บทที่ 27 วิกฤต
เมื่อเธอเดินผ่านไป ไม้ท่อนนั้นพุ่งออกไปเสียงฉิว ถูกเข่าของป้าสวีพอดี
ป้าสวีล้มหน้าคะมำ จนฟันหน้าสองซี่หลุดออกมา ในปากมีเืไหลออกมาดูน่ากลัวมาก
นางมองไปยังที่ซ่อนตัวของเหลียนเซวียนอย่างฉับไว เหลียนเซวียนรีบซ่อนตัวหลังกองฟืน ไม่ให้เห็นแม้แต่เงา
ขณะที่ป้าสวีลุกขึ้นมาจะดูให้รู้เื่ เหลียนอี้ก็ถือไม้โกยเตาไฟวิ่งตามมาทัน
ป้าสวีไม่มีเวลาตรวจดูว่าใครเป็คนยิงไม้ลอบโจมตี ได้แต่ลุกขึ้นวิ่งหนีต่อไป ด้วยความเร็วที่เร็วกว่ากระต่ายเสียอีก!
เหลียนอี้ร่างกายยังอ่อนแอ วิ่งไล่ป้าสวีไม่ทัน เขาโกรธจนเอาไม้ท่อนใหญ่ขว้างใส่อย่างแรง ไม้ท่อนใหญ่ไม่ถูกตัว แต่เสียงกระทบพื้นดังตึง ทำให้ป้าสวีใจนล้มอีกครั้ง ถลอกไปทั้งหน้า!
เหลียนเซวียนแอบดูเหตุการณ์จากที่ซ่อน คิดในใจว่าคนชั่วย่อมได้รับกรรมชั่วจริงๆ คนนี้ไม่มียางอาย ไม่มีหน้ามีตา มาแย่งนมผงถึงบ้าน แม้แต่์ก็ทนดูไม่ได้ เลยเอาแผ่นหนังหน้าไปเลย!
แต่เธอก็รู้ว่า ด้วยนิสัยของผู้หญิงคนนี้ ไม่มีทางยอมเลิกราไปง่ายๆ แน่นอน วันนี้เธอตั้งใจจะเข้าป่าไปวางกับดักหนู และดูว่าในป่ามีอะไรดีๆ อีกไหม
ด้วยเพิ่งฆ่าหมูป่ากลายพันธุ์ตัวใหญ่ ในระบบของเธอยังมีแต้มสะสม 180 แต้ม วันนี้หากเข้าป่า รับรองว่าต้องได้ผลตอบแทนแน่
แต่เมื่อเกิดเื่แบบนี้ขึ้น เธอไม่มีทางไปได้ แม่อยู่บ้านกับเหลียนอี้และเด็กทารกสองคน คงต้องเสียเปรียบแน่
เหลียนเซวียนรีบส่งข้อความทางนาฬิกาข้อมือให้พ่อ
"พ่อคะ รีบกลับมาเร็ว ป้าใหญ่มาแย่งนมผงที่บ้านเรา!"
จากนั้นเข้าบ้าน เตรียมจะเอานมผงที่เหลืออยู่ในบ้าน รวมทั้งนาฬิกาข้อมือของแม่ไปซ่อนทั้งหมด
แต่มองดูบ้านเล็กๆ ที่มีพื้นที่ไม่ถึง 50 ตารางเมตรนี้ จะมีที่ซ่อนของที่ไหน?
ตอนนี้แม่เหลียนก็สงบลงแล้ว กำลังปลอบทารกสองคนที่ร้องไห้จ้าด้วยความใ
เธอรีบชงนมผงให้เด็กๆ ทั้งสองคนอย่างคล่องแคล่ว พลางสั่งเหลียนเซวียน
"เซวียน เลื่อนตู้ที่อยู่ริมผนังออก ด้านหลังผนังมีช่องหนึ่ง นมผงไม่ต้องซ่อน เอานาฬิกาข้อมือของแม่ซ่อนเข้าไป"
ในนาฬิกาข้อมือมีเงินเกือบ 60,000 หยวน อะไรหายได้แต่ไม่ใช่สิ่งนี้
พอได้ยินคำนี้ เหลียนเซวียนรีบลุกไปเลื่อนตู้นั้น เหลียนอี้โมโหง่าย ตอนนี้สีหน้ายังบิดเบี้ยว ยืนที่ประตูเหมือนไก่ชนหายใจหอบ
แม่เหลียนเห็นท่าทางของเขาแบบนั้น ก็รีบหางานให้ทำ
"ลูกชาย อย่าโกรธเลย รีบมาช่วยพี่สาวยกตู้หน่อย ตู้ใหญ่ขนาดนั้น เธอยกคนเดียวไม่ไหว"
เหลียนเซวียนลองยกดู ตู้ไม้ใบนี้หนักมาก เธอยกคนเดียวไม่ไหวจริงๆ
เหลียนอี้อารมณ์ยังไม่หาย เดินมา ผลักเหลียนเซวียนให้ไปอยู่ข้างๆ แล้วยกตู้เองเลย
เหลียนเซวียนรีบปิดนาฬิกาข้อมือของแม่แล้วซ่อนให้ดี จากนั้นเอาก้อนหินมาอุดช่องนั้น
แม่เหลียนป้อนนมลูกสองคนไปพลาง พูดกับเหลียนเซวียนไปพลาง
"ทำอะไรก็ทำไป ศัตรูมาต้านรับ น้ำมาดินกั้น ครอบครัวเราไม่ก่อเื่ แต่ก็ไม่กลัวเื่ วันนี้เป็เธอที่มาแย่งของเราก่อน พวกเราเพียงแค่เอาของของเรากลับคืนมา จะไปฟ้องที่ไหนเราก็ไม่กลัว"
ทัศนคติของแม่ทำให้เหลียนเซวียนรู้สึกสบายใจขึ้น ดีที่แม่ไม่ใช่คนที่ยอมให้คนอื่นรังแก ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องทำอะไรอย่างกลัวๆ กล้าๆ อีกต่อไป
ในตอนนั้น นาฬิกาข้อมือของเธอส่งเสียงดังขึ้น มองดูก็เห็นว่าเป็ฉีซวี่ เธอคิดว่าฉีซวี่โทรมาคุยเื่กล่องใส่แป้งโกโบ จึงสงบสติอารมณ์แล้วรับสายวิดีโอ
ไม่คิดว่าพอฉีซวี่เปิดปากก็แสดงความกังวล
"เซวียนน้อย พวกเธอไปทำอะไรใครไว้หรือ?"
เหลียนเซวียนมองแม่ด้วยความประหลาดใจ แม่เองก็ไม่คิดว่าฉีซวี่จะรู้ข่าวเร็วขนาดนี้
แม่รีบถาม
"เกิดอะไรขึ้นหรือ ซวี่น้อย เธอได้ยินอะไรมา?"
ฉีซวี่: "มีคนไปแจ้งความที่สถานีตำรวจฐานทัพ บอกว่าครอบครัวพวกคุณแอบขายนมผงที่รัฐแจกมา แถมยังทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งชื่อสวีเจิ้นเจี๋ย ตอนนี้ตำรวจส่งคนไปแล้ว พอดีผมมีคนรู้จักที่นั่น เลยได้ข่าวมา
ตอนนี้ผมอยู่ข้างนอกปฏิบัติภารกิจกลับไปไม่ได้ พวกคุณรีบทำตามที่ผมบอกนะ
หนึ่ง ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ต้องหานมผงที่ขาดมาให้ครบทันที
สอง หาพยานที่ไว้ใจได้สองคน พอตำรวจมาก็จะสอบสวนและรวบรวมหลักฐาน ต้องให้พยานให้ปากคำที่เป็ประโยชน์กับพวกคุณ ในคนที่จะมาวันนี้มีคนหนึ่งชื่อเผิงเต๋อ เป็พี่ชายของเพื่อนทหารผม พวกคุณคอยสังเกตสีหน้าเขาและทำตาม
สาม เซวียนน้อย เธอต้องแกล้งโง่ให้เหมือนจริงที่สุด ห้ามให้ใครรู้ว่าอาการโง่ของเธอหายแล้ว ทำได้ไหม?"
แม่และเหลียนเซวียนพยักหน้าพร้อมกัน
หลังวางสาย แม่และเหลียนเซวียนรีบลงมือทันที
แม่ใช้นาฬิกาข้อมือของเหลียนเซวียนติดต่อยายเฉิน
"พี่เฉิน มีปัญหาเื่นมผงแล้ว ฐานทัพกำลังส่งคนมาตรวจสอบ พี่ช่วยหานมผงสัก 14 กระป๋องส่งมาให้หน่อยได้ไหม? ถ้านมผงไม่พอ เอากล่องเปล่ามาสองกล่องก็ได้"
ยายเฉิน: "ฉันมีนมผงแค่ 10 กระป๋อง แต่น้องชายฉันมีกล่องเปล่า พวกเราแยกกันทำงาน ฉันจะเอานมผงไปส่งให้เธอ ส่วนเธอไปเอากล่องเปล่า 4 กล่องที่บ้านน้องชายฉัน ฉันจะบอกเขาเดี๋ยวนี้"
หลังวางสาย แม่เหลียนบันทึกที่อยู่บ้านน้องชายยายเฉินในนาฬิกาข้อมือ
"เซวียนน้อย ไปเองได้ไหม?"
เหลียนเซวียนพยักหน้าและกำลังจะออกไป แม่เรียกเธอไว้ ส่งถุงผ้าเล็กๆ ให้
"ไปบ้านฉีซวี่ข้างๆ ก่อน ข้าวโพดบดของเราเก็บอยู่ในโรงเก็บเล็กๆ ของเขา เธอตักข้าวโพดบด 100 กรัมให้เขา ไม่ได้จะให้เขาช่วยฟรีๆ"
เหลียนเซวียนทำตามทันที เอาข้าวโพดใส่กระเป๋าแล้วตรงไปยังย่านที่อยู่ห่างออกไปสอง่ถนน พอถึงบ้านน้องชายยายเฉิน เหลียนเซวียนไม่ต้องพูดอะไร ผู้หญิงคนหนึ่งยื่นถุงผ้าป่านให้เธอโดยตรง
เหลียนเซวียนต้องรักษาบทคนโง่ไว้ จึงไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบข้าวโพด 100 กรัมออกจากกระเป๋าโยนใส่อ้อมอกผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นบีบดู พอรู้ว่าในถุงมีอะไร ใบหน้าก็เปล่งประกายด้วยความยินดี กล่าวขอบคุณเหลียนเซวียนหลายครั้ง
เหลียนเซวียนแกล้งอ้อมไปทางหนึ่ง ปีนรั้วจากสวนหลังบ้านของฉีซวี่กลับมาบ้านตัวเอง
พอเข้าบ้านก็พบว่ายายเฉินส่งนมผงมาให้ 10 กระป๋องแล้ว
เหลียนเซวียนรีบจัดการนมผงทั้งหมดให้เรียบร้อย "แม่ จะหาพยานคนไหนล่ะ?"
แม่: "แม่หาไว้แล้ว เพื่อนบ้านหลายคนยินดีจะเป็พยานให้เรา สมัยที่ป้าสวียังอยู่ในย่านนี้ ก็เป็คนที่ชอบเอาเปรียบไม่รู้จักพอแบบนี้แหละ ทุกคนรู้จักนิสัยของเธอดี จะไม่มีใครช่วยพูดแทนเธอหรอก"
เหลียนเซวียนค่อยๆ สงบใจลง สิ่งสุดท้ายที่ต้องทำก็คือแกล้งโง่ให้ดี
เื่นี้ไม่ยาก เธอแค่ไม่พูดก็พอ
ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถไฟฟ้าที่ประตูรั้ว เ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนเปิดประตูรั้วเข้ามา นางสวีมีผ้าพันแผลพันอยู่เต็มหน้า ริมฝีปากบวมสูง เดินกะเผลกเข้ามา พอเข้าประตูก็ะโเสียงดัง
"ท่านเ้าหน้าที่ ครอบครัวนี้แหละที่ใจดำอำมหิต ไม่เพียงแค่เอาน้ำกัมมันตรังสีสูงสาดใส่ฉัน ยังทำร้ายฉันอีก ท่านต้องลงโทษพวกเขาให้หนัก จับไปบุกเบิกพื้นที่ใหม่ให้หมด!"
เหลียนเซวียนดันแม่ออกไปในลานบ้าน
พอเห็นแม่เหลียนออกมา นางสวีจ้องมองแม่เหลียนด้วยสายตาที่บอกว่า ‘คอยดูฉันจะจัดการแกยังไง’
247
