Mr. JUDO ทุ่มฉันเถอะที่รัก (มี E-book)

40 |  เหตุไม่คาดฝันที่...ยูโดซันคัพ

        ตอนค่ำหลังเลิกเรียน ทอรุ้งไปสำรวจดูลาดเลาแถว ๆ เดอะไฟเตอร์ สถาบันคู่ปรับของยูโดซันซึ่งอยู่ในอาคารขนาดใหญ่ใกล้ถนนสุขุมวิท แม้โรงเรียนทั้งสองแห่งจะอยู่บนถนนสายสำคัญใจกลางกรุงเทพมหานครเหมือนกัน แต่เดอะไฟเตอร์อยู่ใกล้ถนนและสถานีรถไฟฟ้ามากกว่า ขณะที่ยูโดซันต้องเดินเข้าซอยมาอีกราวห้าร้อยเมตร 

        เดอะไฟเตอร์เป็นสถาบันสอนศิลปะป้องกันตัวหลายประเภท ทั้งยูโด คาราเต้ เทควันโด บราซิลเลียนยิวยิตสู มวยไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเอ็มเอ็มเอหรือการต่อสู้แบบรวมวิชาหลาย ๆ แขนงเข้าด้วยกันที่เป็นตัวชูโรง สร้างชื่อเสียงให้สถาบันแห่งนี้อย่างมาก ขณะที่ยูโดซันสอนยูโดแค่อย่างเดียว 

        และด้วยความที่เป็นสถาบันขนาดใหญ่ เดอะไฟเตอร์จึงครองชั้นสองของอาคารราวกับเป็นอาณาจักรแห่งการต่อสู้ ส่วนยูโดซันเป็นสถาบันน้องใหม่ขนาดกลาง แม้จะเพิ่งซื้อห้องฟิตเนสเพิ่มเข้ามา แต่ก็ยังเล็กกว่าเดอะไฟเตอร์มากนัก 

        ส่วนผลการประเมินสุดยอดสถาบันยูโดของปีที่แล้ว เดอะไฟเตอร์ครองอันดับหก ทิ้งห่างยูโดซันในอันดับเก้าอยู่หลายอันดับ ยิ่งตอกย้ำว่ายูโดซันเป็นรองในทุก ๆ ด้าน เห็นแบบนี้แล้วทอรุ้งยิ่งไม่รู้ว่าทำไมนายโชติถึงต้องพยายามแย่งชิงความเป็นใหญ่จนถึงขั้นลงมือเล่นสกปรกด้วย

        คิดได้เพียงเหตุผลเดียวว่า ถึงเดอะไฟเตอร์จะโดดเด่นเรื่องเอ็มเอ็มเอ แต่ถ้าวัดกันที่ยูโดแล้ว ยูโดซันยังเหนือกว่า โดยเฉพาะช่วงปีนี้ยูโดซันมีผลงานโดดเด่นกว่าอย่างเห็นได้ชัด นักเรียนใหม่เข้ามาเรียนแล้วเป็นเร็ว นักเรียนเก่าไปลงแข่งก็คว้ารางวัลมามากมาย กลายเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ทั้งตัวนักเรียนและสถาบัน ถ้าตัดเรื่องความบาดหมางระหว่างโชติกับโคชโอห์มออกไป ก็เห็นจะมีเพียงเหตุผลนี้ที่ทำให้สองสถาบันต้องชิงชัยกันอย่างจริงจัง

        การแข่งขัน ‘ยูโดซันคัพ’ หรือกีฬาภายในของโรงเรียนกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ถึงแม้จะไม่ใช่รายการใหญ่ แต่นักเรียนทุกคนต่างตื่นเต้นเพราะจะได้วัดฝีมือกับเพื่อนในรุ่นอย่างเป็นทางการ นักเรียนคลาสเบื้องต้นบางคนไม่เคยลงแข่งที่ไหน ก็จะได้เปิดประเดิมสนามนี้เป็นสนามแรกในชีวิต

        ชัชแสนย์รอจังหวะที่โคชโอห์มว่างจากการฝึกซ้อมน้อง ๆ นักเรียน เข้าไปคุยพร้อมน้ำเย็นขวดหนึ่ง ตั้งแต่ชายหนุ่มรุ่นพี่กลับมาจากพักร้อนยาวก็ยังไม่ยอมคุยกับศิษย์เอกอย่างน้องรุ้ง บางครั้งถึงกับหนีหน้าหายเข้าไปในห้องฟิตเนสจนเขาชักหวั่นใจ

        “พี่โอห์ม ผมถามจริง พี่ยังไม่หายโกรธน้องรุ้งอีกเหรอ”

        ชายหนุ่มร่างใหญ่ไม่ตอบในทันที เขาปลดสายคาดเอวสีดำ ถอดเสื้อยูโดพาดไหล่กำยำไว้ลวก ๆ 

        “ไอ้โกรธน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่พี่เสียใจมากกว่า คำพูดของรุ้งวันนั้นมันมีพิรุธ เหมือนกับว่ารุ้งจงใจป้ายความผิดให้พี่เพื่อให้ตัวเองกับน้องเพลงรอด”

        ชัชแสนย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ “นี่แสดงว่าพี่ไม่ได้สงสัยแค่คุณเพลง แต่ยังสงสัยน้องรุ้งด้วย”

        “อันที่จริงพี่ก็ยังไม่แน่ใจ พี่ไม่เชื่อว่าน้องเพลงจะทำเรื่องแบบนั้นได้ พี่ว่าพี่มองคนออก” เขามองขวดน้ำในมืออย่างไร้ความหมาย “พี่สงสัยรุ้ง”

        ชัชแสนย์ได้ยินเข้าก็อึ้งไป ลำดับความคิดอยู่ครู่จึงถามต่อว่า “น้องรุ้งเนี่ยนะ ทำไมล่ะพี่ พวกเราปั้นน้องรุ้งมากับมือแท้ ๆ จะเป็นสปายได้ยังไง”

        “รุ้งเป็นคนกล้า เชื่อมั่นในความคิดตัวเอง บางครั้งก็ไม่ได้ใสสะอาดนัก อย่างตอนแข่งทำส้มตำกัน แสนย์ก็รู้ใช่ไหมว่านั่นไม่ใช่ตำหน่อที่รุ้งทำเอง”

        “ครับ แต่น้องก็เป็นคนมาสารภาพกับผมเองทีหลัง”

        “เหมือนจะผิด แต่ก็เหมือนจะถูก เชื่อมั่นในเหตุผลของตัวเองจนเรื่องที่ผิดกลายเป็นถูกได้ คนที่มีบุคลิกแบบนี้แหละที่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ได้ แต่นั่นก็ยังไม่ทำให้พี่แน่ใจเท่ากับวันนั้น...วันที่พี่เห็นรุ้งไปที่เดอะไฟเตอร์”

        ชัชแสนย์หันขวับมองคนพูด แต่ก็ไร้คำพูดใดจะเอ่ยออกมา

        “พี่สะกดรอยตามรุ้งไป เห็นกับตาว่ารุ้งไปที่นั่นจริง ทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่พักหนึ่ง ไม่ได้เข้าไปข้างใน ไม่ได้พบใคร แต่พี่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ารุ้งไปที่นั่นทำไม ถ้าไม่ใช่...”

        “ไม่อยากจะเชื่อเลย” ชัชแสนย์เอ่ยคล้ายพูดกับตัวเอง “ไม่สิ ผมไม่เชื่อว่าน้องรุ้งจะแทงข้างหลังพวกเราได้”

        ชายหนุ่มรุ่นพี่หัวเราะเบา ๆ แล้วตบไหล่เขา “พี่ก็แค่สันนิษฐาน แสนย์เองก็ด้วย แต่ความเชื่อเป็นสิ่งที่ใจลึก ๆ บอกมาใช่ไหม ก็เหมือนกันนั่นแหละ เหมือนที่พี่ก็ไม่เชื่อว่าน้องเพลงจะเป็นสปายได้ แต่จากนี้เราคงต้องจับตามองทั้งสองคนให้ดีแล้วละ”

        เพลงพนัสพักเรื่องหนักใจทั้งหมดไว้ก่อนเพราะเวลานี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ นั่นคือจัดเตรียมงานแข่งขันยูโดซันคัพประจำปีนี้ เริ่มจากช่วยพี่ ๆ โคชจัดเบาะสีน้ำเงินเป็นพื้นที่แข่งขันรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส แล้วจึงล้อมกรอบด้วยเบาะสีเหลืองที่ขนมาจากห้องเก็บอุปกรณ์ ปูต่อล้อมอีกชั้นด้วยเบาะสีส้มเป็นพื้นที่ปลอดภัย เท่านี้สนามแข่งมาตรฐานขนาดสิบสี่คูณสิบสี่เมตรก็เนรมิตเสร็จสิ้น

        จากนั้นหญิงสาวจัดโต๊ะยาวใกล้ผนังด้านหนึ่งสำหรับให้นักกีฬาวางของ เพราะนักเรียนทุกคลาสมารวมตัวกันในวันเดียวเช่นนี้ ล็อกเกอร์ย่อมไม่พอใช้แน่ จัดเตรียมกระติกน้ำแข็ง ผ้าเย็น และกล่องยา จัดพื้นที่รับรองพร้อมอาหารว่างไว้ต้อนรับผู้ปกครองที่มาเชียร์บุตรหลานไว้ทางฝั่งเคาน์เตอร์ยาว และเตรียมเครื่องชั่งน้ำหนักไว้ตรงโต๊ะลงทะเบียน 

        ติดตั้งจอใหญ่แสดงเวลาการแข่งขันคู่ละสี่นาที จอขนาดย่อมลงมาใช้จับเวลาเข้าท่าล็อก ติดตั้งโพรเจกเตอร์ฉายภาพบรรยากาศสลับกับผลการแข่งขัน เท่านี้หน้าที่ของเธอก็เสร็จสิ้น ส่วนเรื่องตารางกำหนดการแข่งขันกับเหรียญรางวัล บรรดาโคชจะเป็นผู้ดูแลเอง

        เจ้าน้องโก้ในชุดยูโดสีขาว คาดสายสีฟ้าเดินยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยมาแต่ไกล เพลงพนัสอดยิ้มขำไม่ได้

        “ทำหน้าแบบนี้ อยากกินโกโก้อีกเหรอ ได้ข่าวว่าอ้วนขึ้นจนน้ำหนักเลยรุ่นไม่ใช่หรือไงจ๊ะ”

        ตอนชั่งน้ำหนักและลงทะเบียนนักกีฬา จำได้ว่าเพื่อน ๆ นักยูโดชายหัวเราะกันใหญ่เพราะเจ้าน้องโก้น้ำหนักเลยรุ่นหกสิบหกกิโลกรัมแต่ไม่เกินเจ็ดสิบสามกิโลกรัม จนต้องข้ามมาแข่งรุ่นเจ็ดสิบสามกิโลกรัมแต่ไม่เกินแปดสิบเอ็ดกิโลกรัม ส่วนเจ้าตัวทำท่าเซ็งหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างไม่จริงจังนัก ต้องยอมรับผลจากการกินขนมแล้วนั่งเล่นเกมของตนแต่โดยดี

        “โธ่ เลยมากิโลเดียวเองพี่ ที่แย่กว่านั้นคือ ผมต้องแข่งกับรุ่นพี่สายน้ำตาลที่แกลดน้ำหนักมาเล่นรุ่นเดียวกันพอดีน่ะสิ ผมตายแน่เลยพี่เพลง”

        เพลงพนัสยิ้มเอ็นดู “ไม่หรอกน่า ผ่านมาตั้งกี่สนามแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอก”

        “พี่เพลงเชียร์ผมด้วยนะ”

        “แน่นอนอยู่แล้ว”

        พอเจ้าโก้ข้ามรุ่นไป ตัวเต็งรุ่นหกสิบหกแต่ไม่เกินเจ็ดสิบสามกิโลกรัมก็หนีไม่พ้นน้องนพ เขาเพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จ เดินยิ้มพรายมายืนข้างน้องโก้ หญิงสาวเพิ่งสังเกตว่าทั้งสองคนรูปร่างต่างกันนิดหน่อยเท่านั้น แต่กลับกลายเป็นแข่งคนละรุ่นจริง ๆ

        “พี่เพลง ถ้านพชนะพี่เพลงจะให้อะไร” เจ้าหนุ่มน้อยหน้าใสอ้อนหน้าตาเฉย 

        “แล้วนพอยากได้อะไรล่ะ”

        “อยากไปกินข้าวกับพี่เพลง”

        เจ้าโก้ทำหน้าเหวอ “โห ไอ้นพ แกขอพี่เพลงเดตเลยเหรอวะ ไอ้นี่มันร้าย พี่เพลงห้ามตกลงนะ”

        หญิงสาวหัวเราะขันระคนเอ็นดู

        “เอาเป็นว่าเล่นให้เต็มที่ทั้งสองคนเลยนะ ไหน ๆ แข่งคนละรุ่นกันแล้วก็คว้าแชมป์มาให้ได้ทั้งคู่ พี่จะคอยเชียร์อยู่ตรงนี้นะ”

        สองนักยูโดหนุ่มรับคำทำหน้าปลื้มเสียจนน่าหมั่นไส้ หญิงสาวหัวเราะ ผลักไหล่หนา ๆ นั้นไปคนละที

         พอการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น เพลงพนัสก็มายืนเชียร์แถวโต๊ะยาวที่ใช้วางกระเป๋าพวกนักกีฬาซึ่งบัดนี้กองเต็มโต๊ะจนล้นลงไปถึงพื้น ตรงนี้เป็นจุดที่มองเห็นสนามได้ชัดและจะได้ช่วยเฝ้าของด้วยเพราะวันนี้มีบุคคลภายนอกเข้ามาเชียร์ไม่น้อย ถัดไปข้างหน้าโคชโยฮันน์ในชุดเสื้อสตาฟฟ์สีเทากับกางเกงยีนตั้งกล้องวิดีโอถ่ายทอดสดการแข่งขันผ่านทางเพจยูโดซันเพื่อเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ และแน่นอนว่าเทปการแข่งขันจะมีประโยชน์มากต่อการศึกษาและการฝึกซ้อมของนักกีฬา

        ทอรุ้งไม่ได้แข่งด้วยเพราะเป็นนักเรียนหญิงคนเดียวในโรงเรียนที่อยู่รุ่นหกสิบสามแต่ไม่เกินเจ็ดสิบกิโลกรัมหญิง จึงมายืนเชียร์ข้าง ๆ เพลงพนัส หญิงสาวอดเสียดายแทนเพื่อนไม่ได้ที่ต้องพลาดการแข่งขัน แต่ทอรุ้งบอกว่าไม่เป็นไร เพราะการแข่งขันที่น่าสนใจมีเข้ามาตลอด  

        น้องนพเพิ่งแข่งจบไป ผลการแข่งขันเป็นไปตามความคาดหมาย ชายหนุ่มผู้มีท่าทีสงบเสงี่ยมเรียบร้อยแต่แท้จริงแฝงความคมเด็ดขาดผู้นี้สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้รุ่นพี่ได้อย่างเฉียบขาด ทุ่มลงทำคะแนนอิปป้ง คว้าเหรียญทองของรุ่นไปครอง

        “ไอ้เจ้านพนี่เก่งไม่เบาแฮะ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะ สงสัยไปแอบซุ่มซ้อม” ทอรุ้งซึ่งยืนกอดอกพิงโต๊ะอยู่ข้าง ๆ กล่าว

        เพลงพนัสยิ้มรับ แม้จะวิเคราะห์ไม่ค่อยเป็นเพราะไม่เคยเรียนหรือเล่นยูโดมาก่อน แต่ก็พอมองออกว่าน้องนพนั้นฝีมือดีไม่แพ้ใคร

        มีเสียงกุกกักเบา ๆ ข้างหลัง หญิงสาวหันไปก็พบว่าคนที่เพิ่งพูดถึงกำลังเปิดกระเป๋ากีฬาใบใหญ่ที่วางอยู่บนพื้น

        “อ้าว น้องนพ หาอะไรจ๊ะ”

        “ผมมาเอาผ้าขนหนูครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน พาดผ้าขนหนูผืนเล็กสีฟ้าอ่อนไว้บนบ่า ใบหน้าใสสีชมพูระเรื่อพราวไปด้วยเหงื่อนั้นดูสดชื่น “พี่เพลงอย่าลืมนะ นพชนะแล้ว เราไปกินข้าวกัน”

        พูดจบก็แถมยิ้มหวานให้อีก เพลงพนัสเพียงยิ้มบางตอบ แล้วแชมป์หนุ่มหมาด ๆ ก็ผละไปทางห้องน้ำด้านหน้าโรงเรียน 

        ทอรุ้งใช้ศอกสะกิดยิก ๆ “อะไรกันเนี่ย เจ้านพมันจีบแกเหรอ แหม...เห็นเงียบ ๆ ฟาดเรียบทั้งโคชทั้งศิษย์นะจ๊ะคุณแม่บ้านเพลง”

        เพลงพนัสผลักไหล่เพื่อนแทบกระเด็น หมั่นไส้เต็มทน “ไม่ต้องพูดเลยแก โน่น น้องโก้จะแข่งแล้ว”

        “แหม...ทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง” ทอรุ้งพูดอุบอิบ แต่ก็หันไปสนใจการแข่งขันตรงหน้า 

        คู่ต่อสู้สายน้ำตาลของน้องโก้ตัวโตกว่าอย่างเห็นได้ชัดจนไม่น่าเชื่อว่าจะแข่งรุ่นเดียวกัน ทั้งสองจับจ้องกันไม่วางตาพลางขยับไปมารอบสนาม แต่ก็ยังไม่สามารถหาจังหวะได้เปรียบของตนเองได้ ชัชแสนย์ผู้เป็นกรรมการสั่งให้โทษชิโด้คนละหนึ่งโทษ โทษฐานที่นักกีฬาไม่เข้าสู้กัน

        ครั้นได้จังหวะ ทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่กันอย่างรวดเร็ว กำแขนเสื้อบริเวณศอกของกันและกันไว้ โก้ไล่จับมาจนถึงสาบเสื้อและกระชากแรง แต่อีกฝ่ายแทบไม่สะเทือน แล้วรุ่นพี่ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ก็ฉวยจังหวะ ทุ่มเจ้าโก้ลงเบาะดังโครมใหญ่

        ภาพที่ปรากฏต่อมาทำให้เพลงพนัสเย็นวาบจากกลางศีรษะถึงลำคอ เจ้าโก้ไม่ได้ลุกขึ้นมาสู้ต่อ แต่กลับนอนกุมแขนขวาแน่น บิดดิ้นไปมา ใบหน้าแดงก่ำเจ็บปวดสาหัส ทอรุ้งแทบถลันเข้าไปดูอาการแต่ก็ช้ากว่ากลุ่มโคชที่เข้าไปมุงล้อมแล้ว จึงหยุดสังเกตการณ์อยู่ที่เดิม เหล่ากองเชียร์และผู้ปกครองลุกฮือ ชะเง้อมองกันใหญ่ ส่งเสียงเอะอะอื้ออึง

        ครู่ต่อมาโคชโอห์มก็อุ้มน้องโก้หายเข้าไปในห้องฟิตเนส มีโคชตามไปด้วยอีกสองคน ส่วนที่เหลือดำเนินการแข่งขันต่อตามปกติ ชัชแสนย์ตัดสินให้ฝ่ายคู่แข่งสายน้ำตาลชนะ แล้วเรียกคู่ต่อมาลงแข่งขันอย่างสงบราวกับเหตุการณ์ฉุกเฉินเมื่อครู่เป็นแค่สถานการณ์จำลอง

        “รุ้ง น้องโก้จะเป็นอะไรมากไหมน่ะ ฉันอยากไปดูน้องจัง” หญิงสาวพูดร้อนรน

        “ไม่เป็นไรแก มีพี่ ๆ ดูแลในห้องฟิตเนสแล้วคงไม่เป็นอะไรมาก แต่ฉันว่านะ...” ทอรุ้งลูบคางไปมา “มันดูแปลก ๆ ชอบกล”

        “เอ๋ แปลกยังไง นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดาเหรอ”

        “เหมือนจะใช่ แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่” นักเรียนยูโดสาววิเคราะห์ “ไม่ใช่ว่าอีตาสายน้ำตาลนั่นเป็นสปาย แล้วมาสร้างสถานการณ์ก่อกวนการแข่งขันหรอกนะ”

        เพลงพนัสได้ฟังก็เบิกตาค้าง ตลอดมาเธอเอาแต่จ้องจับผิดว่าโคชคนไหนเป็นหนอนบ่อนไส้ของยูโดซัน แต่ไม่เคยสะกิดใจสักนิดเลยว่าสปายอาจเป็นนักเรียนที่แฝงตัวเข้ามาก็ได้ มองไปรอบ ๆ ห้องยิมกว้างขวางแต่ขณะนี้แออัดด้วยกองเชียร์และนักกีฬา ชายแปลกหน้าสายน้ำตาลคนนั้นหายไปแล้ว 

        จะว่าไป ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นแม่บ้าน มาโรงเรียนทุกวัน แต่กลับไม่คุ้นหน้าคนคนนั้นสักนิด คล้ายกับว่าเขาไม่ใช่คนของยูโดซัน และจู่ ๆ ก็มาปรากฏตัวในฐานะนักเรียนยังไงยังงั้น

***ลง 60% ของเรื่อง หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***

น้องโก้จะเป็นอะไรมากไหมน้าาา ว่าแต่...นี่สปายออกปฏิบัติการอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย หึหึ คนในมุมมืด เดี๋ยวเหอะ โดนแน่