เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        พริบตานั้นสถานการณ์ทั้งหมดก็กลับกลายเป็นเย็นเยียบ

        แต่เหมือนกับว่าเฉียงเวยได้เห็นกระบอกปืนสีดำวาววับที่ปรากฏขึ้นอย่างปีศาจเธอพูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า

        "แล้วถ้าหากฉันยังยืนกรานคำเดิมและจะไม่ไปโลกหน้าอะไรนั่นของคุณด้วยล่ะ"

        "ไม่ได้เด็ดขาดเพราะพ่อไม่ได้เตรียมตัวเลือกที่สามไว้" ซีถูหมิงซื่อกล่าวยิ้มๆพร้อมสายตาของเขาตอนนี้คล้ายสายตาของนกอินทรีที่กำลังมองเหงื่อ

        "งั้นฉันจะช่วยเอง" เฉียงเวยยิ้มหวานคล้ายเจ้าหญิงซุกซน

        ทันทีที่เฉียงเวยพูดออกมาหัวล้านจางหู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ชักปืนออกมาพร้อมชี้ไปที่ซีถูหมิงซื่อในทันที

        ซีถูหมิงซื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็นที่น่าขนลุกของโลหะด้านหลังศีรษะเขารู้ได้ทันทีว่าปากกระบอกปืนของลูกน้องกลับชี้มาที่เขาเสียเอง!

        "จางหู่!เอ็งไม่หวังจะมีชีวิตอยู่แล้วใช่มั้ย"

        "รนหาที่ตาย!"

        "บัดซบ!แกทำอะไรของแก!!"

        สมาชิกของแก๊งพันธมิตรตะวันตกต่างไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าเขาจะทรยศเจ้านายใหม่ได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้!

        นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จางหู่ทำอะไรแบบนี้กรณีของเฉินเต๋อไห่นั้นเขาได้ทรยศและสุดท้ายก็ก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าคนใหม่ได้สำเร็จและนี่ก็เป็นครั้งที่สอง เขาก็ถึงกับเล็งปืนเข้าใส่หัวหน้าแก๊งพันธมิตรตะวันตกความทะเยอทะยานของเขาช่างไม่มีจุดสิ้นสุด

        เหมือนกับว่าเหตุการณ์นี้ตรงกับแผนการที่วางไว้เมื่อจางหู่ขึ้นลำปลดเซฟตี้ปืนได้สำเร็จ เขาก็หัวเราะขึ้นพร้อมกล่าวว่า

        "ไอ้พวงโง่!ข้าติดตามคุณเฉียงเวยมาตั้งแต่แรกแล้วโว้ยพวกแกคิดว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ ฮ่าๆๆ?!"

        สมาชิกพันธมิตรตะวันตกต่างงุนงงสับสนไปตามๆกัน พวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกันแน่

        "จางหู่เฉินเต๋อไห่ถูกนายฆ่าตายจริงใช่หรือเปล่า?" ซีถูหมิงซื่อยังคงสงบยิ่งเหมือนสายน้ำดูเหมือนเขาสงบนิ่งเป็นพิเศษขณะถาม

        "ใช่"จางหู่เบิกตากว้างพร้อมกล่าวว่า "ข้าเบื่อพ่อลูกบัดซบคู่นั้นมานานไม่แปลกที่ข้าจะจัดการพวกมันและหันไปเข้ากับคุณเฉียงเวยแทน"

        "ฉันรู้แล้ว..." ซีถูหมิงซื่อหัวเราะเบาๆ

        "ใครจะสามารถบุกเข้าไปฆ่าเฉินเต๋อไห่ถึงรังของมันได้ด้วยตัวคนเดียวได้ข้ารู้สึกว่าต้องมีคนทรยศอยู่แน่ๆ"

        ซีถูหมิงซื่อไม่เชื่อในข่าวลือที่มีชายลึกลับบุกเข้าไปสังหารเฉินเต๋อไห่ด้วยตัวคนเดียว…หยางเฉินที่ฟังอยู่ตลอดก็ลูบจมูก หัวเราะขึ้นเบาๆ

        พี่ควันหนึ่งในหัวหน้าพันธมิตรตะวันตกผู้ซึ่งไม่ชื่นชอบจางหู่อยู่แล้ว ก็ตะโกนสาปแช่งว่า

        "แกไอ้บัดซบ ปัญญาอ่อน! ไอ้เนรคุณคน!แกกล้าที่ทรยศบอสของข้าอีกคนงั้นหรือ?ข้าจะช่วยให้แกกลายเป็นเนื้อบด และเอาไปให้เลี้ยงสุนัขซะ!"

        "ข้าจางหู่แม้จะไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ แต่ข้าก็เคยเห็นตัวอย่างของสามก๊กและรู้ว่าโลกนี้วิ่งอยู่บนรากฐานของกฎแห่งป่า ที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ ไม่ต้องให้แกมาสอน!"

        หนึ่งในผู้นำอีกคนของพันธมิตรตะวันตกที่มีรูปร่างอ้วนฉุกล่าวขึ้นอย่างมีโทสะว่า

        "จางหู่แหกตาดูซะ ทั้งข้างนอกข้างใน ที่นี่มีแต่คนของพันธมิตรตะวันตกแม้ว่าแกจะล้มบอสลงได้ แต่แกจะไม่มีทางรอด ไปอยู่กับอีตัวนั่นได้!"

        หัวหน้าคนอื่นๆก็ต่างสาปแช่งจางหู่อย่างไม่น้อยหน้าใคร

        ในเวลาเดียวกันนั้นสมาชิกคนอื่นๆ ของพันธมิตรตะวันตกต่างเล็งปืนมาที่ หยางเฉิน เฉียงเวย เฉินหรงและจางหู่เช่นกัน

        มีอย่างน้อยถึงแปดคนที่เล็งปืนไปที่หัวจางหู่แต่หัวล้านก็ไม่ได้ตกใจอะไร เขายิ้มพลางกล่าวสบายๆว่า "พวกแกคิดว่ามีพวกมากแล้วจะสามารถทำตัวกร่างยังไงก็ได้งั้นหรือ?ทำไมไม่สังเกตดูรอบๆ สักหน่อยล่ะ"

        พวกผู้นำของพันธมิตรตะวันตกได้ยินดังนั้นก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจางหู่เป็นผู้ควบคุมกำลังพลรักษาความปลอดภัยทั้งหมด!

        มันเป็นเรื่องน่าหัวร่ออย่างมากที่ตัวซีถูหมิงซื่อเองนั่นแหละที่เป็นคนแต่งตั้งให้จางหู่ดูแลรักษาความปลอดภัยให้พวกเขา และแน่นอนเมื่อจางหู่ผิวปาก มือปืนในชุดสูทสีดำก็หลั่งไหลเข้ามามากมายและต่างเล็งปืนไปยังพวกผู้นำต่างๆ

        สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกลายเป็นสับสนวุ่นวายและยุ่งเหยิงเป็นอย่างมาก

        "เยี่ยมมากดูเหมือนหมากชิ้นสำคัญอย่างจางหู่จะไม่ใช่เพิ่งวางขึ้นมาลูกคงวางแผนมานานแล้วล่ะสิ?" ซีถูหมิงซื่อถามด้วยรอยยิ้มขมขื่น

        เฉียงเวยพยักหน้าอย่างใจเย็น "หลังจากคืนนี้ไปคุณจะไม่เหลืออะไรอีก"

        "นั่นอาจไม่จริงเสมอไปในสถานการณ์เช่นนี้ถ้าฉันเหนี่ยวไกเราก็จะตายทั้งคู่จากนั้นพันธมิตรตะวันตกก็จะไม่ได้เป็นของลูก"

        "ถ้าเป็นอย่างที่คุณบอกงั้นเราก็วางปืนลงแล้วมาคุยกันดีๆ เป็นไง" เฉียงเวยหัวเราะเป้าหมายสูงสุดของแผนการในคืนนี้คือ ทำให้ซีถูหมิงซื่อรู้สึกหมดหนทางและหลังจากนั้นเฉียงเวยก็จะได้เข้าควบคุมเขาได้อย่างง่ายดาย

        ใบหน้าของซีถูหมิงซื่อที่เคยมืดมนนั้นจู่ๆ ก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย

        "จ่างหูแกคิดว่าข้าโง่มากนักใช่มั้ย?"

        การเปลี่ยนแปลงที่ฉับพลันนี้ทำให้ทั้งเฉียงเวยและจางหู่ตกตะลึง

        ซีถูหมิงซื่อยังคงพูดต่อว่า "คิดจริงๆหรือว่า ฉันจะให้พวกแกเล่นตลกและบังคับฉันให้ตกอยู่ในสภาพนี้?"

        "หมายความว่ายังไง!!?"จางหู่รู้สึกมีน้ำโหกับคำพูดของซีถูหมิงซื่อ เขามีลางสังหรณ์ที่น่ากลัวแปลกๆ!

        ริมฝีปากซีถูหมิงซื่อยกยิ้มชั่วร้ายเขาถอนหายใจเบาๆ กล่าวว่า"จางหู่ ดูคนที่แกพามาสิพวกเขากำลังเล็งปืนไปที่ใคร..."

        จางหู่ได้ยินดังนั้นก็หลั่งเหงื่อกาฬเย็นเยียบและเมื่อหันหลังกลับมาดูเขาก็ต้องตกตะลึง!

        คนที่เขาพามาต่างหันกระบอกปืนมาที่เขาเสียเองคล้ายสายลมที่เปลี่ยนทิศ!!!

        "ระวัง!" เฉียงเวยกล่าวเตือนแต่มันก็สายไปเสียแล้ว!

        ซีถูหมิงซื่อฉวยโอกาสที่จางหู่กำลังสับสนอยู่นั้นเคลื่อนกายเข้าหาจางหู่อย่างภูตพราย และกระแทกข้อศอกของเขาเข้าที่ขากรรไกรของจางหู่เต็มๆ!

        "อัก..."

        จางหู่ส่งเสียงกระอักเขาตั้งใจจะอดทนต่อความเจ็บและฝืนเหนี่ยวไกทันที แต่ซีถูหมิงซื่อไม่ให้โอกาสนั้นเขาซัดเข่าใส่จางหู่จนตัวงอเหมือนกุ้งล้มลงไปนอนกับพื้น!

        ทันใดนั้นบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้กับซีถูหมิงซื่อก็เตะปืนของจางหู่ทิ้งไปและรุมสกรัมเขาทันที!

        เพียงครู่เดียวจางหู่ก็ลงไปกองกับพื้นแม้เขาจะพยายามต่อสู้ขัดขืนแล้วแต่เขาก็ไม่อาจต้านทานสองบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีทีเดียวถึงสองคนได้

        พวกผู้นำของพันธมิตรตะวันตกต่างส่งเสียงเชียร์หัวหน้าของตัวเองอย่างลุ้นระทึก

        เมื่อเหตุการณ์กลับตาลปัตรเช่นนี้ใบหน้าของเฉียงเวยพลันบิดเบี้ยว เสี่ยวจ้าวและเฉินหรงตัวสั่นเนื่องจากความหวาดกลัวโดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉินหรงเธอหน้าซีดเป็นอย่างมาก การพยายามพยุงตัวไม่ให้เป็นลมก็มากเกินพอแล้วสำหรับเด็กสาวตัวน้อยๆ อย่างเธอ!

        หยางเฉินขมวดคิ้วเขาไม่ได้รู้สึกอะไรจากสถานการณ์นี้ เพียงรู้สึกทำอะไรไม่ถูก และเป็นกังวลดูเหมือนว่าเขาจะต้องทำลายกฎบางอย่างเสียแล้วในค่ำคืนนี้...

        กฎที่เขาไม่เคยละเมิดมันมาตลอดเกือบหนึ่งปี...

        "แม้ว่าพ่อจะสู้ไม่เก่งแต่ในฐานะพ่อแน่นอนว่า" ซีถูหมิงซื่อ ทำเหมือนกับว่ากำลังยืดเส้นยืดสายเตรียมพร้อมก่อนออกกำลังกายเขาหันมองจางหู่พร้อมพูดขึ้นว่า"จางหู่รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะที่โดนทรยศ? รู้มั้ยทำไมพี่น้องของแกถึงทรยศแก?"

        จางหู่ไม่ได้ตอบเขายังคงจ้องซีถูหมิงซื่อเขม็ง

        "มันง่ายมาก" ซีถูหมิงซื่อถามและตอบตัวเอง "เพราะพวกมันไม่ใช่ลูกน้องของแกตั้งแต่แรกไงล่ะ!"

        ซีถูหมิงซื่อพูดจบก็โบกมือให้เหล่าบอดี้การ์ดถอดแว่นตากันแดดออกมาเขาปรบมือกล่าวว่า

        "ดูสิ?มีสักคนมั้ยที่เป็นคนของแกเพราะข้ารู้ว่าบอดี้การ์ดที่แกเลือกมานั้นมีแต่พรรคพวกของแกดังนั้นข้าเลยส่งพวกมันไปลงนรกไปก่อนแกยังไงล่ะ..."

        จางหู่ได้ยินดังนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาแม้เขาจะโดนซ้อมแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่านี้เขาไม่คิดว่าพี่น้องที่ซื่อสัตย์และรับใช้เขามานานจะถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมทั้งหมด!

        "สุดท้ายคนทรยศก็จะต้องถูกทรยศเสียเองตั้งแต่วันแรกที่แกทรยศเฉินเต๋อไห่ แล้วมาขออยู่กับข้าแทน" ซีถูหมิงซื่อกล่าวต่อว่า "แกคิดว่าข้าโง่มากนักหรือไงกับผู้นำของพันธมิตรตะวันตกหลายสิบปีอย่างข้าเนี่ยนะจะเชื่อแก!?"

        "ข้าแค่เก็บแกไว้เพื่อดึงไอ้พวกคนทรยศที่ซ่อนอยู่ให้ออกมา และมันก็เป็นไปตามแผนตอนนี้ได้เวลาที่ลูกสาวที่รักของข้าพร้อมที่จะกินกระสุนจากข้าแล้ว...แกคิดจริงๆ หรือว่าข้าซีถูหมิงซื่อคนนี้จะเสียท่าเพราะมีคนทรยศ แกดูหนังมากเกินไปแล้ว!!!"

        ซีถูหมิงซื่อกระทืบลงบนต้นขาของจางหู่ซ้ำๆพร้อมหันมามองเฉียงเวยด้วยสายตาอำมหิต...

        "เอาล่ะลูกสาวที่รักของพ่อบอกมาสิว่าลูกจะเลือกอะไร"