ได้ยินที่หานเซียงยี๋พูด หลิวชิงหยู่ก็เหงื่อตก เขาไม่ติดว่าแม่มดน้อยอายุราวๆ สิบแปดคนนี้จะกล้าพูดหยาบคายเช่นนี้ออกมา ดังนั้นเขาจึงรีบพูดขึ้นว่า “เซียงยี๋รักษาภาพลักษณ์ตัวเองหน่อย เธอพูดแบบนั้นทั้งๆ ที่เป็ผู้หญิง? เอะอะก็บอกจะทุบน้องชาย เหยียบไข่ ภาพลักษณ์สาวน้อยของเธอเสียหายหมด ปล่อยไว้แบบนี้ใครจะกล้าแต่งงานด้วย”
หานเซียงยี๋ยักไหล่ ยิ้มยิงฟันขาวกล่าวขึ้นว่า “หนูจะแต่งงานกับพี่ คนอื่นหนูไม่สนหรอก พี่หลิวหนูจำได้ตอนหนูสี่ขวบพี่ยังบอกว่าหนูน่ารัก และยังเคยอาบน้ำให้หนูด้วย” เมื่อพูดตรงนี้หน้าของหานเซียงยี๋ก็แดงก่ำแล้วพูดด้วยความเขินอายว่า “พี่หลิว พี่เห็นหนูเปลือยทั้งร่างแล้ว ถ้าพี่ไม่รับผิดชอบหนู แล้วใครมันจะรับผิดชอบ”
หลิวชิงหยู่ได้ยินเช่นนั้น ก็ปวดหัวหนักขึ้น เมื่อครั้งที่ หานเซียงยี๋อายุสิบสี่ หญิงสาวคนนี้มักจะแวะมาหาเขาทุกวัน นอกจากนี้ยังว่านอนสอนง่าย แต่มันก็เป็เพราะเขายังเด็กด้วยจึงเอาแต่ตามใจเธอโดยไม่ได้คิดอะไรมากมาย นอกจากนี้เขายังไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะจำเื่ราวตอนที่ตัวเองอายุสี่ขวบ ว่าเขาเป็คนช่วยอาบน้ำให้เธอ หลิวชิงหยู่เป็คนไม่เกรงฟ้ากลัวดิน แต่เขากลับรู้สึกหวาดกลัว หานเซียงยี๋ เพราะเธอมีเล่ห์กลมากมายที่จะทำให้เขาปวดหัว
เห็นหานเซียงยี๋ยังคงย้ำถึงหัวข้อนี้ หลิวชิงหยู่ก็รีบเปลี่ยนเื่ทันที “เซียงยี๋ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ มันคงไม่ใช่เื่บังเอิญใช่ไหม”
หานเซียงยี๋ยิ้มกว้างดุจดอกไม้บานสะพรั่ง “พี่หลิว พี่ลืมไปแล้วหรือว่าหนูขอพี่ยืมเล่นมือถือ เมื่องานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิครั้งก่อน ในตอนนั้น หนูแอบโหลดโปรแกรมระบุตำแหน่งลงเครื่องพี่ทำให้หนูรู้ว่าพี่อยู่ไหน ตอนที่พี่ถูกย้ายจากกองทัพพี่ก็ไม่บอกหนูกับพี่สาวเฉาฉูหุ้ยเลย ดังนั้นพี่สาวฉูหุ้ยจึงให้หนูมาดูพี่ว่าทำอะไรผิดหรือเปล่า พี่สาวบอกว่าถ้าพี่ทำเื่ไม่สมควรขึ้นมาพี่สาวฉูหุ้ยจะมาด้วยตัวเอง”
เมื่อหานเซียงยี๋ พูดถึงเฉาฉูหุ้ย หลิวชิงหยู่ก็นิ่งไปราวกับถูกทุบ หากหานเซียงยี๋เป็แม่มดน้อย เฉาฉูหุ้ยก็เปรียบดั่ง นางแม่มดไร้เทียมทาน หญิงสาวผู้นี้ไม่เพียงมีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง แต่ยังมีความงดงามที่แม้แต่สี่สาวงามแห่งแผ่นดินก็ยังก็ยังไม่กล้าเทียบกับเฉาฉูหุ้ย เฉาฉูหุ้ยเป็คนที่เฉลียวฉลาดมาก ต่อหน้าครอบครัวและผู้ใหญ่เธอจะวางตัวเป็หญิงสาวเรียบร้อย ทำให้ทุกคนต่างเอ็นดูเธอราวดอกไม้ที่น่าถนุถนอม แต่ด้านนอกหญิงสาวผู้นี้กับมีเล่ห์กลเพทุบายสารพัดที่ใช้สยบผู้คน เธอมักจะหาเหตุผลต่างๆ นานามาจัดการลงโทษคนอื่นได้เสมอ และยิ่งเธอมีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง ย่อมไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาให้กับเธอ แต่ที่ทำให้หลิวชิงหยู่ตัวสั่นคือเธอและเขาเป็คู่รักในวัยเด็ก แม้จะมีแยกห่างกันบ้าง แต่เมื่อกลับไปหยานจิงใน่วันหยุดพวกเขาก็มักจะอยู่ด้วยกัน ั้แ่เด็ก เฉาฉูหุ้ย มักจะตามติดหลิวชิงหยู่ พอโตขึ้นมาหน่อยเมื่อหลิวชิงหยู่เข้ามหาลัย เฉาฉูหุ้ยก็มักจะมาที่มหาลัยทุกวันทำให้สาวสวยที่สนิทกับหลิวชิงหยู่ถูกเธอไล่ตะเพิดไปจนหมด นี่ทำให้ หลิวชิงหยู่ รู้สึกหดหู่ไม่น้อย ต่อหน้าเขาเฉาฉูหุ้ยมักจะทำตัวเรียบร้อยและอ่อนหวาน ซึ่งเื่นี้หลิวชิงหยู่ไม่สามารถทำอะไรได้ จนทำเขาแทบจะบ้า หลิวชิงหยู่แม้พื้นเพจะเป็คนของเมืองหยานจิง แต่หลังจากเข้ากองทัพและย้ายออกจากกองทัพ เขาก็ไม่ลังเลย้ายหนีจากเมืองหยานจิงตรงเข้าจังหวัดไป่หยุน เพื่อหนีจากเงื้อมมือของเฉาฉูหุ้ย เพราะหากมียัยแม่มดคนนี้อยู่จะไม่มีสาวงามคนใดกล้าเข้าใกล้เขา ในฐานะสุภาพบุรุษผู้เฟรนลี่ หลิวชิงหยู่ก็ไม่อยากให้เื่แบบนี้เกิดขึ้น ดังนั้นเมื่อย้ายออกจากกองทัพ เขาจึงไม่คิดจะบอกเฉาฉูหุ้ย และเขาก็ไม่คิดว่ามันจะมีข้อผิดพลาดอะไร
หลิวชิงหยู่ทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตา เขารู้ว่าในเมื่อไม่อาจหลีกหนีไปได้ ดังนั้นเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน เขามองไปยังหานเซียงยี๋แล้วพูดขึ้นว่า “เซี่ยงยี่ ที่นี่งานฉันล้นมือเลย ฉันไม่มีเวลาไปเล่นกับเธอหรอกนะ”
หานเซียงยี๋ ยิ้มแล้วะโกอดคอหลิวชิงหยู่แล้วพูดขึ้นว่า “พี่หลิว ไม่ต้องกังวล พี่ทำงานของพี่ไปเถอะ หนูจะไปรอพี่ที่โรงแรม พี่ฉูหุ้ย บอกว่าให้หนูคอยจับตาดูพี่ หากมีสาวสวยคนไหนมาที่ห้องให้หนูติดต่อพี่ฉูหุ้ยทันที แล้วพี่เขาจะมาจากหยานจิงโดยเร็ว”
ได้ยินประโยคนั้น หลิวชิงหยู่ก็เหงื่อตก เขาทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ พูดว่า “เซียงยี๋ ก่อนหน้านี้ฉันเป็ทหารแนวหน้าของประเทศ แล้วจะแอบไปมีสาวๆ ได้ยังไง หากเธอไม่มีธุระอะไรก็กลับไปซะ อย่าทำให้ลุงหานกังวล”
เซียงยี๋ ยิ้มกว้างแล้วพูดขึ้นว่า “พี่ไม่ต้องกังวล หนูบอกพ่อแล้ว และพ่อก็ยินดีให้หนูมาหาพี่ด้วย”
หลิวชิงหยู่ถึงกับพูดไม่ออก จากนั้นเขาก็ไปที่โรงแรมพร้อมกับหานเซียงยี๋และเปิดห้องข้างๆ ให้เธอ และเมื่อตกกลางดึกหานเซียงยี๋ก็มากดกริ่งหน้าห้องของเขา หลังจากเขาเปิดประตู เธอก็พรวดเข้ามา เปิดดูตามตรอกซอกซอยตู้เต้อที่พอจะซ่อนคนไว้ได้ เมื่อไม่พบอะไร เธอก็ะโขึ้นเตียงของหลิวชิงหยู่ ดึงดันไม่ยอมออกไป และไม่ให้เขาไปนอนข้างนอกด้วย ดังนั้นหลิวชิงหยู่จึงไม่มีทางเลือกได้แต่นอนร่วมเตียงกับหานเซียงยี๋ แต่ตอนนี้หลิวเซียงยี๋ก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว เธอโตกลายเป็สาวแรกรุ่น ขาที่เรียวยาวหน้าอกที่โค้งงามที่อยู่ใต้เสื้อยืดของนางดูเด่นชัดมาก เธอนอนหลับอยู่ข้างแขนของเขา แม้เธอจะไม่ได้ใช้เครื่องสำอางใดๆ แต่งแต้ม แต่เธอก็ดูงดงาม ดังนั้นในคืนนี้ หลิวชิงหยู่จึงเป็กังวลอย่างมาก ทำให้เขานอนไม่หลับจนกระทั่งตีสี่
เวลาแปดโมงครึ่งวันถัดมา หลิวชิงหยู่ก็ได้ตรงมาหน่วยงานเทศบาลประจำเมือง และติดต่อขอพบ รองนายกซูที่ทำงานภาคประชาชนและฝ่ายอนุรักษ์น้ำ
แต่แล้วเวลาก็ได้ร่วงเลยมาถึงบ่ายสี่ครึ่ง ซึ่งเป็กำหนดนัดพบของหลิวชิงหยู่ หลิวชิงหยู่เดินเข้าสำนักงานรองนายก ในเวลานี้เขารู้อยู่แล้วว่ารองนายกที่เขาต้องพบ ก็คือ ซูห่าวตง เขาจึงไม่คิดอะไรมาก
อย่างไรก็ตามเมื่อเขานั่งลง รองนายกซูก็หันมามองเขาแววตาของรองนายกซูดูใ เพราะเขาไม่คิดเด็กหนุ่มที่มาจะเป็หลิวชิงหยู่ที่เขาพบที่บ้านของเขา เดิมทีเขารู้แค่ว่าเขาต้องพบนายกเทศมนตรีหลิวจากตำบลกวนซาน เขาได้ยินจากเลขาว่านายกหลิวคนนี้ยังหนุ่มอยู่มาก และน่าจะเด็กที่สุดในบรรดาข้าราชการเทศบาลเมืองชางชานด้วย เขารู้สึกสงสัยและอยากจะเจอเด็กหนุ่มคนนี้ เมื่อเขาได้พบกับเด็กหนุ่มคนนี้เขาก็ไม่คิดว่า เด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็หลิวชิงหยู่ที่ซูลั่วเสวี่ยพามาพบ
หลังจากระงับความใ ซูห่าวตกก็มองไปยังหลิวชิงหยู่แล้วพูดขึ้นว่า “สหายหลิวชิงหยู่ มาพบผมธุระอะไรหรือ?”
หลิวชิงหยู่นั้น เพื่อผลประโยชน์ของคนตำบลกวนซานเขาจึงกัดฟันแล้วพูดออกไปว่า “นายกซูผมเป็นายกจากกวนซาน ผมมาขอพบคุณเพราะกวนซานได้รับผลกระทบหนักจากภัยพิบัติน้ำท่วม ผู้คนขาดที่อยู่อาศัยผมอยากขอให้คุณช่วยอนุมัติเงินบรรเทาทุกข์ให้จะได้หรือไม่” หลิวชิงหยู่เอาเอกสารที่เตรียมมาวางบนโต๊ะ ซูห่าวตง
ซูห่าวตงไม่สนใจไม่แต่น้อยเขากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกว่า “สหายหลิว แม้ผมจะเห็นด้วยกับวิธีคิดเพื่อช่วยเหลือผู้คน แต่คุณทำไม่ถูกขั้นตอนตามระเบียบการนะ กระบวนการต่างๆ ต้องทำเป็ขั้นเป็ตอน ถ้าคุณ้างบ คุณต้องไปที่เทศมณฑลให้พวกเขาส่งรายงานมาให้ผม การก้าวก่ายอำนาจเป็เื่ที่ผิดมหันต์ เห็นแก่ที่คุณยังเด็ก ผมจะทำเป็มองไม่เห็นก็แล้วกัน ดังนั้นคุณกลับไปที่เทศมณฑลและทำตามขั้นตอนซะ เสี่ยวเฉิน ส่งแขก” ซูห่าวตงหยิบถ้วยชาขึ้นจิบทันที
เมื่อเห็นท่าทีของซูห่าวตก หลิวชิงหยู่ก็ทำได้เพียงออกจากสำนักงานด้วยท่าทีขมขื่น เขารู้ว่าซูลั่วเสวี่ยวางตัวเป็กลาง ยึดถือกฏระเบียบ ดังนั้น ซูห่าวตง จึงไม่มีทางอนุมัติงบให้กับเขา
หลังจากกลับไปที่โรงแรม หลิวชิงหยู่ก็ไตร่ตรอง หนทางของเขาดูเลือนรางสิ้นหวังอย่างมาก ตอนนี้คล้ายกับเขากำลังเผชิญหน้ากับทางตัน หรือเขาจะลองไปพบนายกเทศมนตรีของเมืองชางชาน หรือเลขาธิการพรรคประจำเมืองดี แต่เขาจะขอเข้าพบคนระดับนั้นได้ยังไง? แต่ถ้าจะให้เขากลับไปตอนนี้ก็ทำไม่ได้ เพราะกว่าสามหมื่นชีวิตในเมืองกวนซานยังรอคอยงบประมาณจากเขา เมื่อคิดถึงจุดนั้นเขาก็กำหมัดแน่นแล้วกัดฟันกล่าวว่า “ไม่ ฉันจะกลับตอนนี้ไม่ได้ แม้จะเผชิญหน้ากับกำแพง แต่ยังไงฉันก็ต้องลองไปพบนายกเทศมนตรีหรือไม่ก็เลขาธิการพรรคประจำเมืองก่อน ฉันจะลองทุกวิถีทาง ไม่ว่าหนทางจะคับแคบแค่ไหน ฉันก็ไม่ยอมแพ้ เพื่อผู้คนในกวนซานแล้ว ใครจะมองยังไงก็ไม่สำคัญ”
ในเวลานี้แม่มดน้อยหานเซียงยี๋ที่นั่งอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นสีหน้าของหลิวชิงหยู่ที่กำลังเคร่งเครียดเธอก็กล่าวขึ้นว่า “พี่หลิวไปบาร์กันเถอะ หลังจากดื่ม พอตื่นขึ้นมาความเครียดจะหายไปเอง”
หลิวชิงหยู่พยักหน้ากล่าวว่า “ได้ แต่ต้องรับเงื่อนไขสามข้อก่อน”
แม่มดน้อย มองไปยังหลิวชิงหยู่ด้วยตาใส่ซื่อแล้วกล่าวขึ้นว่า “พี่หลิว ลองพูดมาสิ แต่ความจริงแล้วเราไม่เห็นต้องมีเงื่อนไขอะไรพวกนี้เลย”
หลิวชิงหยู่ส่ายหน้าแล้วกล่าวขึ้นว่า “ไม่ได้ ทุกครั้งที่ฉันพาเธอไปเที่ยว เธอมักจะก่อเื่ประจำ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะไปสร้างปัญหาก่อเื่อะไรอีก ดังนั้นต้องยอมรับเงื่อนไขสามข้อก่อน ข้อแรกห้ามสร้างปัญหา ข้อสองห้ามก่อเื่ ข้อสามห้ามเข้าไปยุ่งกับปัญหา ทำได้ไหม?”
แม่มดน้อยพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ได้เลยไม่มีปัญหา”
หลิวชิงหยู่กล่าวขึ้นว่า “ดีมาก งั้นเราไปกินปิ้งย่างกันก่อน” หลิวชิงหยู่ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที
เื้ัหลิวชิงหยู่ แม่มดน้อยดวงตาทอประกายความชั่วร้ายแล้วพูดขึ้นในใจว่า “พี่หลิว แม้หนูจะไม่สร้างปัญหา แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่สร้างปัญหาให้ ฮึ่ม รอดูเถอะ ใครที่กล้ามาสร้างปัญหาให้ฉัน ฉันจะจัดการให้หมด”
หลิวชิงหยู่ ผู้น่าสงสาร ไม่มีทางรู้เลยว่า แม่มดน้อยด้านหลังของเขา คือตัวปัญหาอย่างแท้จริง แล้วเงื่อนไขสามข้อนี้มันจะห้ามไม่ให้เธอสร้างปัญหาได้อย่างไร
8K
