หลังชีวิตแต่งงานหลินชิงเยว่ นางไม่รู้สึกถึงอารมณ์ที่สุขสมเลยสักครั้งหรืออาจจะเป็เพราะตัวของนางนั้นร่านจนเกินไปจนทนเนื้อของชายผู้เป็สามีของนางนั้นไม่สามารถปลุกเร้าอารมณ์แห่งความหื่นกระหายที่แท้จริงออกมาได้ แต่ถึงจะเป็อย่างงั้นหลินชิงเยว่นางก็ทำหน้าที่ของสตรีข้างกายของเขาได้สมบูรณ์แบบทุกครั้งที่เขากระแทรกเรือนร่างของนาง นางจะแสดงใบหน้าที่เสียวกระสันจนแทบที่จะสุดชีวิตราวกับว่าชีวิตนี้นางขาดท่อนเนื้อของเขาไปไม่ได้
อี๊..อี๊..อ๊า..อ๊า..นี่คือน้ำเสียงที่นางทำให้ชายคนรักลุ่มหลงในตัวนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้นในขณะที่นางโอบกอดเรือนร่างของเขาสติสำนึกคิดของนางก็คิดเื่อื่นไปเรื่อยว่าเย็นนี้จะกินอะไรดีหรือจะทำอะไรดี
“อ๊า....เป็อย่างไรบ้างเสียวไหมฮูหยินที่รักของข้า” ในขณะเดียวกันคุณชายไป๋อวิ๋นเช่อยังคงกระแทรกเรือนร่างของนางอย่างหิวกระหายเขากระแทรกเรือนร่างที่สุดแสนจะอวบอิ่มของนางไปกล่าวถามนางไปว่าในการที่ตัวของนางโดนท่อนเนื้อของเขานั้นนางรู้สึกเร่าร้อนมากสักแค่ไหน
“ท่านพี่..น้องเสียวกระสันจนแทบที่จะสิ้นสติอยู่แล้ว” ใบหน้าของสาวงามกลับกลายเป็ความหื่นกระหายเพื่อตอบสนองความ้าของสามี ไป๋อวิ๋นเช่อเห็นใบหน้าที่หื่นกระหายของนางทำให้ตัวของเขานั้นบดขยี้ริมฝีปากของนาง
อย่างเร่าร้อน
พร๊วด..แต่ไม่ทันไรเขาก็น้ำแตกใส่เรือนร่างของนางอีกแล้วแต่เศษน้ำกามของเขาที่ปลดปล่อยออกมานั้นนับว่ามีปริมานที่น้อยนิดเป็อย่างมากแต่ตัวของชายหนุ่มนั้นกับรู้สึกโล่งสบายตัว
่สายของวันที่แดดอ่อนละมุน ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก ห้องโถงใหญ่แห่งตระกูลไป๋เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและสงบ ผู้นำตระกูลไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างประณีต สีหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มบางเบาที่บ่งบอกถึงความเมตตาและสง่างาม แต่แววตาของเขากลับมีบางสิ่งที่ยากจะอธิบาย
ไป๋อวิ๋นเช่อ ผู้เป็บุตรชาย ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความนอบน้อม
"ไป๋อวิ๋นเช่อ เดี๋ยวนี้สีหน้าและแววตาของเ้าดูสดชื่นไม่เลว" ผู้นำตระกูลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและเป็กันเอง ทว่ามีบางอย่างในคำพูดที่บ่งบอกถึงความลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่
"ท่านพ่อ ั้แ่ลูกใช้ชีวิตร่วมกับหลินชิงเยว่ ลูกก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาก" ไป๋อวิ๋นเช่อตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มบาง ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความรักและความพึงพอใจเมื่อพูดถึงภรรยาของตน
ผู้นำตระกูลฟังคำตอบนั้นพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงติดอยู่บนใบหน้า แต่ลึกลงไปในดวงตาของเขากลับฉายแววความรู้สึกอันซับซ้อน นางผู้เป็ลูกสะใภ้ หลินชิงเยว่ สตรีผู้งดงามดั่งภาพวาดในฝัน ใบหน้าที่งามหมดจด เรือนร่างอ้อนแอ้นที่แฝงความเย้ายวนชวนลุ่มหลง แม้จะผ่านมานานแต่ภาพเ่าั้ยังตราตรึงในความทรงจำของเขา
“หลินชิงเยว่ช่างเป็หญิงที่คู่ควรกับเ้ายิ่งนัก” เขาเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงที่ฟังดูชื่นชม แต่แท้จริงแล้วกลับปกปิดความรู้สึกเสียดายในส่วนลึกของหัวใจ
ความคิดที่ไม่สมควรแล่นผ่านจิตใจของผู้นำตระกูล ขณะที่เขามองบุตรชายที่ดูเปล่งประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลินชิงเยว่ เป็หญิงที่เขาไม่อาจได้ แต่กลับต้องยกให้อยู่ในฐานะลูกสะใภ้ ภาพความงามของนางยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ ราวกับเป็ภาพวาดที่ไม่มีวันลบเลือน
"เมื่อไหร่เ้าจะมีหลานให้พ่ออุ้มเสียที?" เขาเปลี่ยนเื่ถามด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะ "พ่ออยากอุ้มหลานเสียแล้ว"
คำพูดนี้เหมือนจะเป็เพียงคำหยอกล้อของบิดาที่รักบุตรชาย ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังไป๋อวิ๋นเช่อกลับเปี่ยมไปด้วยความลึกซึ้งที่ยากจะคาดเดา แม้ว่าไป๋อวิ๋นเช่อจะยิ้มรับคำพร้อมกล่าวตอบด้วยความสุภาพ
"ข้าทำการบ้านกับนางทุกวัน เกรงว่าอีกไม่นานเกินรอท่านก็จะได้อุ้มหลานแล้ว" ไป๋อวิ๋นเช่อพูดพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ ท่าทีของเขาช่างเรียบง่ายและเป็ธรรมชาติ ทว่าคำพูดถัดมานั้นกลับเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาที่เขาไม่ทันได้ตระหนักถึงผลกระทบ "ฮูหยินของข้า... นางมีความเร่าร้อนเป็อย่างมากในยามที่นางขึ้นเตียง"
คำกล่าวของบุตรชายดังก้องในหัวใจของผู้นำตระกูล ความรู้สึกที่เขาพยายามซุกซ่อนลึกสุดในใจราวกับถูกจุดชนวนให้ปะทุขึ้น แววตาของเขาเบิกกว้าง และแม้เขาจะพยายามปกปิดความรู้สึก แต่ร่องรอยของความอิจฉาริษยาและความปรารถนาที่ไม่อาจยับยั้งได้ก็ฉายชัดอยู่ในแววตานั้น
"ไป๋อวิ๋นเช่อ..." เสียงของผู้นำตระกูลเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ไม่สามารถซ่อนความสั่นไหวที่แฝงอยู่ได้ "เ้าดูจะ... เข้ากันได้ดีกับ
ฮูหยินของเ้าเหลือเกิน"
เขาฝืนหัวเราะเบาๆ พร้อมใช้มือปาดไปที่คิ้วราวกับ้าระงับอารมณ์บางอย่างในใจ แต่กลับยิ่งรู้สึกว่าคำพูดของบุตรชายยิ่งจุดประกายความปรารถนาอันไม่สมควรขึ้นในจิตใจของตน
ความปรารถนาที่ถูกเก็บกดเริ่มไหลหลั่งจนยากจะควบคุม ผู้นำตระกูลไม่อาจหักห้ามความคิดอันมืดมนในใจได้อีกต่อไป เขาอิจฉาบุตรชายของตนเองอย่างถึงที่สุด ความคิดถึงการได้หลินชิงเยว่แวบเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันผิดมหันต์
คำพูดของไป๋อวิ๋นเช่อที่พรั่งพรูออกมาราวกับน้ำตก ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องโถงหนักอึ้งขึ้นไปอีก ผู้นำตระกูลที่นั่งฟังอยู่เหมือนคนที่ถูกแช่แข็ง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จับจ้องไปยังบุตรชายของตนที่พูดต่อไปอย่างไร้เดียงสา แต่ละคำยิ่งเป็ดั่งน้ำมันที่ราดลงบนเปลวไฟในใจของเขา
"ริมฝีปากของนาง..." ไป๋อวิ๋นเช่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหลงใหล "ในยามที่แตะเข้ากับริมฝีปากของลูก ลิ้นของนางที่จู่โจมเข้ามา มันแทบจะหลอมละลายจิติญญาของลูกได้เลย"
หนุ่มน้อยผู้ไร้เดียงสา ผู้ไม่ทันได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของบิดา ยังคงบรรยายด้วยแววตาที่เปล่งประกาย "นางช่างงดงามและเร่าร้อน... ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ นางทำให้หัวใจของลูกเต้นแรงจนแทบจะะเิ"
ผู้นำตระกูลกำหมัดแน่นใต้โต๊ะไม้แกะสลัก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน สับสน ระหว่างหน้าที่ของผู้นำตระกูลและหัวใจของคนธรรมดาที่ไม่อาจควบคุมความปรารถนาในส่วนลึกได้อีกต่อไป ภาพของหลินชิงเยว่ที่เคยตราตรึงในใจของเขาถูกเติมเต็มด้วยคำพูดของบุตรชาย ริมฝีปากอันอ่อนนุ่ม ลิ้นที่เร่าร้อน และความงดงามของนางลอยเด่นชัดในความคิด
เขาพยายามระงับลมหายใจที่เริ่มหนักหน่วง พร้อมกับฝืนยิ้มบางๆ เพื่อไม่ให้บุตรชายสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ "เหวินหรง... เ้าช่างมีความสุขเสียจริงกับฮูหยินของเ้า" เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย
ในขณะที่ไป๋อวิ๋นเช่อยังคงบรรยายถึงความเร่าร้อนและเสน่ห์ที่น่าหลงใหลของหลินชิงเยว่โดยไม่หยุดปาก หัวใจของผู้นำตระกูลกลับยิ่งถูกกัดกร่อนด้วยความอิจฉาและความปรารถนาอันไม่ควร ทว่าเขาก็ทำได้เพียงนั่งฟังโดยไม่อาจกล่าวสิ่งใดออกไป... ความรู้สึกในใจของเขากำลังพลุ่งพล่านจนแทบจะะเิ แต่เขากลับต้องเก็บงำมันไว้ในจิตใจอันมืดมนของตัวเอง
184
