ยอดรักนักสู้

"จางอี้... รองแม่ทัพองครักษ์... บริการพิเศษ: ระบายความแค้นที่มีต่อตระกูลหลี่... ความลับ: เป็นผู้ลงมือสังหาร 'หลี่ซือซือ' น้องสาวของหมอหลี่เทียนหยางด้วยตัวเอง"

ประโยคเดียว... ตัวอักษรไม่กี่สิบตัว... แต่มันกลับมีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าอสุนีบาตฟาดลงมากลางศีรษะ

โลกของเสี่ยวเหลียนแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตา

สมองของนางขาวโพลนไปหมด หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ในอกราวกับจะระเบิดออกมา บัญชีดำในมือของนางบัดนี้หนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูก นางจ้องมองชื่อ "จางอี้" และ "หลี่ซือซือ" สลับไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามหาเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่ตาเห็น แต่มันก็คือความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

จางอี้... ชายที่นางเพิ่งจะมอบกายให้... ชายที่พร่ำบอกว่ารักนาง... ชายที่นางเริ่มจะหวั่นไหวด้วย... คือฆาตกร

และเหยื่อของเขา... คือน้องสาวของหมอหลี่... ชายอีกคนที่เพิ่งจะย่ำยีร่างกายนางไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?

นางไม่ได้เป็นแค่เบี้ยในเกมรักสามเส้าที่น่าอัปยศอีกต่อไปแล้ว... แต่นางได้กลายเป็นศูนย์กลางของพายุแห่งความแค้นระหว่างสองบุรุษที่ทรงอำนาจและอันตรายที่สุดที่นางเคยพบเจอ! ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับนาง... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยแม้แต่น้อย!

ความสัมพันธ์ของนางกับจางอี้... การที่หมอหลี่ปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อ "ช่วยชีวิต" อาเฟย... ทุกอย่างคือแผนการ!

เสี่ยวเหลียนรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบคอของนางจนหายใจไม่ออก ความหวาดกลัวแล่นจับขั้วหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางไม่ได้กำลังเล่นอยู่กับไฟ... แต่นางกำลังยืนอยู่กลางกองเพลิงที่พร้อมจะแผดเผานางให้เป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อ

นางรีบวางบัญชีดำลงบนโต๊ะราวกับมันเป็นของร้อนลวกมือ นางอยากจะวิ่งหนีไปจากที่นี่ให้ไกลที่สุด หนีไปจากเมืองหลวง หนีไปจากผู้ชายสองคนนี้... แต่แล้วภาพใบหน้าของอาเฟยก็ปรากฏขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง

อาเฟย... ชีวิตของเขายังคงอยู่ในกำมือของหมอหลี่! นางหนีไปไหนไม่ได้!

"ตกใจมากเลยรึ?"

เสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ทำเอาเสี่ยวเหลียนสะดุ้งสุดตัว!

หมอหลี่ก้าวออกมาจากเงามืด เขาสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท กลมกลืนไปกับความมืดของห้อง บนใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มบางๆ แต่แววตาของเขานั้นว่างเปล่าและเย็นชา... ราวกับบ่อน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้ง

เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะ ก้มลงมองบัญชีดำที่เปิดค้างอยู่ด้วยสายตาเรียบเฉย "ข้าอุตส่าห์วางมันไว้ให้เห็นง่ายๆ... ก็นึกอยู่แล้วว่าเด็กฉลาดอย่างเจ้าต้องอดใจไม่ไหวที่จะเปิดดู"

คำพูดของเขาคือการยืนยันที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด... เขาจงใจ! เขาจงใจให้นางเห็นมัน!

"ทำไม..." เสี่ยวเหลียนเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "ทั้งหมดนี่... มันหมายความว่ายังไง?"

"ก็หมายความตามที่เจ้าเห็นนั่นแหละ" หมอหลี่ตอบอย่างใจเย็น เขาหยิบบัญชีดำขึ้นมา ปิดมันลงอย่างช้าๆ แล้วโยนมันเข้าไปในเตาผิงที่อยู่ใกล้ๆ เปลวไฟลุกโชนขึ้นกลืนกินความลับอันดำมืดจนมอดไหม้ไปในพริบตา

"จางอี้... ไอ้สารเลวนั่น... มันฆ่าน้องสาวของข้า" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง "มันข่มขืนนาง... แล้วก็ฆ่านางอย่างเลือดเย็น... เพียงเพราะพ่อของข้าปฏิเสธที่จะปรุงยาผิดกฎหมายให้ตระกูลของมัน"

เสี่ยวเหลียนตัวสั่นเทิ้มเมื่อได้ยินความจริงอันโหดร้าย

"แล้วมันก็ใช้เส้นสายและอำนาจของมัน... บิดเบือนความจริงทั้งหมด ทำให้ดูเหมือนว่าน้องสาวของข้าหนีตามชู้ไป... ตระกูลหลี่ของข้าต้องทนทุกข์อยู่กับความอัปยศอดสูมานานหลายปี... ขณะที่มันยังคงลอยหน้าลอยตาเสวยสุขอยู่ในตำแหน่งรองแม่ทัพ!"

หมอหลี่หันมาสบตากับเสี่ยวเหลียนโดยตรง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและบ้าคลั่ง "ข้าสืบหาความจริงมาตลอดหลายปี... จนกระทั่งข้าได้ครอบครองหอคณิกาแห่งนี้ และได้รู้ความจริงทั้งหมดจากบัญชีดำนั่น... ข้ารอคอยวันที่จะได้แก้แค้นมันมาตลอด... รอคอยอย่างใจเย็น... จนกระทั่ง... เจ้าปรากฏตัวขึ้น"

หัวใจของเสี่ยวเหลียนหล่นวูบ...

"เจ้าคือของขวัญจากสวรรค์... เสี่ยวเหลียน" เขากล่าวพลางยื่นมือมาเชยคางของนางขึ้น "เจ้าคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของมัน... คือผู้หญิงคนเดียวที่มันรักอย่างจริงจังหลังจากที่มันฆ่าน้องสาวของข้าไป... ช่างน่าขันสิ้นดี... ที่มันดันมาหลงรักผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายกับคนที่มันฆ่าไปกับมือ"

"ท่าน... ท่านหลอกใช้ข้ามาตลอด!" เสี่ยวเหลียนกล่าวเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้ม

"หลอกใช้รึ? ข้าเรียกว่า 'การลงทุน' ที่คุ้มค่ามากกว่า" เขายิ้มเยาะ "ข้าเฝ้าดูเจ้ากับมันมาตลอด... ข้ารู้ว่ามันมอบเคล็ดวิชาธาตุทองให้เจ้า... ข้ารู้ว่ามันพยายามจะผูกมัดเจ้าไว้กับมัน... และข้าก็รู้ว่าเจ้าเองก็เริ่มจะหวั่นไหวกับมัน"

เขาหัวเราะในลำคอ "แผนของข้าสมบูรณ์แบบ... ข้าจงใจปล่อยให้เจ้าดูดซับพลังธาตุทองจากมันให้มากที่สุด... แล้วข้าก็สร้างสถานการณ์ให้อาเฟยต้องรับพลังธาตุทองจากเจ้าเข้าไปจนร่างกายเกือบจะแตกสลาย... เพื่อที่ข้าจะได้ก้าวเข้ามาเป็น 'ผู้ช่วยชีวิต' ยังไงล่ะ"

ทุกคำพูดของเขาราวกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเสี่ยวเหลียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางโง่... นางมันโง่เง่าสิ้นดี! ที่เดินเข้าไปติดกับดักที่ซับซ้อนและเลวร้ายถึงเพียงนี้!

"แล้วคืนนี้... ข้าก็ได้มอบพลังธาตุน้ำให้เจ้า... เพื่อให้เจ้าสามารถนำไปสร้างสมดุลในร่างของอาเฟยได้" เขาพูดต่อ "แต่พลังธาตุน้ำของข้า... ไม่ใช่ยาธรรมดา... มันคือ 'ยาพิษ' สำหรับจางอี้"

เสี่ยวเหลียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"พลังธาตุน้ำของข้าถูกปรับแต่งมาเป็นพิเศษ... มันจะเข้ากันได้ดีกับพลังธาตุไม้ของอาเฟย... แต่เมื่อใดก็ตามที่เจ้ากลับไปร่วมรักกับจางอี้อีกครั้ง... พลังธาตุน้ำของข้าที่แฝงอยู่ในตัวเจ้า จะทำปฏิกิริยากับพลังธาตุทองของมันอย่างรุนแรง... มันจะกัดกินพลังของมันจากภายใน... ทำให้มันอ่อนแอลงเรื่อยๆ... จนในที่สุด... ข้าก็จะสามารถฆ่ามันได้อย่างง่ายดาย!"

นี่คือแผนการทั้งหมด... แผนการที่ใช้นางเป็นอาวุธสังหาร... ใช้นางเป็นสื่อกลางในการส่งยาพิษ... ใช้นางเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น!

"ท่านมัน... ปีศาจ!" นางตะโกนใส่หน้าเขา

"ใช่! ข้าคือปีศาจ!" เขาตวาดกลับเสียงดังลั่น "แล้วมันผิดรึไงที่จะเป็นปีศาจเพื่อล้างแค้นให้กับน้องสาวที่ถูกฆ่าอย่างทารุณ!? เจ้าไม่เคยสูญเสีย... เจ้าไม่เข้าใจหรอก!"

เขาสงบสติอารมณ์ลง หันกลับมามองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของนักล่าอีกต่อไป... แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังจะยื่นข้อเสนอ

"ตอนนี้... เจ้ามีสองทางเลือก" เขากล่าวเสียงเรียบ "หนึ่ง... เจ้าเดินออกจากที่นี่ไป... แล้วข้าก็จะถอนการรักษาอาเฟยทั้งหมด ปล่อยให้เขาตายอย่างช้าๆ และทรมานด้วยพลังธาตุที่ขัดแย้งกันในร่างกาย... ส่วนตัวเจ้า... ข้าก็จะปล่อยให้จางอี้รู้ความจริงทั้งหมด... แล้วให้มันเป็นคนตัดสินชะตากรรมของเจ้าเอง... ซึ่งข้ารับรองได้เลยว่ามันจะโหดร้ายกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้หลายเท่านัก"

เสี่ยวเหลียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก... แค่คิดถึงทางเลือกแรกก็ทำให้นางขวัญผวาแล้ว

"หรือสอง..." หมอหลี่กล่าวต่อ "เจ้าร่วมมือกับข้า... ทำตามแผนของข้าต่อไป... กลับไปหาจางอี้... ทำตัวเป็นคนรักที่แสนดีของมัน... และดูดพลังของมันออกมาให้ได้มากที่สุด... ในขณะเดียวกันก็ใช้ร่างกายของเจ้าเป็นสื่อกลางในการส่งยาพิษของข้าเข้าไปทำลายมันจากภายใน"

"แล้วข้าจะได้อะไร?" นางถามเสียงสั่น

"เจ้าจะได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการที่สุด" เขายิ้ม "ข้าจะรักษาอาเฟยจนกว่าเขาจะหายดี... ข้าจะมอบเคล็ดวิชาและยาที่ดีที่สุดให้เขา... ทำให้เขากลายเป็นยอดฝีมืออย่างที่เจ้าฝันอยากให้เขาเป็น... และเมื่อทุกอย่างจบสิ้น... เมื่อจางอี้ตาย... ข้าจะปล่อยเจ้ากับอาเฟยไป... ให้พวกเจ้าได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข... และข้าสาบานว่า... จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเจ้าอีกเลยตลอดชีวิต"

มันคือข้อเสนอของปีศาจ... ข้อเสนอที่นางไม่มีทางปฏิเสธได้

นางต้องเลือกระหว่างการทรยศชายที่ฆ่าน้องสาวของเขา... เพื่อช่วยชีวิตชายที่นางรักสุดหัวใจ

"ข้า... ข้า..." นางพูดไม่ออก ความขัดแย้งในใจมันรุนแรงเกินไป

"คิดให้ดี... เสี่ยวเหลียน" หมอหลี่กล่าวทิ้งท้าย "ชีวิตของอาเฟย... อยู่ในมือของเจ้า"

พูดจบเขาก็เดินกลับเข้าไปในเงามืด... ทิ้งให้นางจมอยู่กับทางเลือกที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิตเพียงลำพัง

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่รู้... ในที่สุดเสี่ยวเหลียนก็ตัดสินใจได้ นางเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า... แววตาของนางเปลี่ยนจากความสับสนหวาดกลัว... กลายเป็นความแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว

นางเดินออกจากห้อง "จันทราหลงเงา" กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้าย... นางกลับมาถึงกระท่อมโทรมๆ ในตอนที่แสงแรกของรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้า

อาเฟยยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง... ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียวแต่ลมหายใจดูสม่ำเสมอขึ้น

เสี่ยวเหลียนทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง... มองใบหน้าของคนรักด้วยหัวใจที่แตกสลาย นางได้พลังธาตุน้ำกลับมาแล้ว... แต่ราคาที่ต้องจ่ายมันสูงเกินไป

นางรู้ดีว่าต้องทำอะไรต่อไป... นางต้องถ่ายทอดพลังธาตุน้ำที่ได้มานี้... เข้าสู่ร่างกายของอาเฟยเพื่อช่วยชีวิตเขา

นางค่อยๆ ช้อนศีรษะของเขาขึ้นมา... ประคองใบหน้าของเขาไว้... แล้วประกบริมฝีปากของนางลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา... เพื่อเริ่มต้นกระบวนการถ่ายทอดพลังผ่านลมหายใจ

ทันทีที่พลังธาตุน้ำอันเย็นสบายจากร่างของนางสัมผัสกับพลังธาตุไม้ในร่างของอาเฟย... มันก็เกิดการผสมผสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ พลังทั้งสองเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน สร้างเป็นกระแสพลังชีวิตที่อบอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่างของเขา ซ่อมแซมจุดชีพจรที่เสียหายและขับไล่พลังธาตุทองที่รุนแรงออกไป

ใบหน้าของอาเฟยเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด... เขากำลังจะรอดแล้ว!

เสี่ยวเหลียนรู้สึกดีใจจนน้ำตาไหล... แต่แล้ว... ในขณะที่นางกำลังจะถอนริมฝีปากออก... อาเฟยที่ควรจะหลับใหลไม่ได้สติ... กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย... และพึมพำบางอย่างออกมาจากลำคออย่างแผ่วเบา...

"...เหลียนเอ๋อ... อบอุ่น... เหลือเกิน..."

คำพูดละเมอที่บริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความรักของเขา กรีดลึกลงไปในหัวใจที่แหลกสลายของเสี่ยวเหลียนยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ ในโลก นางกำลังมอบไออุ่นให้เขา... ด้วยร่างกายที่เพิ่งผ่านความเย็นเยียบจากอ้อมกอดของชายอื่นมาหมาดๆ