time-

        ในที่สุดก็ปิดเทอมไทม์จะได้เริ่มงานพาร์ทไทม์สักทีตื่นเช้าเวลา 8 โมงจัดการอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปทำงานในวันแรก โชคดีที่เมื่อเช้านี้ลูซี่เอาเสื้อผ้ามาให้เลยมีชุดเปลี่ยน

        อาบน้ำจัดการตัวเองเสร็จก็หันไปเอ่ยทักแม่ที่ก็พึ่งตื่นเช่นกัน

        “อรุณสวัสดิ์ครับแม่”

        “อรุณสวัสดิ์จ๊ะจะไปทำงานหรอ”

        “ครับ”ทยอยยกอาหารสำหรับคนป่วยเอามาไว้ที่โต๊ะก่อนจะจัดแจงเพื่อให้แม่ได้กินข้าวสะดวก

        แม่ยกมือลูบหัวลูกชายเบาๆอย่างเอ็นดู “โชคดีนะลูก มีอะไรก็บอกแม่บอกพี่ลูซี่นะ”

        “ครับขอบคุณครับแม่”

        “จ๊ะสู้ๆ นะลูก” ไทม์สวมกอดก่อนจะหอมแม่ไปฟอดนึง “ผมไปก่อนนะครับ”

        “จ๊ะเดินทางปลอดภัยนะลูก”

        ค่อยๆขับรถมอเตอร์ไซค์ไปตามถนนอยากบอกว่าตอนนี้รถติดมาก ติดจนแทบจะนอนอยู่กลางถนนแล้วค่อยๆ ขยับกระดึ๊บไปจนในที่สุดก็ถึง

        เทียบจอดรถที่ลานจอดรถเดินตรงไปที่ร้านคาเฟ่ทันที

        “สวัสดีครับพี่น้ำ”

        “สวัสดีจ้าเอาของไปเก็บแล้วมาช่วยพี่เตรียมโต๊ะหน่อยนะ”

        “ได้ครับ”เอาของไปเก็บที่ตู้ล็อคเกอร์เดินไปช่วยพี่น้ำจัดโต๊ะเพื่อเตรียมเปิดร้านโชคดีที่ร้านมันไม่ได้ใหญ่ขนาดมากเลยทำให้ไทม์สามารถทำเสร็จได้ทันเวลา

        พอถึงเวลาเปิดร้านไทม์ก็มาประจำที่หลังเคาน์เตอร์เปิดได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงลูกค้าก็เริ่มทยอยเข้ามาใช้บริการ

        “สวัสดีครับรับอะไรดีครับ” ไทม์ยกยิ้มต้อนรับลูกค้าอย่างอบอุ่น“เอาเค้กสตอเบอรี่กับชาเขียวหวานห้าสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”

        “ทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบบาทครับ”ไทม์รับเงินกดเครื่องคิดเงินอย่างชำนาญราวกับเคยใช้งานมานาน “รอสักครู่นะครับเดี๋ยวจะเรียกตามออเดอร์”

        “ค่ะ”

        ผ่านไปเป็นเวลาราวๆ3 ชั่วโมงจนตอนนี้เป็นเวลาใกล้เที่ยง ทั้งไทม์กับพี่น้ำยังคงง่วนอยู่กับการรับแขกยังดีที่ยังมีช่วงที่คนเข้าน้อยทำให้ทั้งคู่สามารถสลับพักเที่ยงได้

        “ไหวมั้ย”พี่น้ำหันมาถามไทม์อย่างเป็นห่วง “ไหวครับ แค่นี้เอง”

        พี่น้ำพยักหน้าก่อนจะหันไปทำหน้าที่ของตัวเองบ้าง

        ไทม์ทำหน้าที่ต้อนรับและหันไปช่วยทำออเดอร์อย่างชำนาญโดยยังมีพี่น้ำคอยยืนดูคอยช่วยอยู่ใกล้ๆแต่เอาจริงๆเธอก็แทบจะไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเลยด้วยซ้ำเพราะไทม์ทำงานดีมากและคล่องแคล่วแค่นี้เธอก็หมดห่วงแล้ว

        ถึงช่วงบ่ายขณะที่ไทม์กำลังจัดการออเดอร์สำหรับเดริเวอรี่เสียงกระดิ่งเปิดประตูเขาก็เอ่ยทักทายตามปกติโดยที่ไม่ได้มอง“ยินดีต้อนรับครับ-อ๊ะ”

        ยังไม่ทันจะได้หันไปยกยิ้มทักทายลูกค้าก็ต้องชะงักและหุบยิ้มก่อนเมื่อลูกค้าที่เข้ามานั้นดันเป็นเจเจคนที่จีบลูซี่

        “อเมริกาโน่กับขนมปังไส้ครีมมะพร้าวครับ”

        “ขนมปังไส้ครีมมะพร้าวต้องรอสิบนาทีนะครับ”

        “ครับ”ไทม์รับเงินมาจากเจเจก่อนจะยื่นบิลให้เขา

        ยอมรับเลยว่าเขาเกร็งมากไม่คิดว่าจะเป็นเจเจเลยเขารู้จักเจเจนะลูซี่เคยเล่าให้ฟังว่าก่อนหน้านี้เจเจกำลังจีบเธออยู่แล้วเธอก็ปฏิเสธไปแล้วถึงแม้ตอนนี้เขาจะถอดใจจากลูซี่แล้วแต่พอมาเจอจริงๆ เขาก็ยังคงเกร็งอยู่ดี

        ไทม์หยิบจานขนมปังไส้ครีมมะพร้าวเพื่อนำไปเสริฟให้เจเจที่โต๊ะ“ขออนุญาตครับ”

        “ขอบคุณครับ”

        กำลังจะเดินกลับไปทำงานแต่ก็ถูกเจเจเรียกเอาไว้“นี่”

        “ครับ?”

        “นายน่ะเป็นแฟนลูซี่ใช่มั้ย”

        “ครับมีอะไรรึเปล่าครับ”

        เจเจเหลือบมองไทม์พร้อมกับสีหน้านิ่ง“ถ้านายทำให้ลูเสียใจฉันเอาเธอคืนแน่”

        “ผมอาจจะไม่สามารถทำให้พี่ลูซี่เสียใจได้แต่จะพยายามครับ”ประโยคของไทม์ทำเอาเจเจถึงกับขมวดคิ้วมองเขาก่อนจะหัวเราะให้ตายสิเกิดมาไม่เคยได้ยินใครพูดแบบนี้เลย หมอนี่ครั้งแรก “ก็ดี”

        “ขอบคุณครับ”

        ทำงานต่อไปเรื่อยๆจนตอนนี้ก็หมดวัน ไทม์ไล่เก็บโต๊ะไล่ทำความสะอาดคาเฟ่เพื่อเตรียมการปิดร้านเมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยไทม์หันไปเอ่ยลากับพี่ผู้จัดการสาว

        “ผมกลับก่อนนะครับพี่น้ำ”

        “จ้าขับรถกลับดีๆ นะ”

        “ครับสวัสดีครับ”

        บิดรถออกจากห้างสรรพสินค้าขับไปตามถนนเส้นหลักด้วยความเร็ว60 กิโลเมตร/ชั่วโมงขณะที่กำลังจอดรถอยู่ตรงไฟแดงสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังซื้อของอยู่ที่ร้านทุกอย่าง20 บาทอยู่อีกฝั่งของถนน ไทม์เบี่ยงรถจากเลนกลางไปยังเลนขวาสุดเพื่อทำการกลับรถ

        เทียบจอดก่อนจะเดินลงจากรถตรงไปหาหญิงสาวก่อนจะค่อยๆย่องไปยังด้านหลังเพื่อกะจะทำให้เธอตกใจเล่นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเป้าหมายดันหันมาเสียก่อน

        “หืม? ไทม์”

        “แหะหวัดดีครับพี่ลูซี่” ได้แต่ยิ้มแห้ง ตายล่ะโดนจับได้ซะแล้ว

        “เลิกงานแล้วหรอคะ”

        “ครับผมกำลังจะกลับไปโรงพยาบาล” เหลือบตามองของที่อยู่ในตะกร้ามันดูเยอะมากทั้งกระดาษทั้งฟิวเจอร์บอร์ด “ซื้อเอาไปทำงานหรอครับ”

        “ลุคมันฝากซื้อน่ะค่ะ”

        “ให้ผมช่วยนะครับ”วิสาสะยื่นมือไปฉวยตะกร้าในมือชองลูซี่ทั้งคู่เดินเลือกของอยู่ครู่ก่อนจะพากันไปจ่ายเงิน ไทม์เดินถือถุงตามมายังรถที่จอด

        “พี่ลูซี่กิข้าวยังครับ”

        “ยังเลยค่ะจะชวนไปกินข้าวหรอ”

        “ครับ”

        “จะให้พี่เลือกหรือเราเลือกดีคะ”

        “พี่ลูซี่เลือกเลยครับ”

        “งั้น…”

        “ตกใจหรอคะ”ลูซี่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าแฟนหนุ่มของเธอกำลังทำหน้าทำตาสงสัย“ผมแค่เซอร์ไพรส์น่ะครับ ไม่คิดว่าพี่ลูซี่จะพามาร้านหมูกระทะแบบนี้”

        “งั้นหรอคะ”

        ตอนแรกไทม์ก็คิดว่าลูซี่จะพาไปพวกร้านอาหารติดแอร์หรือร้านหรูๆหรือจำพวกคาเฟ่ แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะพามาร้านหมูกระทะเลยด้วยซ้ำ

        “ไปเลือกของกันเถอะค่ะเวลาเรามีจำกัด”

        “โอเคครับ”ไปเดินเลือกอาหารนำมาวางที่โต๊ะก่อนจะเริ่มจัดการกินระหว่างที่กินไปพูดคุยเล่นลูซี่ก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำไทม์ที่อยู่โต๊ะก็ทำหน้าที่ย่างไปจัดการอาหารไปจู่ๆก็มีเสียงสั่นจากโทรศัพท์ให้เขาต้องละสายตาหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า

        ปืนใหญ่นีโออาร์มสตรอง ไซโคเจ็ตอาร์มสตรอง(5)

        thin : ส่งรูปภาพ

        thin : รุ่นพี่สาขาพวกมึงป่ะ

        ไทม์กดดูรูปที่ธินส่งมาในกลุ่มเหมือนเป็นโพสต์ของคนในกลุ่มพี่แป๊กถ้าจำไม่ผิดนะ โพสต์ประมาณว่า‘ไอ้พวกเด็กปีนเกลียวเดี๋ยวพวกมึงจะโดนกู’ พร้อมกับแนบรูปโชว์นิ้วกลาง

        time 00.00 : ใช่ ไปเจอมาหรอ

        thin : ในเฟสมันเป็นเพื่อนรุ่นพี่กู

        BAJA : ไอติมมันไปมีเรื่องกับเขาหรอ

        tim????: มึงรู้ด้วยหรอ

        BAJA : เมื่อเช้าพวกกูไปทำธุระแถวมอแล้วได้ยินไอ้พวกนี้มันคุยกัน

        BAJA : ประมาณว่าจะกระทืบไรงี้

        BAJA : ได้ยินชื่อมึงด้วยพวกกูเลยมาถามเนี่ย

        tim????: อ๋อ

        tim????: ขอบใจมาก

        thin : แล้วมึงจะเอาไง

        tim????: ก็ไม่ทำไร อยู่เฉยๆ

        นั่งอ่านไปก็แอบห่วงเพื่อนรู้แหละว่าติมเก่งแต่อีกฝ่ายมันมีหลายคนนะถ้าเกิดพวกนั้นมันรุมหรือเล่นตุกติกเขาอาจจะเป็นอันตรายได้

        นึกขึ้นได้ก็กดเข้าแชทเพื่อนสนิท

        time 00.00 : มึง

        tim????: ไร

        time 00.00 : ห่วงกูไง

        ติมพิมพ์มาราวกับรู้ว่าเขาเป็นห่วงเซ้นต์ไอ้เพื่อนคนนี้มันดีจริงๆ

        time 00.00 : ห่วงดิ

        tim????: ส่งสติกเกอร์

        tim????: เครียดทำไมมันไม่มีอะไรหรอกน่า

        time 00.00 : ส่งสติกเกอร์

        tim????: พอๆ เลิกคิดๆ

        time 00.00 : ส่งสติกเกอร์

        tim????: บอกว่าอย่าคิดไง เดี๋ยวตีตายเลย

        ทำปากเบะอย่างไม่ชอบใจเพื่อนทุกคนจะรู้ว่าไทม์ชอบคิดมากแล้วก็เก็บไปเครียด เขาก็รู้ตัวเหมือนกันก็เขาห่วงเพื่อนนี่ ติมเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเขามาตลอดติมมีแค่คนเดียวเขาไม่อยากเสียเพื่อนแล้วก็ไม่อยากให้เพื่อนเขาเป็นอะไร

        tim????: กูรู้นะว่ามึงยังคิดมากอยู่

        time 00.00 : ส่งสติกเกอร์

        อีกแล้วรู้อีกแล้ว

        tim????: ไม่งั้นกูจะไปทุบมึง

        time 00.00 : ก็ได้

        tim????: ดีมาก

        time 00.00 : ส่งสติกเกอร์

        tim????: ไปกุ๊กกิ๊กกับแฟนมึงไป

        พอติมพิมพ์มาแบบนั้นเขาก็พึ่งนึกได้เหลือบมองเวลาที่มุมหน้าจอของโทรศัพท์พบว่าตอนนี้รูซี่ออกจากโต๊ะไปนานกว่า 20นาทีแล้ว นิ้วเรียวกดเข้าเบอร์โทรหาแต่พึ่งมาเห็นว่าโทรศัพท์ของเธอยังอยู่ที่โต๊ะ

        แย่ล่ะทำไงดี

        ไทม์หยิบของสำคัญทั้งของเขาและของลูซี่ออกเดินตามหาตั้งแต่แถวโซนตักอาหารไปยันห้องน้ำจนสายตาไปเหลือบเห็นแฟนสาวที่บริเวณข้างห้องน้ำ

        “ถอยจะไปหาแฟน”

        “อะไรเล่าคนสวยอย่าเมินกันสิคุยกันก่อนอย่าพึ่งรีบ”

        ลูซี่พยายามจะเดินแทรกแต่ก็ถูกชายฉกรรจ์สี่คนรุมล้อมจนเธอไม่สามารถออกมาได้เอาจริงๆ เธอเริ่มรำคาญแล้ว ถ้ามันมากกว่านี้ก็กะว่าจะซัดแล้วแต่เพราะเธอมมากับน้องไง แล้วที่นี่ก็เป็นที่สาธารณะทำให้ไม่สามารถมีเรื่องได้

        “คนสวยไป-เฮ้ย!ใครวะ”

        ยังไม่ทันที่ชายฉกรรจ์คนนั้นจะพูดจาคุกคามจู่ๆไทม์ก็เข้าไปแทรกตัวบังแฟนสาวทันที

        “ไทม์มาไงคะ”

        “ผมเห็นว่าพี่ลูซี่หายไปนานเลยมาตามครับ”

        “เฮ้ยมึงใครวะ”

        “แฟนครับ”

        “อย่ามาพวกกูไม่เชื่อหรอก หลบดิ”หนึ่งในชายฉกรรจ์ยื่นแขนเพื่อจะทำการผลักตัวเขาออกแต่ยังไม่ทันจะผลักจู่ๆก็มีจากคนด้านหลังยื่นมาจับแขนของชายฉกรรจ์ก่อนจะค่อยๆ บิดออกอย่างช้าๆ

        “อย่าแตะ แฟน กู”

        เหล่าชายฉกรรจ์ต่างพากันเงียบรวมถึงไทม์ด้วยเขาแอบเห็นว่าสายตาของเธอมันน่ากลัวมาก ราวกับว่าจะฆ่าให้ตายเลย

        “ยัยนี่นี่!”

        “หยุดเลย!”

        ชายฉกรรจ์คนอื่นๆทำท่าจะพุ่งเข้ามาทำร้ายก่อนการ์ดของร้านจะเข้ามาห้ามก่อนจะลากคนพวกนั้นออกไป

        หลังจากที่การ์ดร้านลากคนพวกนั้นออกไปแล้วทั้งสองก็กลับบมานั่งที่โต๊ะตามเดิมโชคดีที่ทุกอย่างยังอยู่ครบไม่หายไปไหน