หลี่ชิงหยุนใช้ 9 ก้าวลวงตาเพื่อออกจากห้องใต้ดินด้วยควาทเร็วดุจสายฟ้าแลบ เมื่อออกมายังเบื้องนอกได้แล้ว ตนตัดสินใจเดินตระเวนไปรอบๆตระกูลหยานโดยมิได้ลดความเร็วลงแต่อย่างใด ในมือที่ผอมบางของถือบางสิ่งบางอย่างคลับคล้ายวัตถุรูปร่างสี่เหลี่ยมอยู่
ชั่วพริบตาต่อมา วัตถุนั้นถูกโยนให้กระจัดกระจายไปทั่วทุกสารทิศรอบๆตระกูลหยาน
รอยยิ้มอาฆาตมาดร้ายเปรียบดั่งปีศาจเผยให้เห็นบนใบหน้าที่อ่อนโยนซึ่งขัดแย้งกับรูปลักษณ์อันหล่อเหลาดุจดั่งเทพบุตรที่มีโดยสิ้นเชิง!
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นและเป็ไปตามที่วางแผนไว้ หน้ากากหยกสีเขียวอ่อนพลันส่องประกายเจิดจ้าสะท้อนกับแสงอาทิตย์ปรากฏขึ้น ก่อนจะครอบหน้ากากหยกลงบนใบหน้าของตนอย่างเรียบเฉย
. . .
~ ลานชั้นในตระกูลหยาน ~
หยานป๋อและชายในอาภรณ์เครื่องแต่งกายขุนนางสามคนกำลังสนทนาหารือเกี่ยวกับแผนการสังหารหมู่ครอบครัวจากชุมชนเล็กๆ เพื่อเก็บเกี่ยวิญญาเพิ่มเติมด้วยผลึกกักิญญาที่เล่ยตงเทียนมอบให้มา
ชายชุดขุนนางทั้งสามคนนี้ คือลูกน้องของเล่ยตงเทียนที่ส่งมาเพื่อช่วยเหลือหยานป๋อในการเก็บเกี่ยวดวงิญญา
ชายที่ร่างกายกำยำสูงใหญ่ ใบหน้ามีรอยแผลเป็เป็แนวเฉียง รัศมีของเขาแลดูโออ่าเปรียบได้ดั่งแม่ทัพาที่เชี่ยวชาญ มันคือหัวหน้าของกลุ่มนี้นามว่า 'เล่ยหยาน'
คนที่สองและสามถัดจากเล่ยหยานคือเล่ยถิงและเล่ยหยวน โดยที่ทั้งสี่กำลังพูดคุยบางอย่าง..
"ตึก ตึก ตึก"
ทันใดนั้นกลับมีเสียงใครบางคนวิ่งมาทางพวกเขาด้วยความเร็วที่มั่นคง ก่อนจะเผยให้เห็นร่างของหยานลี่ ซึ่งเป็บุตรชายของหยานป๋ออย่างแม่นยำ
"ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว" หยานลี่กล่าวด้วยสีหน้ายินดียิ่ง มันรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากเมื่อพ่อของมันกลับมาพร้อมกับผู้แข็งแกร่งอีกสามคน
ในหัวของมันกำลังจินตนาการถึงความคิดที่ชั่วร้ายต่างๆนานาราวกับว่าไฟตัณหากำลังลุกโชน 'หลี่ชิงหยุน วันนี้จะเป็วันตายของเ้า...หลังจากเ้าตายแล้ว นาหลันเสี่ยวฉี ก็จะเป็ของข้าโดยสมบูรณ์'
ระหว่างหยานลี่กำลังเพ้อฝันกลางวัน หยานป๋อพูดขึ้นมาขัดความคิดฝันหวานทันที "ลี่เอ๋อร์ สถานการณ์ภายในตระกูลหลี่เป็อย่างไร?"
หยานป๋อเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มัน้าทราบสถานการณ์ในตระกูลหลี่เพื่อวางแผนดำเนินการในขั้นตอนต่อไป หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด พวกเขาก็อาจจะทำภารกิจให้ลุล่วงได้โดยง่าย
"พวกมันยังไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย...ท่านพ่อ ข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่สังหารพ่อบ้านเว่ย ท่านได้ข้อมูลอันใดมาบ้างหรือไม่?" หยานลี่กล่าวถามอย่างสงสัย
หยานป๋อส่ายศีรษะอย่างเชื่องช้าด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น "เราได้ตรวจสอบทุกซอกทุกมุมแล้ว...รอบๆเมืองอาทิตย์สีชาดไม่มีบุคคลที่กล่าวถึงอยู่เลย ผู้ที่สามารถสังหารผู้ฝึกฝนในระดับลมปราณทองด้วยกระบวนท่าเดียว...คนผู้นั้นต้องอยู่ในระดับลมปราณหยกขั้นสูงเป็แน่?"
หยานป๋อยังไม่พบเจอตัวตนของบุคคลนี้แม้นจะสืบค้นข้อมูลมากเพียงใดก็ตาม เท่าที่มันรู้จักร่องรอยแผลเป็จากดาบเช่นนี้ ไม่ตรงกับข้อมูลใดๆที่ตนมีเลยแม้แต่น้อย
"ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็คนของตระกูลหลี่หรือไม่? แต่ถ้ามีคนเช่นนี้ในตระกูลหลี่จริงๆ เราคงจัดการพวกมันได้ยากขึ้น" สีหน้าของหยานป๋อเริ่มหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ
บุรุษในอาภรณ์สีเงินเครื่องแบบของตระกูลขุนนาง ที่มีนามว่าเล่ยหยานพลางพูดขึ้นเสียดสี "เ้าจะปอดแหกไปถึงเมื่อใด!? กับพวกเราผู้ฝึกฝนระดับลมปราณหยกถึงสี่คน คนผู้นั้นเป็เพียงแค่ผู้ฝึกฝนระดับลมปราณหยกผู้เดียว มันไม่ใช่เื่ยากที่เ้าควรกังวลเลยสักนิด"
เล่ยหยานดูไม่แยแสกับความคิดของหยานป๋ออย่างยิ่ง พวกเขาเป็ถึงระดับขุนนาง แม้แต่ราชวงศ์โม่ก็ยังไม่กล้าทำอะไรกับพวกเขาโดยสุ่มสี่สุ่มห้า กะอีแค่ระดับลมปราณหยกเพียงผู้เดียว มันเป็แค่เื่เล็กน้อยสำหรับพวกเขาเท่านั้น
"หยานป๋อ เ้าไปรวบรวมกำลังพลและเก็บเกี่ยวิญญาชาวบ้านทางทิศใต้...อย่าให้ทำให้กลายเป็เื่ใหญ่ แค่ดำเนินการเหมือนอย่างทุกทีก็เพียงพอ" เล่ยถิงที่อยู่ในมุมหนึ่งกล่าวขึ้นมาเพื่อให้หยานป๋อดำเนินการทันที
"ถูกต้อง พวกข้าทั้งสามคนจะไปเยือนที่ตระกูลหลี่เอง เ้าแค่ทำหน้าที่ที่นายน้อยมอบให้ก็เพียงพอแล้ว" เล่ยหยวนย้ำคำสั่งอีกครา
"เข้าใจแล้ว ข้าฝากเื่ตระกูลหลี่ไว้กับพวกท่านแล้ว" หยานป๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมทั้งส่งคำสั่งให้ยามทั้งสองเรียกรวมพลนักสู้ในตระกูลหยานไว้ในที่เดียวกัน
กำลังพลของตระกูลหยานแม้จะมีเพียง 40 คน แต่แค่ 40 คนก็เพียงพอแล้วที่ใช้จัดการกับชาวบ้านธรรมดาๆ
"ท่านพ่อ ข้า้าตัวนาหลันเสี่ยวฉี ท่านพ่อจะส่งกำลังคนไปตระกูลนาหลันบางส่วนได้หรือไม่?" จู่ๆหยานลี่พูดขัดขึ้นมาด้วยสีหน้าแววตาตัณหายิ่ง
ในหัวของหยานลี่มีเพียงแค่ความคิดนี้เท่านั้น เขาโลภความงามของนาหลันเสี่ยวฉีมาเป็เวลาเนิ่นนาน ยามนี้คือเวลาที่สมควรแล้ว หยานลี่จะปล่อยโอกาสทองนี้หลุดรอดไปได้อย่างไร?
"เอาล่ะ ทำตามที่ใจเ้า้า อีกไม่นานเมืองอาทิตย์สีชาดก็จะเป็ของเราตระกูลหยานอยู่แล้ว ส่วนตระกูลนาหลันพวกเราจะไม่ทิ้งผู้ใดไว้อย่างแน่นอน" หยานป๋อผงกศีรษะอย่างหนัก และยอมรับข้อเสนอให้บุตรชายของมันทำตามที่้า เพราะเป้าหมายของมันก็คือเมืองอาทิตย์สีชาดอยู่แล้ว
"ขอบคุณมากท่านพ่อ" หยานลี่ดีใจจนตัวสี้ตัวสั่น มันแทบรอไม่ไหวที่จะได้นาหลันเสี่ยวฉีมาไว้ในอ้อมแขน
ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทาง...จู่ๆกลับมีวัตถุขนาดเล็กพวยพุ่งออกมาจากใต้ดินที่พวกเขายืนอยู่ วัตถุนั้นเปล่งแสงระยิบระยับด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน
เนื่องจากวัตถุนั้นมีขนาดเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ ด้วยเหตุนั้นจึงไม่มีผู้ใดััวัตถุนั้นได้แม้นแต่ผู้เดียว
"ฉึก! ฉึก! ฉึก!"
และสิ่งที่ปรากฏในยามนี้คือเข็มขนาดเล็กจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากหลายทิศทางของพวกเขาประดุจดั่งห่าฝนจากหมู่เมฆ!
เข็มแต่ละเล่มพลันเล็งไปที่ตันเถียนของหยานลี่และนักสู้ตระกูลหยานทั้งหมดเพื่อหมายจะทำลายรากฐานและตันเถียนจนสิ้น!
ผู้ฝึกฝนตระกูลหยานส่วนใหญ่แล้วพวกเขาอยู่เพียงแค่ระดับลมปราณเงินเท่านั้น ไม่มีทางที่พวกเขาจะต่อต้านการโจมตีนี้ได้เลยได้เลยแม้แต่น้อย
จากนั้นจะได้ยินเสียงทรุดตัวของหลายๆบุคคลมาพร้อมเสียงกรีดร้องอันสิ้นหวัง
"อะไรกัน!?"
"ไม่!"
"หนีเร็ว!"
ผู้ฝึกฝนของตระกูลหยานเริ่มล้มลง พร้อมกับเสียงคร่ำครวญที่เ็ป ตันเถียนคือจุดอ่อนของผู้ฝึกตน เมื่อตันเถียนถูกทำลายแล้ว พวกเขาก็ไม่ต่างจากขยะอีกต่อไป
"ผู้ใดกล้าบุกรุกตระกูลหยานของข้า!? โผล่หัวออกมา!?" หยานป๋อคำรามลั่นประดุจดั่งเสียงฟ้าร้องก้อง ในขณะเดียวกันฝ่ามือของมันพลันห่อหุ้มด้วยพลังฉีพร้อมทั้งสะบัดข้อมือสะกัดกั้นการโจมตี
มันสามารถป้องกันเข็มที่พุ่งไปยังหยานลี่ได้อย่างหวุดหวิด แต่เมื่อเห็นว่าลูกน้องของมันเริ่มล้มลง ความโกรธกริ้วดุจดั่งปีศาจร้ายปะทุออกมาในทันทีทันใด!
การสังหารในตระกูลหยานเช่นนี้ ไม่ต่างกับการตบหน้าฉาดใหญ่! หยานป๋อจะระงับความโกรธเช่นนี้ได้อย่างไร?
หยานลี่ที่อยู่ด้านหลังหยานป๋อแสดงสีหน้าหวาดผวาอย่างมาก หยานลี่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน มันเกือบจะเสียชีวิตน้อยๆไปเสียแล้ว
ขุนนางเล่ยทั้งสามยังดูแลปกติ พวกเขาไม่ได้ตื่นตระหนกกับเหตุการณ์นี้มากนัก เพราะตระกูลหยานเป็แค่เบี้ยของตระกูลเล่ยเท่านั้น ตระกูลเล่ยไม่ได้ให้ความสำคัญกับชีวิตของคนตัวเล็กๆของตระกูลหยานแม้แต่น้อย
"พรึ่บ!"
ชั่วพริบตานั้นกลับมีบุรุษในชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า และคนผู้นั้นกำลังลอยร่อนลงสู่พื้นอย่างช้าๆ พร้อมกับหยุดลงตรงหน้าของพวกเขาด้วยรัศมีเย็นะเื
บุรุษผู้นี้มีผมสีดำสั้นมัดเป็มวย ร่างนั้นสวมหน้ากากหยกสะท้อนกับแสง ในมือของเขามีดาบสีดำทมิฬเกาะกุมกระชับแน่น เมื่อมองผ่านรูตรงหน้ากากจะเห็นได้ว่าดวงตาของชายคนนี้มีสีเขียวหยกปะปนกับสีแดงซึ่งให้ความรู้สึกที่น่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง!
ซ้ำแล้วรอบกายของชายผู้นี้กลับปรากฏรัศมีที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างเข้มข้น!
โทสะของชายหน้ากากหยก มิอาจสามารถระงับไว้ได้อีกต่อไป!
349
