"ลี่หยางไม่น่าเชื่อว่าจะกลับมาทำให้ฝ่าาโปรดปรานได้อีกครั้ง"
"ตำแหน่งไท่จือแต่งตั้งไปแล้วยากจะสั่นคลอนอีกทั้งไท่จือมีขุนนางสนับสนุนมากมาย"
"จะวางใจก็ไม่ได้ ไท่จือหละหลวมระยะนี้ทำตัวเสเพลอีกทั้งฝ่าาตอนนี้มีข้อเปรียบเทียบ"
"ลี่หยางลำพังเขาเห็นจะยากั้แ่แต่งชายาเข้าตำหนักมา นางทำสิ่งที่พลิกผันไม่น่าเชื่อ นับว่านางหลักแหลมไม่น้อย"
"ฝ่าาก็คงมองเห็นหลายอย่างในตัวนางจึงให้นางแต่งกับลี่หยางที่ไม่ได้เื่คนนั้น"ฮองเฮาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างหากลี่จิ้นยังอยู่ตำแหน่งรัชทายาทย่อมต้องเป็ของเขาแน่นอน
"องค์ชายสามกับองค์ชายห้าจมน้ำ ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยที"เสียงะโดังลั่นไปทั่ว บริเวณ ทหารองครักวิ่งวุ่นวาย เสียงะโลงน้ำตูมตาม ฮองเฮารีบรุดไปทันที ทหารองครักษ์ช่วยลี่หยางขึ้นมาบนบก ลี่จิ้นยังหาไม่เจอแม้จะระดมกำลังช่วยกันงมหาลี่จิ้นก็ยังไม่พบ
"เพิ่มการค้นหา เร่งค้นหาองค์ชายสามให้พบ" จนกระทั่งเวลาผ่านไป ร่างไร้สติของลี่จิ้นถูกอุ้มขึ้นมาจากน้ำ
"องค์ชายสาม..."ฮองเฮาทรุดลงกับพื้นน้ำตานองหน้าเืเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียว
"พวกเ้าสมควรตายเหตุใดไม่ช่วยองค์ชายสามขึ้นมาจากน้ำ"
"องค์ชายสามลงไปช่วย….องค์ชายห้า จนทำให้ตัวเองหมดแรงจมลงสู่พื้นน้ำก่อนที่พวกข้าพระองค์จะทันเห็นด้วยซ้ำไป"
"องค์ชายสามลงไปช่วย….องค์ชายห้า จนทำให้ตัวเองหมดแรงจมลงสู่พื้นน้ำก่อนที่พวกข้าพระองค์จะทันเห็นด้วยซ้ำไป"
"ลี่หยาง เ้ามันดวงพิฆาตอยู่ใกล้ใครคนผู้นั้นก็มักจะถูกเ้ากลืนกินิญญา"
"ฮองเฮา แต่นางกลับมีน้ำมีนวลอีกทั้งฝ่าายังประทานของกำนัลมากมาย"เสียงนางกำนัลฉุดให้ฮองเฮากลับมาสู่ปัจจุบัน
"นางมีดีอะไรกันแน่ รอดูไปก่อนรอดูว่าองค์รัชทายาทจะจัดการเข่นไรกับลี่หยางที่บัดนี้สามารถขึ้นมาเป็คู่แข่งกัน เราแค่เพียงรอจังหวะดีดีแล้วค่อยจัดการองค์ชายสิบสี่ยังเด็กเกินไปอายุเพิ่งจะสิบสามปี ระหว่างนี้ข้าไม่ได้รีบร้อนอะไรอีกทั้งฝ่าายังแข็งแรงหมากกระดานนี้เพิ่งจะเริ่มต้นยังอีกยาวไกล"
หว่านหนิงส่ง แจกันและโถดินเผาให้หว่านหวงลู่ที่ตระกูลจง ลวดลายบนแจกันไม่ได้สะดุดตาใช้ผ้าแพรยัดเข้าไปในแจกันและโถกันกระแทก อิงไถนำเกี้ยวบรรทุกสิ่งของเ่าั้ยังบ้านตระกูลจง
หว่านหวงลู่เพียงยิ้มๆ วางสิ่งของพวกนั้นในห้องเดิมของหว่านหนิง
ปิ่นปักผมและตุ้มหูสีทองอร่ามถูกนำมาประดับบนร่างกาย ลี่หยางอยากจะกล่าวชมว่าช่างงามเหลือเหินแต่ก็นิ่งไม่คุ้นชินกับการกล่าวชมไม่ว่าใครก็ตาม หว่านหนิงอมยิ้มส่งปิ่นสีทองให้ในมือของลี่หยางร่างสูงวางปิ่นลงบนโต๊ะหน้ากระจก
"ท่านห้า ท่านช่างไม่รู้ธรรมเนียม"เลิกคิ้วสูงดวงตาฉงน
"ธรรมเนียมอะไร"
"องค์ชายท่านต้องปักปิ่นให้ข้า เป็ธรรมเนียมของคนรักกัน"ใบหน้าขาวกลับแดงขึ้นมา
เดินมาหยิบหวีสางผมหว่านหนิงเบาๆ เกล้าผมให้เสียใหม่ด้วยความชำนาญ
"ข้าไม่เคยรู้ธรรมเนียมแต่รู้ว่า หากรักกันก็ต้องอุ่นเตียงบ่อยๆ "กระซิบข้างหูหว่านหนิงอดขำไม่ได้ คนพูดน้อยกลับอุ่นเตียงจนเตียงร้อน ยิ่งนานวันร่างกายยิ่งแข็งแรงเต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่น ไม่เหน็ดเหนื่อยบ้างเลยหรือไร ที่ทุกคืนพัวพันข้างกายหว่านหนิงไม่ห่าง
"หว่านหนิงยอมแพ้แล้ว เห็นทีท่านห้าต้องช่วยหว่านหนิงทำความสะอาดตำหนักร้อยดาวเสียบ้างจะได้ไม่เหลือเรี่ยวแรง"เชยคางมนขึ้นมาสบตา
"ไม่มีทางอย่างไรข้าก็ยัง้าเ้า"
"องค์ชายแย่แล้ว ไท่จือเข้าเฝ้าฝ่าากล่าวหาว่าองค์ชายจงใจร่างหนังสือ ปล่อยตัวนักโทษเพื่อหวังค่าตอบแทนจากเหบ่านักโทษทางการเมืองฝ่าาเรียกองค์ชายเข้าพบเดี๋ยวนี้"เสี่ยวกู้ละล่ำละลัก ลี่หยางนิ่งไม่แสดงอารมณ์ว่าทุกร้อนสิ่งใด หว่านหนิงควานหาเสื้อคลุมมาสวม ตามลี่หยางไปทันที
...ตำหนักฮ่องเต้…
"ลี่หยาง เ้ามาก็ดีแล้วนี่คืออะไรกัน"ฮ่องเต้พูดขึ้นด้วยเสียงอันดังโยนม้วนกระดาษตรงหน้าลี่หยางด้วยโทสะ
ก้มลงเก็บม้วนกระดาษคลี่ออกช้าๆ ตัวหนังสือด้วยรายมือเป็ระเบียบของหว่านหนิง ใจความให้ปล่อยนักโทษทางการเมืองคนสำคัญถึงสามคน
"เ้าเป็คนร่างอักษรเ่าั้และเปลี่ยนแปลงมันใช่หรือไม่"
"ข้าน้อยลี่หยางไม่มีข้อแก้ตัว"ไท่จืออมยิ้ม
"ความเสียหายวุ่นวายในครั้งนี้เป็ ความโลภของลี่หยาง เบี้ยหวัดน้อยนิดซ้ำยังมีชายา อีกทั้งตำหนักร้อยดาวก็มีบ่าวไพร่เพิ่มขึ้น จึงคิดที่จะหารายได้เพิ่มเติม เสด็จพ่อเห็นได้ชัดว่าลี่หยางยอมรับแล้ว"
"ลี่หยางเ้ามีสิ่งใดจะแก้ตัวหรือไม่"ฮ่องเต้ถอนหายใจยาว
"ไม่มีคำใดจะแก้ตัว เชิญฝาบาทตัดสินโทษ"
"ช้าก่อนเพคะ "หว่านหนิงถือม้วนกระดาษเข้ามาข้างในตำหนัก
"เ้าจะมาก่อกวนอะไรอีก"ไท่จือมองหว่านหนิงเหมือนจะกินเืกินเนื้อ
"ฝ่าาวันนั้นไท่จือนำจดหมายพวกนี้ไปให้องค์ชาย ในตอนนั้นองค์ชายทรงประชวร หว่านหนิงจึงลงมือร่างจดหมายเอง แต่เพื่อกันการผิดพลาดเพราะหว่านหนิงไม่เคยทำงานสำคัญเช่นนี้ จึงร่างเก็บไว้อีกหนึ่งฉบับเพื่อไว้ยืนยันหากมีสิ่งใดบกพร่อง แต่คนของไท่จือรีบร้อนมารับจดหมายไปจึงหยิบฉบับร่างทั้งสองฉบับไปฉบับจริงจึงอยู่ที่นี่”ส่งให้ฝานกงกงคลี่ออกอ่านช้าๆ ข้อความในจดหมายเอ่ยถึงชื่อของคนทั้งสามแต่ไม่ได้บอกให้ทำการปล่อยตัว ในจดหมายบอกว่าไม่ให้ปล่อยตัว
"ก็ในเมื่อมันเป็ฉบับจริงก็ต้องไม่มีข้อความแบบนั้นอยู่แล้วลี่หยางบิดเบือนคำสั่งข้าไท่จือแอบปล่อยตัวนักโทษ"
"ไท่จือท่านคิดว่าองค์ชายห้าเป็ใครกันจึงมีอำนาจสั่งการเช่นนั้นง่ายดาย ความรับผิดชอบในเื่นี้มิใช่เป็ความรับผิดชอบของไท่จือหรือ ข้าจำเป็ต้องขอความเป็ธรรมขอดูจดหมายฉบับร่างทั้งสองฉบับ”
ตำหนักบูรพามา หว่านหนิงรับจดหมายอีกฉบับในมือลี่หยางมาดู ฉบับนั้นมีการแก้ไข ชัดเจน จากคำว่าไม่เป็ให้หว่านหนิงเขียนอักษรมีหนักเบาแต่ตัวอักษรในจดหมายเน้นหนักเบาต่างออกไป
“ฝ่าาเพื่อป้องกันความผิดพลาด หว่านหนิงขอไปรับจดหมายฉบับร่างที่ตำหนักบูรพาเอง ขอฝ่าาให้ความเป็ธรรมด้วย หว่านหนิง ไม่ วางใจว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงตัวอักษร”
“ฝานกงกง ถือตรานี่ไปขอจดหมายมาจากตำหนักบูรพามาเดี๋ยวนี้”ไท่จือเริ่มกระวนกระวายใจ
2K
