ตอนที่ 2 ผิดตัว
เช้าวันรุ่งขึ้น
พีรเดชตื่นขึ้นมาก่อนเขานอนมองคนตัวเล็กที่กำลังหลับอยู่ข้างๆก่อนที่จะค่อยๆขยับตัวลงจากเตียงไปหยิบมือถือเพื่อดูเวลา
"อ้าวแบตหมดั้แ่เมื่อไหร่วะเนี่ย"มือถือแบตหมด เขาจึงเดินไปหยิบที่ชาร์จมาเสียบปลั๊กทันทีที่มือถือถูกเปิดเครื่องก็มีสายโทรเข้ามาพอดี
"ฮาโหลครับ"เขากดรับสายพร้อมกับกรอกเสียงเข้าไปในสายด้วยน้ำเสียงสุภาพเมื่อเห็นว่าเป็เบอร์ใครโทรเข้ามาแต่เช้า
"คุณพีคะเจ้พยายามโทรหาคุณั้แ่เมื่อคืนแล้วแต่โทรไม่ติดเลยพอดีน้องที่จะส่งไปให้เกิดท้องเสียกะทันหันส่วนน้องคนอื่นๆถูกจองคิวไว้หมดแล้วไม่มีว่างเลยค่ะเจ้ต้องขอโทษแทนเด็กของเจ้ด้วยนะคะ หวังว่าคุณพี่จะไม่โกรธมันเป็เหตุสุดวิสัยจริงๆค่ะ"คนปลายสายรัวพูดไม่มีเว้นช่องว่างให้พีรเดชได้พูดเลยแต่เขาพอจะจับใจความได้ว่าเจ้ไม่ได้ส่งเด็กมา...แล้วผู้หญิงคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็ใคร!!
"ไม่เป็ไรครับ" กรอกเสียงสุภาพลงไปในสายอีกครั้งในใจพลางคิดว่า...ชิบหายแล้ว!!
หลังจากที่พูดคุยกันพอรู้เื่พีรเดชก็วางสายไปเสียงพูดคุยสนทนาทำให้หนูเล็กเริ่มรู้สึกตัวเธอขยับตัวเล็กน้อยแต่ยังไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาความรู้สึกของเธอตอนนี้มันบอกว่าง่วงเหลือเกิน หูได้ยินเสียงคนพูดอยากลืมตาตื่นขึ้นมาแต่มันลืมไม่ขึ้นเหมือนคนอดหลับอดนอนมาแรมปี
"คุณตื่น..." เสียงใคร!หนูเล็กพยายามตั้งสติตัวเองอีกครั้ง ดวงตากลมโตค่อยๆฝืนลืมขึ้นช้าๆทันใดนั้นก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาของชายคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาที่ใบหน้าของเธอด้วยระยะไม่ถึงคืบ
"กรี๊ด!!!"เขาตรงหน้าทำให้เธอใ เธอกรีดร้องเสียงดังพร้อมกับพรวดพราดลุกขึ้นมานั่ง
"จะเสียงดังทำไม"ฝ่ามือใหญ่รีบยกขึ้นปิดปากของเธอทันที เมื่อเห็นว่าเธอไม่โวยวายแล้วเขาจึงปล่อยมือที่ปิดปากของเธอเอาไว้ออกให้
"คุณเป็ใคร"
"ลองนึกดูดีๆสิ"หนูเล็กมองหน้าเขานิ่งๆ แล้วนึกถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อวานนี้ซึ่งเขาคนนี้น่าจะเป็เ้าของห้องที่เธอวิ่งหนีเข้ามา
อาการรู้สึกเจ็บแป๊บที่่ล่างทำให้เธอก้มหน้ามองดูตัวเองและแล้วสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอต้องกรีดร้องออกมาเป็ครั้งที่สอง
"กรี๊ด!! คุณทำอะไรฉัน"เนื้อตัวของเธอไร้สิ่งปกปิด ไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียวไม่บอกก็รู้ว่าเมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้น
"ใจเย็นๆนะคุณ ผมไม่ได้ตั้งใจไม่สิ...ก็ตั้งใจนั่นแหละ แต่..." พีรเดชยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเธอรัวด่าไม่ยั้ง
"ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาสไอ้โรคจิต..."
"เงียบก่อน!!"เขาตวาดใส่เธอเสียงดังท่าทางขึงขังจริงจัง
"คือผมคิดว่าคุณเป็"
"เป็อะไร"
"เป็ผู้หญิงที่ผมนัดมาใครจะไปรู้ว่าคุณไม่ใช่ มาถึงไม่พูดไม่จาคุณก็หลับไปเลย" เธอเป็คนผิดสินะ
"ตกลงฉันเสียความบริสุทธิ์ให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้เหรอเนี่ยหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ" ใช่...เธอเสียความบริสุทธิ์ให้เขาคราบเืกับคราบน้ำรักที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนมันสามารถยืนยันเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้เป็อย่างดี
"คุณหนีใครมา" เขาถามในขณะที่สายตาของเธอนั้นกวาดมองไปที่พื้นห้องเห็นเครื่องป้องกันที่เขาน่าจะใช้กับเธอเมื่อคืนนี้หล่นเกลื่อนกลาดอยู่หลายอันและเสื้อผ้าของเธอที่ร่วงหล่นอยู่ที่ข้างเตียง
"ช่างมันเถอะหันไปฉันจะใส่เสื้อผ้า" เล่าไปก็ไม่ได้เกิดประโยชน์ เธอจึงเลือกที่จะไม่เล่า
"ทำไมต้องหันผมเห็นของคุณทุกซอกทุกมุมหมดแล้ว ไม่ต้องอายหรอกน่า"
".........." คำพูดหน้าไม่อายของเขาทำให้หนูเล็กหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้
"จะเอาเท่าไหร่"
"อะไร"
"ก็ค่าตัวคุณไงจะเอาเท่าไหร่ผมจะจ่ายให้"
"สองแสน"เธอแกล้งบอกราคาที่คิดว่าเขาคงไม่จ่ายเพราะเธอไม่ได้คิดที่จะเอาจริงๆอย่างที่ปากพูด แต่เขากลับให้ตามราคาที่เธอขอ
"ได้ คุณจะอาบน้ำมั้ย"
"ไม่"
"ถ้าอย่างนั้นคุณรอผมอาบน้ำก่อนเสร็จแล้วผมจะออกมาโอนเงินให้" เขาเห็นว่าเธอยังเด็กใบหน้าอ่อนเยาว์ไม่แน่ใจว่าอายุของเธอถึงยี่สิบหรือยังจึงยอมจ่ายเพื่อให้เื่มันจบๆไปถึงแม้ว่าราคาที่เธอเรียกมาจะแพงเกินไปสำหรับเขาก็ตามคิดซะว่าเป็ค่าความบริสุทธิ์ของเธอ
ในขณะที่พีรเดชหันหลังเข้าห้องน้ำไปคนที่นั่งอยู่บนเตียงก็ค่อยๆหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่หล่นอยู่ข้างเตียงเอาขึ้นมาสวมใส่จากนั้นเธอก็หนีออกจากห้องไป แน่นอนว่าเธอกลับบ้านไม่ได้เธอจึงตัดสินใจไปหาเจ้เ้าของร้านเสริมสวยที่เธอทำงานอยู่
ทางด้านพีรเดช หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาเดินออกมาจากห้องน้ำก็ไม่พบเธอแล้วเขารีบแต่งตัวสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งลงไปหาเธอที่ชั้นล่างจนทั่วแต่ก็ไม่เจอเขาใช้เวลาหาอยู่สักครู่จนแน่ใจว่าเธอน่าจะหนีไปแล้วเขาจึงกลับขึ้นมาบนห้องตามเดิมเพราะอีกไม่ถึงชั่วโมงเขาจะต้องเดินทางไปที่สนามบินเพื่อนั่งเครื่องกลับเชียงรายแล้ว
ส่วนหญิงสาวที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของเธอถ้าโลกนี้มันกลมจริงมีโอกาสได้เจอกับเธออีกครั้ง เขาคงได้ตอบแทนเธอบ้างตอบแทนที่เมื่อคืนเธอได้มอบความสุขและของมีค่าที่สุดของผู้หญิงให้กับเขา
ทางด้านหนูเล็ก เธอเดินทางมาหาเจ้ป๋อมแป๋มเ้าของร้านเสริมสวยที่เธอทำงานอยู่พร้อมกับเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เจ้ฟัง
เจ้ป๋อมแป๋มเป็สาวประเภทสองหรือจะเรียกว่ากะเทยก็ได้แกเป็คนใจดีรับหนูเล็กเข้าทำงานั้แ่ออกจากโรงเรียนใหม่ๆอายุตอนนั้นของหนูเล็กยังไม่ได้สิบแปดเลยด้วยซ้ำซึ่งตอนนี้หนูเล็กมีอายุยี่สิบสองปีแล้ว ประสบการณ์ด้านงานเสริมสวยมีมากกว่าห้าปีถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มีใบประกาศเหมือนช่างเสริมสวยคนอื่นๆแต่ฝีมือของเธอจัดว่าโดดเด่นมาก
"ผู้ชายที่ได้กินหล่อนหล่อมั้ย"เจ้ป๋อมแป๋มจีบปากจีบคอถาม ราวกับอยากจะเป็หนูเล็กเองซะอย่างนั้น
"เจ้..."หนูเล็กลากเสียงยาว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
"ทำไมฉันไม่บังเอิญแบบหล่อนบ้างนะแล้วหนีเขามาทำไม"
"หนูใคิดอะไรไม่ออกก็เลยรีบออกมา"
"คิดอะไรไม่ออกแล้วทำไมไม่นั่งอยู่ก่อนยะ"
"ก็หนูกลัว...ถ้าเขาเกิดทำอะไรหนูอีกหนูจะทำยังไง" น้องมันไม่เคย เจ้ป๋อมแป๋มเข้าใจได้
"เอาล่ะๆ เจ้แค่เสียดายแทนหล่อนเฉยๆได้กันแล้วชื่อแซ่ก็ไม่รู้จัก เล็กหรือใหญ่ก็ไม่ได้เห็น โอ้ยเสียดายโว้ยถ้าเป็เจ้หน่อยล่ะไม่ได้"
"เจ้...อย่าแซวสิไม่เห็นก็ดีแล้วนี่"
"ตกลงหล่อมั้ยเมื่อกี้เจ้ถามหล่อนยังไม่ได้ตอบเจ้เลยนะ"
"ก็หล่ออยู่..."
"กรี๊ด!แล้วไงต่อหุ่นล่ะดีป่ะ อายุประมาณเท่าไหร่"
"ไม่รู้ หนูไม่ทันได้สังเกตอายุน่าจะสามสิบกว่าๆได้มั้ง"
"แล้วถ้าได้เจอกันอีกครั้งหล่อนจะจำเขาได้มั้ย"
"ไม่แน่ใจค่ะ"
"ไม่ได้เื่เลยจริงจริ๊งบ้านก็กลับไม่ได้แล้วใช่มั้ย ถ้างั้นก็มาอยู่กับเจ้แล้วกัน ใครมันกล้ามารังแกเธอเจ้จะยกขาสับคอพวกมันทีละคน
"เจ้คะ...หนูเล็กขอบคุณในความหวังดีของเจ้มากๆนะคะแต่หนูไม่อยากทำให้เจ้เดือดร้อน อีกเดี๋ยวลุงกับป้าจะต้องมาตามหาหนูที่ร้านเจ้แน่ๆเจ้พอจะมีที่อยู่หรืองานที่ไกลๆให้หนูทำมั้ยคะ" เจ้ป๋อมแป๋มเป็คนกว้างขวางหนูเล็กเชื่อว่าเจ้ต้องช่วยเธอได้
2K
![(อ่านฟรี) แผลงรัก นายรูมเมต [Black Cupid]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730967763_72733897.webp)
