ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        ความดุดันในแววตาของเขาหายวับไปในชั่วพริบตาเมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้จนเห็นใบหน้าของสวีหว่านหนิงอย่างชัดเจนหลินอันก็รีบสำนึกผิดทันที “ขอโทษที ฉันเผลอหลับเลยเวลา”

        สวีหว่านหนิงกะพริบตาปริบๆ“ตอนนี้ยังเช้าอยู่ อยากนอนต่ออีกหน่อยไหม”

        “ไม่เป็นไร” หลินอันตลบผ้าห่ม “ที่บ้านยังมีงานอีกหลายอย่างที่ไม่ได้ทำ”

        หลังหลินอันออกไปล้างหน้าแปรงฟันก็พบว่าข้าวของทั้งหมดถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบถ้วน ของที่จำเป็นต้องใช้ในการฉลองตรุษจีนมีครบทุกอย่างแม้แต่กระดาษประดับตกแต่งก็ถูกแปะเรียบร้อย

        นอกจากฟืนที่ถูกใช้ไปกว่าครึ่งแทบจะไม่เหลืออะไรให้เขาทำอีกแล้ว

        ช่างแตกต่างจากตรุษจีนปีก่อนๆ

        ที่ผ่านมาสวีหว่านหนิงไม่สนใจเรื่องภายในบ้าน แม่หลินเคลื่อนไหวไม่สะดวกดังนั้นข้าวของทุกอย่างจึงต้องรอเขาหยุดกลับมาบ้านจัดการให้เรียบร้อย

        “อันจื่ออันจื่อ!”

        แม่หลินตะโกนเรียกหน้าห้องครัวหลินอันรีบเดินไปหา “มีอะไรครับแม่”

        “วันนี้ก็เป็นวันที่26 เดือน 12 แล้วทำไมน้องสาวของลูกยังไม่กลับมาที่บ้านอีก แม่ทำเนื้อแช่แข็งเสร็จแล้วลูกเอาเนื้อแช่แข็งไปให้น้องที่หมู่บ้านหมิงกวงได้ไหม”

        เดิมทีแม่หลินตั้งใจจะรออีกหน่อยแต่หลินอันกลับบ้านมาแล้วทำให้เธอรู้สึกมีที่พึ่งดังนั้นจึงอยากรู้ว่าลูกสาวของตนเป็นอย่างไรบ้าง

        “ได้ครับผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะออกเดินทางเลย”

        หลินอันกำลังจะเข็นจักรยานออกจากประตูบ้านสวีหว่านหนิงก็เรียกเขาไว้ ก่อนจะแขวนถุงใบหนึ่งกับจักรยานของเขา “นี่คือของที่ฉันเตรียมไว้ให้หลินเฉวียนคุณพกไปด้วยสิ”

        “อืม” หลินอันมองสวีหว่านหนิงที่กำลังก้มหน้ามัดปากถุง ทันใดนั้นก็กล่าวว่า “อยากไปกับฉันหรือเปล่า”

        “หา?”

        หลินอันเริ่มรู้ตัวว่าตนเอ่ยชวนอย่างกะทันหันเกินไปเขาจึงเสริมอีกประโยคว่า “ด้วยอาชีพของฉัน หลายเรื่องคงไม่สะดวกที่จะทำ ถ้าเธอไปด้วยอาจจะสะดวกขึ้น”

        สวีหว่านหนิงหยุดคิดก่อนจะพยักหน้าตอบรับ “ได้สิ งั้นก็ไปด้วยกัน”

        หมู่บ้านหมิงกวงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมู่บ้านต้าเจียงใช้เวลาเดินเท้าประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

        แม้จะขี่จักรยานก็ใช้เวลาใกล้เคียงกันเพราะถนนหนทางไม่ค่อยสะดวกนัก เต็มไปด้วยหลุมบ่อ

        ตอนแรกสวีหว่านหนิงเกรงใจที่จะโอบเอวหลินอันได้แต่จับเบาะจักรยานให้มั่น แต่เส้นทางเต็มไปด้วยหินก้อนใหญ่ หรือไม่ก็หลุมบ่อทำให้จักรยานโคลงเคลงไปมาจนเธอเกือบพลัดตกลงไปหลายครั้ง เพราะสถานการณ์บีบบังคับเธอจึงต้องจับเอวหลินอันเอาไว้

        ฤดูหนาวใส่เสื้อผ้าหนาเธอกอดเอาเขาคงไม่เป็นไรใช่ไหม

        เธอคงไม่รู้เลยว่าหลินอันคนที่หันหลังให้เธอกำลังแย้มยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

        สวีหว่านหนิงเคยไปที่หมู่บ้านหมิงกวงแค่ครั้งเดียวคือตอนหลินเฉวียนกับไต้เหว่ยแต่งงานกัน

        หลินอันมาที่นี่บ่อยจึงคุ้นกับเส้นทางหลังผ่านเส้นทางเลี้ยวลดคดเคี้ยว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าบ้านตระกูลไต้

        เพียงแต่แม้ประตูบ้านของตระกูลไต้จะปิดสนิทแต่กลับได้ยินเสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรงดังออกมาจากด้านใน

        หลินอันขมวดคิ้วก่อนจะกำชับสวีหว่านหนิงว่า “ยืนห่างออกไปหน่อย รอฉัน ฉันจะเข้าไปดู”

        ท่อนขายาวก้าวตรงไปที่ประตูก่อนจะยกมือเคาะประตูไม้อย่างแรงหลายครั้ง เสียงโต้เถียงภายในบ้านเงียบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาดังเหมือนเดิม

        หลินอันรออยู่สักพักก็ยังไม่มีใครออกมาเปิดประตู

        ช่วยไม่ได้เขาเคาะประตูอีกครั้ง และครั้งนี้ออกแรงมากกว่าครั้งก่อน

        “โอ๊ย......”

        ในบ้านเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังขึ้น

        หลินอันหน้าถอดสีเขาไม่สนมารยาทอีกต่อไป แล้วยกเท้าถีบประตูใหญ่ทันที

        ตระกูลไต้ไม่มีลานบ้านเมื่อประตูใหญ่เปิดออกจึงมองเห็นสถานการณ์ด้านในได้อย่างชัดเจน

        ผู้หญิงที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงคนหนึ่งกำลังถูกผู้หญิงหลายคนกดตัวลงกับพื้นแล้วรุมทุบตี

        เสื้อกันหนาวที่ไม่รู้ใส่มานานแค่ไหนแล้วบนตัวเธอถูกดึงทึ้งจนขาดวิ่นเศษนุ่นกระจัดกระจาย

        “หลินเฉวียน!” หลินอันตะโกนเสียงดัง เขากำลังจะบุกเข้าไปแต่กลับเห็นร่างเล็กของใครบางคนตัดหน้าไปก่อนร่างนั้นยกเท้าถีบคนที่กำลังทุบตีหลินเฉวียนจนแตกกระเซิง

        “หลินเฉวียน?” สวีหว่านหนิงคุกเข่ากับพื้นพลางมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลของหลินเฉวียนด้วยความสงสารจับใจ

        “ลูกสาวตระกูลหลินของเราแต่งงานเข้าตระกูลไต้ของพวกคุณอย่างถูกต้องตามประเพณีทั้งยังมีทายาทให้กับตระกูลไต้ แต่พวกคุณปฏิบัติกับเธอเช่นนี้หรือ?”

        สวีหว่านหนิงรู้สึกร้อนไปทั้งอกเธออยากจะตบคนตระกูลไต้เรียงตัวจริงๆ

        “โอ้นี่คือพี่ชายภรรยาของไต้เหว่ยมิใช่หรือ”หญิงวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งยืนกอดอกพลางเชิดหน้า วางมาดเหมือนคนที่อยู่เหนือกว่า “ทำไม จะมาช่วยหนุนหลังยายแพศยาชั้นต่ำนี่หรือไง”

        “ยายแพศยาชั้นต่ำหมายถึงใคร”

        “ก็ต้องหมายถึง...” หญิงวัยกลางคนชะงัก ก่อนจะถลึงตาใส่สวีหว่านหนิง “ก็ต้องหมายถึงหลินเฉวียนของพวกเธอน่ะสิ!”

        “พูดจาให้ระวังปากหน่อย!”

        “เธอทำเรื่องแบบนั้นได้แล้วฉันด่าไม่ได้หรือไง”

        สวีหว่านหนิงอยากจะเถียงต่อแต่หลินอันกลับเอาตัวมาขวางเธอและหลินเฉวียนเอาไว้

        หลินอันตัวสูงมากน่าจะประมาณ 180เซนติเมตร เขาตัวสูงกว่าทุกคนในตระกูลไต้

        กอปรกับประสบการณ์ในสนามรบที่สั่งสมมานานหลายปีบุคลิกและความน่าเกรงขามของเขา ชาวบ้านทั่วไปในชนบทย่อมเทียบไม่ติด

        เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วใช้สายตากวาดมองรอบๆคนตระกูลไต้ก็ไม่กล้าพูดเสียงดังอีก

        “ว่ามาสิเล่าให้ผมฟัง หลินเฉวียนไปทำเรื่องผิดกฎฟ้าดินอะไรมาพวกคุณหลายคนถึงต้องรุมทุบตีเธอ? หืม?”

        “เธอไปสุงสิงกับชายอื่น!” หญิงวัยกลางคนคนเดิมไม่พอใจที่มีคนปกป้องหลินเฉวียน เธอแผดเสียงตวาด “หลายคนในหมู่บ้านเห็นกันหมดแล้ว!”

        “งั้นหรือ?” หลินอันไม่เปลี่ยนสีหน้า น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “ถ้าอย่างนั้นก็ไปเรียกคนที่เห็นเหตุการณ์มาให้หมดเดี๋ยวนี้ผมจะสอบถามทีละคน ถ้าหลินเฉวียนทำผิดจริง คนเป็นพี่อย่างผมจะรับผิดชอบแทนเธอเอง”

        “แต่ถ้ามีคนจงใจใส่ร้ายหลินเฉวียนของพวกเราผมคงต้องแจ้งความเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับน้องสาว!”

        แค่คำว่าแจ้งความก็ทำเอาบรรดาคนที่กร่างอยู่เมื่อครู่กลายเป็นเต่าหัวหดและพากันเดินไปหลบด้านหลังสามีของตัวเองพลางกลั้นหายใจ

        แม่ใหญ่ของตระกูลไต้เห็นสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้จึงก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์

        “หลินเฉวียนทำผิดคนเป็นแม่สามีอย่างฉันไม่สะดวกลงมือ ก็เลยสั่งให้สะใภ้คนอื่นๆ ช่วยอบรมสั่งสอนแทนมันคือเรื่องปกติมิใช่หรือ ลูกชายตระกูลหลินอุตส่าห์เดินทางไกลมาเป็นแขกของบ้านเรา ไม่จำเป็นต้องปะทะคารมกันให้เสียบรรยากาศหรือทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ไต้เหว่ย ไปต้มไข่ไก่สักสองฟองให้พี่ชายภรรยากินเสียสิ”

        สวีหว่านหนิงเพิ่งหันไปมองหน้าสามีของหลินเฉวียน

        ชายหนุ่มรูปร่างไม่สูงมากถูกคนใช้โซ่ล่ามเอาไว้กับโต๊ะเขาน่าจะพยายามดิ้นรนแล้ว โต๊ะถึงได้มีร่องรอยการขยับเขยื้อน

        เพียงแต่เขาคนเดียวไม่อาจฝืนน้ำหนักของโต๊ะไม้ตัวใหญ่ได้จึงต้องทนดูหลินเฉวียนถูกรุมทุบตี โดยที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย

        “ต้มไข่ไก่อะไรกัน!แม่ แม่อย่าพูดเหลวไหลช่วงนี้พวกแม่ทรมานเฉวียนเฉวียนยังไม่พออีกหรือไงตกลงเธอไปทำอะไรให้พวกแม่ไม่พอใจกันแน่ แม่ปล่อยพวกเราไปไม่ได้หรือไง!”

        ไต้เหว่ยทั้งสะบัดตัวและคำรามเสียงดังเขาอยากเจ็บตัวแทนหลินเฉวียนเหลือเกิน