“ ผมไม่รู้ ลุงช่วยดูให้หน่อยว่ามันกำลังจะเดินทางไปที่ไหน ”

วินภาวนาให้เต่ายักษ์เดินทางไปที่อื่น ทว่าร่างของมันกลับค่อยๆชัดเจนมากยิ่งขึ้นราวกับว่าเดินมาทางที่พวกเขาพักอาศัย โจ้ที่ส่องกล้องมองไกล เขาก็ได้สลับมองระหว่างกล้องและแผนที่ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มลงไปบนแผนที่ระบุตำแหน่งคร่าวๆของเต่ายักษ์แล้วลากนิ้วเป็นเส้นตรงบอกเส้นทางที่มันกำลังเดินทางไป

วินที่เห็นว่ามันกำลังเดินทางไปทิศตะวันออก ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้สถานีวิจัยถึงขั้นถอนหายใจออกมาเบาๆ

 “ พวกลุงมั่นใจแน่นะครับว่ามันไปทิศตะวันออก ”

“ ใช่ ดูยังไงมันก็ไม่ได้เดินมาทางนี้ ” โจ้ยืนยันคำเดิม ไม่ว่าเขาจะลองมองดูแผนที่และการเดินของเต่าผ่านตึกต่างๆที่อยู่ระแวกใกล้เคียง เส้นทางของมันยังคงมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเช่นเดิม หากต้องการเดินมาที่นี่มันจะต้องเดินเฉียงลงทางใต้ วินที่เห็นว่าเต่ายักษ์น่าจะเป็นตัวแปรที่สร้างปัญหาเขตต่างๆ จากเดิมคิดว่าจะนอนวินจึงเร่งแผนทุกอย่างให้เร็วขึ้น เพราะยิ่งเต่าเดินทางมันยิ่งเป็นการเพิ่มการวิวัฒนาการให้กับซอมบี้ที่ไปกับมัน ต่อให้จะมีการตายเกิดขึ้น มันกลับนำไปสู่การวิวัฒนาการโดยพวกที่เหลือใช้ศพพวกที่ตายเป็นอาหารวิวัฒนาการไปต่อ

“ ลุงพล บอกคนของลุงหน่อยนะครับ พรุ่งนี้ผมว่าจะให้พวกลุงช่วยล่าเพื่อเพิ่มผู้วิวัฒนาการครั้งที่ 3 ”

“ พวกนักสู้จะให้ใครไปบ้างล่ะ ”

“ ให้คนที่อยู่กับเรามาตั้งแต่ต้นก่อนน่าจะดีกว่านะครับ ผมคิดว่าถ้าให้นักสู้ของกลุ่มอื่นไปด้วย อาจจะเกิดปัญหาแยกตัวในภายหลัง ”

“ โอเค  ไอ้หนุ่มแกคงได้ยินแล้วใช่ไหม ”

วินหันมองไปยังทิศใต้ด้วยความตกใจ ข้างแทงค์น้ำขนาดใหญ่มีร่างสีดำนั่งอยู่ภายในเงา หลังจากที่อีกฝ่ายปรากฎตัวเขาก็พบว่าโยฮันอยู่ที่นี่นานแล้วจึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายอีก

“ ไหนๆพี่โยก็มาแล้ว เอาแบบนี้ก็แล้วกัน พรุ่งนี้พี่กับแอลลี่แยกออกเป็น 2 กลุ่มได้ไหม ผมอยากให้พี่และแอลลี่ช่วยล่าระดับ 4 ถ้าเราล่ามันน่าจะทำให้มีผู้วิวัฒนาการครั้งที่ 3 เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก ”

โยฮันลูบคาง เขาคุยกับวินเอาไว้แล้วว่าแอลลี่จะต้องไม่เสี่ยงอันตราย การล่าในพรุ่งนี้ไม่มีอันตรายเพราะระดับ 5 หายากมาก พวกที่เป็นระดับ 6 ในตอนนี้เป็นสัตว์ประหลาด พวกมันวิวัฒนาการผิดแปลกไปจากตัวอื่นๆ  หากไม่มีพวกมันช่วงเวลานี้คงจะเป็นช่วงที่ระดับ 4 พยายามวิวัฒนาการไปยังระดับ 5 มันจึงยังไม่เสี่ยง

“ ตกลง ”

เสียงกระแทกจากการเดินของเต่ายักษ์ทำให้โยฮันขึ้นมาที่นี่ ต่อให้คนอื่นๆจะไม่ได้ยินเสียงนั้นก็ตามที หูของเขากลับดีเกินไปจึงได้ยินเสียงหนักๆของเท้าที่กำลังก้าวเดิน เมื่อรู้ว่าตัวเองคงนอนต่อไม่ได้แล้วจึงนั่งมองดูการเดินทางของเต่ายักษ์ พลางมองดูทิศอื่นๆเพื่อจะมีระดับ 6 เคลื่อนไหว

ขณะที่กำลังมองดูว่าเต่ายักษ์กำลังคิดจะทำอะไร โยฮันก็ได้หันมองไปยังเมืองทางฝั่งทิศตะวันออก หลังจากเขาได้ยินเสียงร้องคำรามลั่นของซอมบี้ระดับ 6 ส่งมาจากทางฝั่งนั้น น้ำเสียงที่กระจายออกมารอบๆของมันได้ปลุกทุกคนที่อยู่บนดาดฟ้าให้ตื่นนอน

“ นั่นมันเสียงบ้าอะไรกัน ”

เสียงของซอมบี้ไม่ใช่สัตว์ที่พวกเขาคุ้นเคย ยิ่งพวกมันวิวัฒนาการเสียงร้องของพวกมันก็เริ่มต่างออกไปจากเดิมราวกับเปลี่ยนกล่องเสียงใหม่ โยฮันไม่รู้เช่นกันว่าเจ้าของเสียงมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร ทันใดนั้นเขาก็พบเข้ากับเงาสีดำที่กำลังเคลื่อนไหวทางฝั่งทิศตะวันออก ร่างของมันสูงราวตึก 15 ชั้น จากรูปร่างที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องแม้จะมองไม่ชัด ตัวของมันมีลักษณะเหมือนลิง เพียงแต่ว่ารอบตัวของมันเหมือนมีหอกทิ่มแทงออกมาจนดูต่างไปจากเดิม

ตึงตึงตึงตึงตึง  ตึง!

เสียงทุบอกดังก้องออกไปไกล โยฮันที่ได้ยินจึงอธิบายสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินให้ทุกคนฟัง จนผู้ที่อยู่บนดาดฟ้ารู้ว่าเต่ากำลังจะปะทะกับลิงใหญ่

ขณะที่ร่างทั้ง 2 ค่อยๆเดินเข้าหากันโดยมีเสียงกรีดร้องของซอมบี้มากมายวิ่งอยู่ใกล้ๆ โยฮันจึงเริ่มลูบคางพลางคิดว่าเขาจะทิ้งการล่าร่วมกันกับลุงพลในวันพรุ่งนี้ดีหรือไม่ เนื่องจากว่าการปะทะกันของ 2 ยักษ์ใหญ่ให้ผลประโยชน์ที่เยอะกว่า รอบๆตัวของพวกมันทั้ง 2 จะต้องมีระดับ 4 จำนวนมหาศาล หากเขาฆ่าอีกราว 800 ตัวก็จะสามารถวิวัฒนาการครั้งที่ 4 

แต่เมื่อคิดได้ว่าการวิวัฒนาการของเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้มากเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพซอมบี้ การที่วินให้เขาช่วยทุกคนวิวัฒนาการจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด เพราะหากมีระดับ 4 มากกว่า 50 คนการจะอพยพและการจะสร้างกองกำลังที่แข็งแกร่งจะให้ผลดีกว่าการทำให้เขาแข็งแกร่งเพียงคนเดียว

ในสถานการณ์ที่ซอมบี้บุกมาเป็นกองทัพ เพียงแค่เขาคนเดียวไม่สามารถรับมือกับพวกมันได้แน่ ต่อให้เขาจะสะกดข่มมันได้ จ่าฝูงของพวกมันก็น่าจะออกคำสั่งกับซอมบี้เพื่อให้หลุดออกจากความกลัวจากเขาได้เช่นกัน ยิ่งพวกมันกระจายตัวออกไปรอบๆเขา คนอื่นๆจะต้องตายอย่างทรมานจากการถูกซอมบี้สังหาร ดังนั้นการตัดสินใจของวินจึงนับว่าเป็นเรื่องถูกต้องที่ให้เขาคอยช่วยกระจายความแข็งแกร่งให้คนอื่นๆ แม้เขาจะไม่มีพลังที่สามารถฆ่าซอมบี้ระดับ 6 พวกเขากลับมีพลังที่สามารถพาทุกคนหลบหนีอย่างปลอดภัยแทน.