สาวแกลที่มาสารภาพรักกับคนมืดมนอย่างผมเพราะเกมลงโทษ ดูยังไงก็หลงผมหัวปักหัวปำเลยครับ

          ทุกท่านที่หยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาในมือไม่ได้เจอกันมาสามเดือนแล้วนะครับ ยูอิชิเองครับ อ่านว่ายูอิชินะครับ

          ผมดีใจจริงๆครับที่เล่มสามถูกส่งถึงมือทุกท่านได้โดยสวัสดิภาพ

          หิมะที่ทับถมจนหนาถึงเพียงนั้นตอนที่เล่มสองออกวางจำหน่ายก็ละลายไปจนหมดแล้วถึงแม้ว่าที่ฮอกไกโดจะยังหนาวอยู่ แต่ก็กำลังค่อยๆ เปลี่ยนผ่านเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิขึ้นทุกทีแล้วครับ

          วันเวลาเป็นสิ่งที่ผ่านไปไวมากครับในเล่มที่แล้วได้แจ้งไว้ว่าจะวางจำหน่ายในวันที่ 1 พฤษภาคม แต่พอถึงเวลาจริงๆก็รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปพริบตาเดียวเองครับ ใกล้จะถึงโกลเดนวีกแล้วด้วยสินะครับ

          แต่ความตกใจตอนที่ได้รู้ว่าวันวางจำหน่ายจริงเลื่อนมาเป็นวันที่30 เมษายน ก็ถือเป็นความทรงจำที่ดีเลยละครับ

          สำหรับท่านที่กำลังจะเข้าเป็นพนักงานใหม่ในบริษัทหรือเหล่านักเรียนที่กำลังจะเริ่มชั้นปีใหม่หรือเข้าสู่โรงเรียนใหม่ในเดือนเมษายนนี้ผมขอให้ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ในช่วงโกลเดนวีกนี้กันนะครับ

          และถ้าในช่วงเวลาพักผ่อนนั้นท่านจะกรุณาหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านผมก็จะยินดีอย่างสุดซึ้งเลยครับ

          เอาละเกี่ยวกับเล่มสามนี้...ไม่ทราบว่าท่านที่ได้อ่านจนจบเล่มแล้วสนุกสนานกันหรือเปล่าครับ

          เพราะอาจจะมีบางท่านที่เริ่มอ่านจากจากใจนักเขียนก่อนก็เป็นได้ดังนั้นผมจะพยายามเลี่ยงการสปอยล์เนื้อหาหลักๆ ในเรื่องนะครับแต่ความรู้สึกของผู้ดูแลเล่มนี้หลังจากอ่านจบก็คือ“สองคนนี้...ทะเลาะกันเป็นด้วยสินะครับ” นั่นเองครับ

          ซึ่งความเห็นในตอนที่ผมส่งพล็อตเรื่องให้อ่านคือ“สองคนนี้จะทะเลาะกันได้ด้วยเหรอครับ” ครับ

          ที่จริงคนส่วนใหญ่มักจะชอบบอกว่าไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเรื่องแฟนทะเลาะกันแล้วไม่ทราบว่าเล่มสามนี้ในสายตาของพวกท่านเป็นอย่างไรบ้างครับ

          จะคิดว่าอยากให้มันดูเรียลมากกว่านี้หรือเปล่าหรือคิดว่ายิ่งทะเลาะกันก็จะยิ่งรักกัน...ถ้าช่วยแสดงความคิดเห็นผมก็จะยินดีมากๆเลยครับ

          และในเนื้อเรื่องตอนนี้ก็เข้าสู่สัปดาห์ที่สามแล้วเล่มนี้จึงจะมีบางจุดที่ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญอยู่ครับ

          ทุกท่านมีความทรงจำในวัยเด็กหลงเหลืออยู่แค่ไหนกันบ้างครับผมเป็นประเภทที่แทบจะจำเรื่องสมัยประถมไม่ได้เลยครับนึกแทบไม่ออกเลยครับว่าสมัยนั้นทำอะไรไปบ้าง

          ในเล่มนี้ผมจึงลองแตะประเด็นเกี่ยวกับความทรงจำในวัยเด็กอันเลือนรางเกี่ยวกับอดีตสมัยประถมของโยชินซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องนี้ดูครับ

          ในฉบับที่ลงในเว็บผมแตะเกี่ยวกับประเด็นนี้แค่นิดเดียวเท่านั้นแต่ในฉบับเล่มจะค่อนข้างลงรายละเอียดลึกกว่าฉบับเว็บนิดหน่อยครับ

          สิ่งที่เรียกว่าปมในวัยเด็กเนี่ยสำหรับคนรอบข้างอาจจะมองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแต่สำหรับเจ้าตัวมันมีโอกาสที่จะเป็นบาดแผลที่ลึกและใหญ่มากๆ ได้เลยครับ

          ที่ยุ่งยากก็คือปมพวกนี้ยิ่งเกิดในช่วงที่อายุน้อยมากเท่าไรก็จะยิ่งถูกฝังลึกลงไปโดยไม่รู้ตัวมากขึ้นเท่านั้นผมจึงรู้สึกว่าการแก้ปมมันเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยสักนิด

          การจะแก้ปมนั้นการตระหนักรู้ของคนคนนั้นก็ถือว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นครับแต่ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างก็ถือว่าสำคัญด้วยเหมือนกันใช่ไหมล่ะครับการได้พบเจอกับคนดีๆ เป็นสิ่งที่ใครก็อยากให้ความสำคัญครับ

          แต่นี่ก็เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของผมเท่านั้นนะครับเพราะผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอะไร

          อ้อ การที่ผมจำเรื่องในอดีตไม่ได้ ไม่ใช่ว่ามีปมอะไรหรอกนะครับผมก็แค่เป็นคนขี้ลืมเท่านั้นเองแหละครับ คิดว่าน่าจะไม่มีปมอะไรนะครับแต่บางทีผมอาจจะแค่ลืมไปแล้วก็ได้...?

          ดังนั้นเล่มสามนี้ก็เลยมีเรื่องที่เขียนเติมเพิ่มเข้าไปเยอะเลยแล้วผมก็เขียนเรื่องที่ตัวเองอยากเขียนลงไปเต็มที่เลยด้วยครับการที่มีฉากใส่แว่นเพิ่มขึ้นก็เป็นเพราะความชอบของผมเองล้วนๆ ครับ

          ตอนนี้ผมเริ่มคิดแล้วละครับ...ว่าเล่มสี่อาจจะได้เขียนอะไรเพิ่มเติมลงไปมากกว่าเล่มสามอีกก็เป็นได้ครับ

          ใช่ครับ เล่มสี่ครับถึงจะหลุดเขียนออกไปแล้วแต่ผมก็กำลังพูดถึงเล่มสี่ครับ

          ตอนที่ผมเขียนจากใจนักเขียนในเล่มสองนั้นยังไม่ได้กำหนดแน่ชัดว่าจะได้ทำเล่มสามหรือไม่ผมจึงต้องเขียนด้วยความไม่แน่ใจว่าจะได้ออกเล่มสามหรือเปล่าแต่ตอนที่เขียนจากใจนักเขียนครั้งนี้ผมได้รับการแจ้งเกี่ยวกับกำหนดตีพิมพ์ของเล่มสี่เรียบร้อยแล้วครับ

          เล่มสี่ครับ เล่มสี่แน่นอนว่าผมต้องอยากให้มีอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะได้ตีพิมพ์จริงๆ

          ต้องขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ช่วยกันอุดหนุนเลยครับขอบคุณมากจริงๆ ครับ

          เล่มหนึ่งเป็นสัปดาห์แรกเล่มสองสัปดาห์ที่สองเล่มสามสัปดาห์ที่สาม...ก็หมายความว่าเล่มสี่จะเป็นสัปดาห์ที่สี่ในที่สุดก็จะผ่านไปครบหนึ่งเดือนแล้วครับ

          เมื่อสักครู่ผมได้บอกไปว่าเล่มสามนี้เป็นเล่มที่เล่าถึงจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่องราวและถ้าให้พูดในเชิงเดียวกัน เล่มสี่ก็จะเป็นบทสรุปครับ

          หวังว่าทุกท่านจะเฝ้าติดตามเรื่องวันครบรอบหนึ่งเดือนของทั้งสองคนที่จะเป็นจุดชี้ชะตาของทุกสิ่งทุกอย่างต่อไปด้วยนะครับ

          เล่มสามนี้ก็ได้รับความช่วยเหลืออย่างเต็มที่จากผู้ดูแลอย่างคุณโคบายาชิมามากมายเลยครับเราต่างก็มีช่วงเวลาที่สภาพร่างกายย่ำแย่กันทั้งคู่เลยเป็นไปได้ก็อยากให้เรื่องสุขภาพมาเป็นที่หนึ่งจังเลยนะครับ

          อาจารย์คางาจิซาคุเองก็ช่วยรับวาดภาพประกอบให้เล่มสามนี้ต่อด้วยเป็นเรื่องที่น่าซาบซึ้งใจจริงๆ ครับผมเฝ้ารอลุ้นภาพวาดตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นภาพร่างไปจนถึงตอนที่วาดออกมาเสร็จสมบูรณ์อย่างงดงามตลอดเลยครับผมขอรบกวนต่อในเล่มสี่ด้วยนะครับ

          และตามที่ได้ประกาศไว้บนสายคาดว่าผลงานเรื่องนี้มีกำหนดการเริ่มลงฉบับการ์ตูนโดยอาจารย์คานะนาโกมิ ในช่วงฤดูร้อนที่จะถึงนี้แล้วครับ

          ถึงแม้ว่าผมเองจะได้อ่านสตอรีบอร์ดมาแล้วแต่ก็กำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อในฐานะนักอ่านคนหนึ่งอยู่เลยละครับ ตอนเป็นสตอรีบอร์ดผมก็ว่ามีคุณภาพมากๆแล้ว รู้ซึ้งถึงความสุดยอดของนักวาดการ์ตูนเลยละครับ

          สุดท้ายผมขอกล่าวขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สละเวลาอ่านต่อมาจนถึงเล่มสามนี้ด้วยครับ

          แล้วก็หลังจากที่เล่มสองวางจำหน่ายไป ผมก็ได้รับจดหมายจากแฟนๆเป็นครั้งแรกเลยครับ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยครับว่าจะได้รับจดหมายอะไรแบบนี้ด้วยดีใจสุดๆ เลยครับ ผมขอกล่าวขอบคุณมา ณ ที่นี้อีกครั้งด้วยนะครับ

          จากนี้ไปผมก็จะตั้งใจเขียนอย่างเต็มที่ครับช่วยให้กำลังใจผมต่อไปด้วยนะครับ

          ครั้งนี้ผมขอลาไปก่อน ทุกท่านครับเจอกันใหม่ในเล่มสี่นะครับ

เมษายนค.ศ. 2022 จาก ยูอิชิ