[จบ] รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 159 สุดเปรมปรีดิ์ ฤดูร้อนนี้สาแก่ใจนัก!

บทที่ 159 สุดเปรมปรีดิ์ ฤดูร้อนนี้สาแก่ใจนัก!เห็นท่านเซียนรับไว้ ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์พลันแช่มชื่นสุด ๆ และได้ใจมากขึ้นไปอีกเขาเดาไม่ผิด!ท่านเซียนแกล้งบอกปัด ‘หทัยแห่งกาลเวลา’ เพราะมีปุถุชนอย่างหลิงอินอยู่ที่นี่อีกด้าน ผู้เฒ่าเมิ่งจีกับลั่วสุ่ยก็ถึงบ...

ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

ปลดล็อคตอนต่อไปโดยอัตโนมัติ

เปิดตอนนี้ใช้ 2.00 กำลังใจ

ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ

ตอนก่อนหน้า บทที่ 160 หลังจากจิบชาเซียนหนึ่งจอก ขอบเขตมหาจักรพรรดิก็ไม่ใช่ฝันอีกต่อไป! อ่านต่อ