อาทิตย์ยอแสง

รสาตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อที่จะติดรถของภาวินเข้าไปยังโรงงานทอผ้าที่ผู้เป็นพ่อทิ้งเอาไว้ให้เป็นอีกหนึ่งภาระของเธอ รถที่แน่นขนัดในเวลาเช้าอย่างนี้ทำให้เธออดที่จะหันไปมองคนที่กำลังนั่งหลังพวงมาลัยไม่ได้“ถ้านายต้องฝ่ารถติดอย่างนี้ทุกวัน นายกลับไปอยู่บ้านพักของนายเถอะ” รสาพูดขึ้น“ผมไม่ได้ลำบากอะไร รสาไม่ต้องห่วงหรอก” ภาวินบอกพร้อมกับค่อยขับรถตามคันหน้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไป“ฉันโตพอที่จะอยู่คนเดียวได้ นายไม่ต้องห่วงหรอก”“ผมแค่อยากอยู่ใกล้ ๆ รสาก็แค่นั้น”“แล้วนายจะมาฝ่ารถติดทั้งเช้า ทั้งเย็นอย่างนี้นี่นะ”“รสาไปอยู่บ้านผมไม่ได้ เพราะได้ยินเสียงเพื่อนบ้านเสียงดัง แต่ผมขับรถไปกลับบ้านรสาได้สบายมาก” ภาวินยังคงยืนยันคนเดิม หญิงสาวเลยได้แต่ส่ายหน้าน้อย ๆ เมื่ออีกฝ่ายยังคงยืนยันคำเดิม“ถ้าอย่างนั้นตามใจนายเถอะ”“หลังจากรสาคุยเรื่องมอบฉันทะให้ทนายจัดการเรื่องตึกนั่นแล้ว อย่าลืมคุยกับทนายเรื่องแจ้งข้อหาหมิ่นประมาทที่ทำให้ชื่อเสียงของรสาเสียหายด้วยนะ เพราะรสาเป็นศิลปินที่จำเป็นต้องใช้ชื่อเสียงในการขายงาน เราสามารถใช้เหตุผลที่กระทบต่อภาพลักษณ์ได้” ภาวินพูดย้ำอีกครั้ง รสาได้ยินอย่างนั้นก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้“ฉันไม่ได้อยากจะได้เงินจากพ่อเด็กนั่นหรอกนะ เพราะเท่าที่ฉันมีก็ใช้ไม่หมดแล้ว” ภาวินหันมามองคนที่พูดออกมาก็ได้แต่ยิ้มออกมาบาง ๆ“ผมรู้ว่ารสาไม่ได้อยากได้เงิน แต่เราต้องหาหลักฐานว่าเด็กคนนั้นไปอยู่แถวบ้านรสาได้ยังไง ผมรู้ว่ารสาก็คิดเหมือนผมที่ว่าทุกอย่างมันดูจะลงล็อกพอดีเกินไปทุกอย่าง”“นายกำลังคิดว่าเป็นฝีมือหนอนชาเขียวหรือเปล่า” รสาถามขึ้นทันที ภาวินค่อย ๆ จอดรถที่หน้าบริษัทโรงงานทอผ้าก่อนที่จะยืนมือตัวเองไปกุมมือบางเอาไว้แน่น“ผมรู้ว่าผมไม่ควรจะตัดสินใครโดยที่ยังไม่มีหลักฐาน แต่จากสิ่งที่เกิดขึ้นกับรสา มันก็ทำให้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เหมือนกัน” ภาวินบอกอย่างนั้นก่อนจะมองหน้าหญิงสาวนิ่ง “ผมอยากจะพารสาไปแจ้งความด้วยตัวเอง แต่ถ้าเราทำอย่างนั้น คนที่ตั้งใจสร้างสถานการณ์คงจะรู้ตัวซะก่อน แต่ถ้ารสาอยากให้ผมไปด้วย ผมก็พร้อมที่จะไปอยู่ข้างรสาเสมอ”“ไม่ต้องหรอก แค่ไปแจ้งความ ฉันไปกับทนายได้ ถ้านายออกหน้าตอนนี้ แผนที่เราวางเอาไว้จะเสียหมด” รสาพูดอย่างเข้าใจก่อนที่จะตบมือหนาที่กุมมือตัวเองไว้เบา ๆ “นายไปทำงานเถอะ เย็นนี้ค่อยเจอกันที่บ้าน”“ถึงบ้านก็อย่าลืมบอกผมด้วย” ภาวินพูดอย่างนั้น รสาก็ได้แต่หัวเราะออกมาก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือตัวเองออกแล้วลงจากรถไปรสามองท้ายรถที่ขับออกไปก่อนจะหันกลับไปมองอาคารที่ถูกปรับปรุงใหม่เมื่อไม่กี่ปีก่อน ใครจะรู้ว่าบริษัทโรงงานทอผ้านี้มันไม่ได้มีกำไรมหาศาลอู้ฟู่อะไรหรอก มันก็เหมือนทุกธุรกิจที่มีวัฏจักรของมัน เพียงแค่ตอนนี้มันกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นเท่านั้น แต่เป็นธรรมดาที่พอคนเห็นธุรกิจนี้น่าสนใจก็แห่กันเข้ามาจนทำให้การแข่งขันสูงขึ้น กำไรที่ได้ก็ลดลงจนต้องพยายามประคับประคองให้มันผ่านไปให้ได้“คุณรสา วันนี้มาเร็วจังเลย” ต้องตาที่เดินมาจากที่จอดรถประจำตำแหน่งหน้าตึกเดินเข้ามาทักทาย รสาเพียงแค่หันไปมองนิ่ง ๆ“คุณรสาทำให้คุณดนัยน้อยใจเลยนะ” ต้องตาพูดขึ้นอย่างนั้นทันทีที่เดินมาถึงตัวหญิงสาว“น้อยใจเรื่องอะไร” รสาถามขึ้น“เรื่องคราวก่อนที่คุณรสาขึ้นโรงพัก แต่ไม่เรียกคุณดนัยไปช่วยยังไง” ต้องตาพูดอย่างนั้น รสาก็ได้แต่ส่ายหน้าออกมา“คราวนี้ฉันคงมีเรื่องให้คุณดนัยช่วยหลายเรื่องเลยล่ะ คงจะไม่ต้องน้อยใจไปแล้ว” รสาพูดอย่างนั้น ต้องตาก็ได้แต่ยิ้มออกมา“ถ้าอย่างนั้นเราไปดื่มกาแฟรอคุณดนัยกันเถอะ คงอีกสักพักถึงจะมา” ต้องตาพูดพร้อมกับผายมือให้หญิงสาวรุ่นราวคราวลูกเดินเข้าไปในอาคารก่อน ถ้าพูดถึงความอาวุโสคงต้องเป็นต้องตา แต่ถ้าด้วยฐานะ ยังไงเจ้าของบริษัทก็ต้องได้รับการให้เกียรติที่มากกว่ารสานั่งดูเอกสารที่ต้องตาเอามาให้ภายในห้องประชุมที่ถูกเปิดใช้ ถึงแม้เธอจะมอบอำนาจให้ต้องตาและจ้างทีมบริหารเข้ามาจัดการทุกอย่างแทน แต่เรื่องเงินทองไม่ได้เข้าใครออกใคร เธอก็ต้องคอยเข้ามาเช็กบ้างเหมือนกัน“ช่วงนี้มีหลายบริษัทเริ่มลดราคาเพื่อแข่งกัน ฝ่ายการตลาดเลยเสนอการจัดโปรโมชั่นประจำปีขึ้นมา แล้วยังเป็นการเคลียร์สต็อกของเก่าออกไปด้วย” ต้องตาพูดขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่นั่งมองเอกสารในแฟ้มเงียบ ๆ“มันก็ไม่ต่างกับเราไปก๊อปความคิดของคู่แข่งที่ทำเมื่อปีที่แล้วสินะ” รสาพูดขึ้นเสียงเอื่อย ๆ ต้องตาก็พยักหน้าอย่างยอมรับ“จริงอย่างที่คุณรสาบอก แต่ตอนนี้ไม่ว่ายังไง เราก็ต้องเร่งเคลียร์สต็อกออกไปก่อน เพราะฝ่ายวางแผนคาดการณ์ว่าถ้ายังมีคนหันมาสนใจธุรกิจนี้อย่างต่อเนื่อง สินค้าคงคลังของเราก็จะมากเกินความจำเป็น และขาดสภาพคล่องได้”“แล้วจะใช้โปรโมชั่นอะไรชูโรง” รสาถามขึ้นแต่สายตาก็ยังคงไล่มองไปบนตัวเลขในเอกสารตรงหน้า“คอลเลคชั่นเก่าเราจะใช้วิธีลดราคา 50% แต่ถ้าเป็นคอลเลคชั่นของเมื่อปลายปีก่อนถึงต้นปีเราจะใช้โปรโมชั่น ชิ้นที่สองลด 50% แต่ตอนนี้ฝ่ายวางแผนกับฝ่ายการตลาดกำลังเร่งคิดกลยุทธ์ที่แน่นอนอยู่ น่าจะได้ข้อสรุปภายในสัปดาห์หน้า”“ถ้าจะลดเคลียร์สต็อกก็ต้องทำให้คนซื้อรู้สึกว่างานเซลล์นี้มันพิเศษกว่าสิ่งที่เราเซลล์ช่วงอื่น ไม่อย่างนั้นคนก็จะคิดว่ารอไปอีกสักหน่อย เดี๋ยวก็ลดอีก”“Mid Year Sale ช่วงนี้ เรายังคงลดตามมาตรฐานปีก่อน ๆ และใกล้หมดซีซั่นอย่างนี้ แต่สถิติยอดขายปีนี้ของเราลดลงจากปีก่อนหลายเปอร์เซ็นต์”“ถ้าได้ข้อสรุปก็ส่งเข้าอีเมลมาแล้วกัน” รสาเงยหน้ามองคนที่มีท่าทีจริงจังกับงานนิ่งก่อนจะพูดต่อ “คิดว่าถึงช่วงขาลง มันจะแย่กว่าคราวก่อนไหม”“อาจจะแย่กว่า เพราะปัจจัยภายนอกหลายอย่างเริ่มเปลี่ยน ตลาดต่างประเทศที่เราดีลไว้ก็เริ่มหันไปรับสิ่งทอจากประเทศเพื่อนบ้านเรามากขึ้น แต่เรายังต้องมีรายจ่ายเท่าเดิม เท่ากับว่ากำไรที่ได้จะลดลง”“ฉันไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอก เพราะคุณต้องคงจะเริ่มทำแผนรับมือเรียบร้อยแล้ว” รสาพูดอย่างนั้น ต้องตาก็พยักหน้ารับ“ตอนนี้เรากำลังพิจารณาคนที่จะมาทำงานแทนดิฉันหลังจากหมดสัญญา คิดว่าคงอีกไม่นานจะได้รายชื่อมาให้คุณรสาพิจารณาอีกครั้ง” รสาเงยหน้าจากเอกสารตรงหน้ามองต้องตานิ่ง“คุณต้องแน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะเกษียณตัวเอง ฉันรู้ว่าคุณต้องก็อายุมากคงอยากจะมีเวลาอยู่กับครอบครัว แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะไว้ใจใครให้มาทำงานสำคัญให้อย่างคุณต้อง” รสาพูดขึ้นออกมาจากใจจริง ๆ ต้องตาไม่ได้เพียงแต่จะเป็นผู้บริหารบริษัทโรงงานทอผ้าเท่านั้น แต่ต้องตายังเป็นคนที่เธอพอจะวางใจได้บ้าง“ดิฉันจะอยู่จนกว่าคุณรสาหาคนที่ไว้ใจมาทำงานแทนได้”“ขอบคุณนะคุณต้อง ฉันจะไม่รั้งคุณต้องเอาไว้นานหรอก”ต้องตาพยักหน้าพร้อมกับหันไปมองประตูที่ถูกเคาะก่อนที่จะเห็นคนที่เปิดเข้ามาเป็นทนายความวัยกลางคนที่รสานัดเอาไว้ ต้องตาเห็นอย่างนั้นเลยขอตัวไปทำงานต่อเมื่อรู้ว่าคนเป็นเจ้านายใหญ่มีธุระจะคุยกับทนายเป็นการส่วนตัวรสาให้ทนายจัดการเรื่องเอกสารการขายตึกแกลลอรี่กับจินดา คนอย่างเธอถ้าคิดจะยกตึกให้จินดาเฉย ๆ ก็ทำได้ ถ้าเพียงแค่ที่ผ่านมาจินดาจะทำดีกับเธอออกมาจากใจจริง แต่ที่เธอยอมขายตึกให้จินดาทั้งที่รู้ว่าตึกนั้นจะสร้างมูลค่าให้ขนาดไหน เพราะเธอยังเห็นแก่ฉัตรชัย สามีของจินดา และลูกเล็กทั้งสองคนที่ยังอยู่ในวัยเรียนเท่านั้น“ผมจะติดต่อคุณจินดาให้นะครับ” ทนายดนัยพูดขึ้นพร้อมกับเก็บเอกสารเข้ากระเป๋า“ฉันอยากจะแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาทจนทำให้เสียชื่อเสียงกับคนที่ทำให้ฉันต้องเข้าคุก” รสาพูดขึ้นเสียงเรียบจนทนายที่กำลังเก็บของอยู่เงยหน้าขึ้นมองก่อนที่จะรีบประมวลผลอย่างรวดเร็ว“คดีแพ่งคงจะมีการเจรจาให้ยอมความ คุณรสาจะดำเนินการให้ถึงที่สุดไหมครับ” รสาก็พยักหน้ารับทันที ถึงแม้เธอจะไม่ได้อยากทำ แต่ในเมื่อวิธีการนี้จะนำทางไปสู่เป้าหมายของเธอได้“ฉันจะเรียกร้องค่าเสียหายให้มากที่สุดเท่าที่คุณดนัยคิดว่าศาลจะยินยอม” รสาพูดขึ้นพร้อมกับเลื่อนแผ่นซีดีไปตรงหน้าทนายความวัยกลางคน “ภาพจากกล้องวงจรปิดในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ”ทนายความรับไปก่อนจะรีบหยิบโน้ตบุ๊กจากในกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาเปิด เมื่อเช้าภาวินเอาแผ่นซีดีที่ก๊อปปี้มาจากแผ่นที่ปกรณ์เป็นคนเอามาให้ในวันที่เกิดเรื่องวันนั้น เธอไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะเป็นประโยชน์ในวันนี้ และภาวินก็บันทึกภาพข่าวที่เขาเคยแคชเว็บไซต์เอาไว้อ่าน ตอนแรกเธอก็ไม่เข้าใจว่าการแคชเว็บไซต์คืออะไร ภาวินเลยบอกว่ามันคือการเก็บสำเนาเอาไว้ชั่วคราว เขาบอกว่าตอนนั้นเขาแค่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ เลยคิดว่าถ้ามีเวลาจะย้อนกลับมาอ่านข่าวพวกนี้อีกครั้งก็เท่านั้น“ผมคิดว่าข้อมูลที่คุณรสามีสามารถที่จะแจ้งความได้เลยครับ” ทนายดนัยพูดอย่างนั้น รสาก็พยักหน้า จะไม่ให้พร้อมได้ยังไงในเมื่อผู้พิพากษาที่ผ่านการพิจารณาคดีมาไม่รู้กี่คดีเป็นคนเตรียมให้ทุกอย่าง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องบอกออกไปเหมือนกัน“ถ้าวันนี้จะเป็นไม่เป็นการรบกวนคุณดนัยเกินไป ฉันอยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จภายในวันนี้” รสาบอกอย่างนั้น ดนัยก็รีบตอบรับทันที เพราะถึงแม้จะมีธุระด่วนยังไงก็คงไม่สำคัญกับคนเป็นนายจ้างกระเป๋าหนักอย่างรสาแน่-------------------------------------สามารถเข้าไปพูดคุยกันได้ใน เพจ เมื่อรัก หรือทวิตเตอร์ เมื่อรัก กันได้นะคะกดติดตามหรือกดถูกใจเพื่อเป็นกำลังในการลงนิยายของรักกันได้นะคะ…เมื่อรัก…

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 หน้ากากที่ต้องสวม (3)

นิยายแนะนำ

อาทิตย์ยอแสง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 หน้ากากที่ต้องสวม (3)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้