ตอนที่ 3 กลับจวน
ระยะทางจากจวนซือหนานอ๋องมาถึงจวนเหนียนนั้นความจริงนับว่าไม่ไกลมากนัก เดินเลี้ยวหัวมุมไม่กี่ครั้งก็ถึงแล้ว ยามนี้ดึกสงัดไร้ผู้คน เชียนเชียนพยุงร่างอ่อนแรงของเหนียนอิ๋งสี่พิงอยู่ตรงสิงโตหินข้างประตู ก่อนจะวิ่งสาวเท้าสั้นๆ ขึ้นบันไดไปเคาะประตู
“ใครกัน นี่มันกลางดึกแล้ว” บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูอยู่ถามขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน
เชียนเชียนยืนพิงตัวอยู่ข้างประตูพลางเอ่ยด้วยน้ำแ่เบาเสียงอ่อนแรงว่า “บ่าวคือเชียนเชียน ขอให้พี่ใหญ่จางเปิดประตูหน่อยเ้าค่ะ”
เสียงประตูเปิด “เอี๊ยด” ดังขึ้น บ่าวรับใช้ตาเล็กจมูกเล็กคนหนึ่งมองเหนียนอิ๋งสี่ที่กำลังถูกเชียนเชียนพยุงขึ้นบันไดมา เขาเอ่ยเย้ยหยันเสียงเ็า “ที่แท้ก็เป็คุณหนูรองของพวกเรานี่เอง! วันนี้ก่อนไปมิใช่ท่านเอ่ยวาจาไว้หรอกหรือ นอกเสียจากซือหนานอ๋องจะพยักหน้าเปิดประตูให้ ท่านจะไม่ยอมกลับมา แล้วอย่างไร ซือหนานอ๋องมาเปิดประตูให้ท่านหรือยัง”
ขณะที่พูดอยู่นั้น บ่าวรับใช้ที่กำลังเข้าเวรอีกคนหนึ่งก็เดินอ้าปากหาวเข้ามา “ซือหนานอ๋องหล่อเหลาปานนั้น ท่านนี่เป็คางคกอยากกินเนื้อหงส์[1] ก็ต้องดูก่อนด้วยว่าหงส์ผู้นั้นมีสถานะเช่นใด ตัวท่านปีนขึ้นไปคว้ามาได้หรือไม่ คนที่ไม่ประเมินกำลังไม่ถูกผู้อื่นเขวี้ยงผักกาดขาวเข้าใส่ก็นับว่าไม่เลวแล้ว จะมาเปิดประตูอะไรกันละ”
“ช่างเถิด พระชายาซือหนานอ๋องมิใช่เคยพูดไว้แล้วหรือพวกเรายังจะมาพูดพร่ำอะไรอีก”
“เหล่าจาง เื่นี้เ้าผิดแล้ว พระชายาซือหนานอ๋องทรงคุณธรรมพระทัยกว้าง จะกับใครนางก็ยอมโอนอ่อนให้ทั้งสิ้น ย่อมไม่รู้จักมักจี่กับคนที่ไม่รู้ความและสติปัญญามีปัญหาแบบนี้หรอก”
ครั้นเชียนเชียนได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด ใบหน้าเล็กๆ ของนางก็เผยความน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำตาไม่ได้ความไหลรินลงมา แม้คุณหนูของนางจะไม่ได้รับความโปรดปราน แต่อย่างไรเสียก็เป็คุณหนูรองของจวนแห่งนี้ บ่าวไพร่พวกนี้วันๆ อยู่ดีไม่ว่าดีก็เอ่ยนั่นนี่ ยามนี้ดีนัก เื่ที่ถูกซือหนานอ๋องปฏิเสธตรงนอกประตู พรุ่งนี้ไม่แน่ว่าจะถูกบ่าวไพร่พวกนี้เล่าลือกันไปจนอยู่ในสภาพใด!
หลังถูกบ่าวรับใช้ปากมากสองคนนี้อวยพรเช่นนั้น เหนียนอิ๋งสี่ก็คิดถึงเื่ที่เ้าของร่างนี้คุกเข่าอยู่หน้าจวนซือหนานอ๋องขึ้นมาได้ แต่ว่าตอนนี้นางไม่เหลือเรี่ยวแรงจะไปเถียงกับบ่าวรับใช้ทั้งสองแล้ว ร่างกายนี้เดิมทีก็อ่อนแรงคล้ายถูกลมพัดคราเดียวก็ล้มลงไปได้ ผนวกกับการตากฝนมานานปานนั้น เหนียนอิ๋งสี่ที่รู้วิชาแพทย์จึงรู้แล้วว่านี่เป็สัญญาณเตือนว่าร่างนี้กำลังบอบช้ำขั้นหนัก ดังนั้นตอนนี้งานที่สำคัญที่สุดของนางไม่ใช่การชิงตอบโต้แต่ต้องกลับไปบำรุงร่างกายเสียก่อน ตราบใดที่ยังมีชีวิตก็ต้องมีความหวัง และสิ่งสำคัญที่สุดคือต้องแข็งแรงเสียก่อน
เชียนเชียนที่พยุงนางอยู่นั้นยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ เหนียนอิ๋งสี่เอ่ยอย่างไม่สนใจ “เลิกร้องได้แล้ว ก็แค่สุนัขที่แอบอ้างเ้านายกลุ่มหนึ่ง รอจนร่างกายข้าหายดีก่อนจะต้องไม่ปล่อยพวกมันไปสักคนแน่ ตอนนี้หากเ้ามีแรงมาร้องไห้ละก็ ไม่สู้เก็บแรงไว้หัวเราะเวลานั้นจะดีกว่า!”
เสียงของนางความจริงแล้วเบามาก บางทีหากมีลมพัดสักหน่อยก็คงฟังได้ยินไม่ชัดเจนทั้งหมด แต่น้ำเสียงที่ไม่ยินยอมให้คนตั้งข้อกังขาในคำพูดนั้นกลับทำให้เชียนเชียนเก็บน้ำตาได้ในทันที
เมื่อเสียงร้องไห้ข้างหูหายไปแล้ว เหนียนอิ๋งสี่ก็ไม่พูดอะไรอีก แม้นางจะเข้าใจว่าการฟื้นฟูร่างกายนั้นไม่ใช่เื่ที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน แต่นางก็ไม่ยินยอมเสียเวลาไปมากกว่านี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็การเสียเวลาไปเพื่อพวกหญ้าบนกำแพง[2] ที่ไม่ได้สำคัญอะไรเ่าั้ด้วย
เชียนเชียนพยุงตัวเ้านายเดินไปทิศที่เวิ้งว้างมากขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งดูว่างเปล่ามากขึ้นทุกที ภายในใจของเหนียนอิ๋งสี่ยิ่งพึมพำ เหลือบมองรอบด้านแล้วไม่เห็นต้นไม้ใบหญ้าเลย จึงเริ่มสงสัยในใจ นี่ไม่ใช่ว่าเรือนพักของนางอยู่ใกล้หลุมศพหรอกนะ
จวนเหนียนแม้ไม่นับว่าใหญ่มาก แต่การจัดวางภายในเรือนก็ยังเป็ระเบียบแบบแผน ด้านหลังของห้องโถงหลักนั้นก็คือห้องหนังสือของเหนียนเกิงหรง และสวนดอกเหมยของอันจือเหมยซึ่งตั้งชิดอยู่ด้านข้างของห้องหนังสือ เรือนของเหนียนหย่งจืออยู่ด้านหลังสวนดอกไม้ไปทางทิศตะวันออก ส่วนเรือนของเหนียนอิ๋งชุนนั้นถูกจัดอยู่ในมุมทิศตะวันตกที่ค่อนข้างห่างออกไปหน่อย
หลังเวลาผ่านไปประมาณครึ่งถ้วยชา[3] ในที่สุดเชียนเชียนก็พยุงตัวเหนียนอิ๋งสี่เดินมาถึงด้านหน้าของเรือนหลังน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การมองสักนิด ขณะที่ยืนอยู่หน้าประตูเรือนนั้น เหนียนอิ๋งสี่ก็ถอนหายใจ เรือนหลังนี้แม้จะเรียบง่ายไปสักหน่อย แต่ยังดีที่สะอาดสะอ้าน ไม่อย่างนั้นหากว่ามีใยแมงมุมทับถม หรือมีฝุ่นหนาเป็ฉื่อ[4]ละก็ เช่นนั้นนางคงคร่ำครวญอยากกลับบ้านขึ้นมาจริงๆ แล้ว
เชียนเชียนพยุงตัวเหนียนอิ๋งสี่เข้าห้อง ก่อนจะออกไปหาของกินมาให้อีกฝ่าย
เหนียนอิ๋งสี่ทางด้านนี้กำลังถอดผ้าคลุมกันลม อีกด้านหนึ่งคิดถึงคำพูดของบ่าวรับใช้ทั้งสองคนเมื่อครู่ ทันใดนั้นมือที่ถอดผ้าคลุมกันลมอยู่ของนางก็ชะงัก ริมฝีปากของเหนียนอิ๋งสี่ปรากฏรอยยิ้มคล้ายไม่มีออกมา ดูท่าแล้วคำร่ำลือว่าพระชายาซือหนานอ๋องจิตใจมีคุณธรรมกว้างขวางนี้ ก็ไม่เห็นจะมีคุณธรรมมากมายสักเท่าไรนี่!
เชิงอรรถ
^ อุปมาถึงคนที่วาดหวังของสูงส่งแต่ไม่ประมาณกำลัง^ หมายถึงคนที่คล้อยตามผู้อื่นไปเรื่อย^ ห้าถึงเจ็ดนาที^ หนึ่งฉื่อเท่ากับสิบนิ้ว
29
