ตอนที่ 1 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (2)
“ติ๊งต่อง ทำการย้ายโอนโฮสต์เข้าร่างสำเร็จ ปลดการระงับโลกสำเร็จ ภารกิจเริ่มต้น! จำนวนผู้ล็อกอินครั้งนี้ 2...ติ๊ดๆ จำนวนผู้ล็อกอินครั้งนี้ 1”
2333 พรูลมหายใจ ทำไมิญญาของโฮสต์คนนี้หนักขนาดนี้ ิญญาดวงหนึ่งหนักยิ่งกว่าิญญาสองดวง เขาหนักจะตายแล้ว ไม่ได้การ เขาต้องกลับไปซ่อมบำรุงตัวเองในระบบสักครู่
“คุณชาย คุณชายเ้าคะ ตื่นได้แล้วเ้าค่ะ” เหอหรงรู้สึกว่าเขานอนได้ไม่นานเท่าไรนักก็ได้ยินเสียงคนเรียกอยู่ข้างหู
“2333! เอาเนื้อเื่มาให้ผมเร็วเข้า” เหอหรงได้ยินคนเรียกจึงเร่งให้ 2333 เอาเนื้อเื่มาให้เขา
“2333 อยู่ในระหว่างลาหยุด โฮสต์โปรดอ่านเนื้อเื่ด้วยตัวเอง”
เมื่อเหอหรงเห็นว่าต้องอ่านเองก็รีบข่มความตื่นเต้นแทบบ้าที่ครอบงำเขาแล้วเลื่อนหน้าจอลง พลันเห็นตัวหนังสือขนาดใหญ่สามบรรทัดบนหน้าจอระบบ จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง
“เงื่อนไขภารกิจ ‘เติมเต็มเนื้อเื่ที่ยังไม่สมบูรณ์ เก็บสะสมคะแนนซ่อมแซม ให้ความช่วยเหลือฮ่องเต้จนเป็ที่โปรดปรานแห่งวังหลังเพื่อรับค่าความฟิน’ ”
“เป้าหมายในตอนจบ ‘ปีนตำแหน่งฮองเฮา’ ”
“เป้าหมายจู่โจมที่แนะนำ ‘องค์ชายรองอี้อวิ๋นเฟย’ ”
ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ หรือว่าตอนที่ทะลุมิติิญญาเขาเข้ามาผิดเื่ เขาเป็ผู้ชายแท้ๆ จะปีนตำแหน่งฮองเฮาได้อย่างไร
เหอหรงเลื่อนหน้าจออ่านเนื้อเื่ต่ออย่างไม่ยอมแพ้ ผลสุดท้ายพอลากหน้าจอลงมา ‘คำขออ่านเนื้อเื่ล้มเหลว’
เหอหรง “...” อ๊ากกก ให้เขาอ่านเนื้อเื่เองก็เอาเนื้อเื่มาให้สิ เนื้อเื่ล่ะ ถูก 2333 กินไปแล้วหรือ
เขาเป็ผู้ชายแท้ๆ ให้ปีนตำแหน่งฮองเฮาเนี่ยนะ จะให้ปีนอย่างไร ใช้เท้าหรือ ให้เขาปีนตำแหน่งฮ่องเต้ยังจะใกล้เคียงกว่า
ภารกิจบ้านี่ทำไม่ได้แล้ว!
“คุณชายตื่นแล้วหรือเ้าคะ” อวิ๋นซิ่วกลับมาก็เห็นเหอหรงนั่งอยู่บนเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจากการตื่นนอน จึงกล่าวอย่างระมัดระวัง “ให้ข้าน้อยเรียกหลิวซีเข้ามาปรนนิบัติคุณชายหรือไม่เ้าคะ”
เหอหรงร้องอืมออกมาเสียงหนึ่ง เขาหงุดหงิดจากการตื่นนอนที่ไหนกัน แต่หัวเสียเพราะระบบบ้านี่ให้เขาเป็ฮองเฮาต่างหากเล่า
ต่อให้ฮ่องเต้จะเสียสติอยากยกให้ผู้ชายอย่างเขาเป็ฮองเฮาให้ได้ แต่ว่าขุนนางเ่าั้ไม่ได้เสียสติเสียหน่อย บ้านเมืองไม่้าผู้สืบทอดราชวงศ์กันหรือ
หลิวซีดูไปแล้วเป็เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบสองสิบสามปี เขารีบนำเหล่าคนใช้ที่ยืนรอปรนนิบัติยามเช้าอยู่นอกห้องเดินอ้อมฉากกั้นเข้ามาปรนนิบัติเหอหรงลุกจากที่นอน
อวิ๋นซิ่วมัดผมให้เหอหรงพลางเอ่ยถาม “เมื่อวานคุณชายช่วยเด็กน้อยที่ถูกขอทานรังแกมาคนหนึ่งนี่เ้าคะ ไม่ทราบว่าคุณชายคิดจะจัดการอย่างไรเ้าคะ”
“คนเล่า พามาให้ข้าดูก่อน” จัดการอย่างไรน่ะหรือ ผีสิถึงจะรู้ว่าจะจัดการอย่างไร
หากนี่เป็ตัวละครในเนื้อเื่เขาก็ไม่กล้าจัดการตามอำเภอใจจริงๆ
อวิ๋นซิ่วยกสำรับเช้าเข้ามา เหอหรงด้านหนึ่งกัดซาลาเปาอย่างเชื่องช้า ด้านหนึ่งมองสำรวจเด็กน้อยที่รออยู่นอกห้อง
เด็กหนุ่มผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ทว่ายังมองออกว่าหน้าตาไม่เลว ใบหน้าพริ้มเพรา คิ้วเรียวยาว ดวงตาคู่นั้นกลับมีอารมณ์แอบแฝง
เสื้อผ้าบนกายเขาใหญ่เทอะทะไม่สมตัวอยู่บ้าง สีหน้าทำเหมือนไม่มีอะไร ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับลอบมองซาลาเปาในมือเขาหลายครา
เหอหรงวางซาลาเปาที่กัดไปแล้วครึ่งหนึ่งในมือลงบนจานพร้อมยื่นให้อวิ๋นซิ่วไปพร้อมกัน “ซาลาเปานี่รสชาติแย่จริงๆ ข้าไม่เอาแล้ว เอาให้เขาเถอะ เอาโจ๊กให้เขาอีกหนึ่งถ้วย ประเดี๋ยวจะติดคอตายเอา”
อวิ๋นซิ่วไม่ได้แสดงท่าทีผิดแปลกใดๆ นำซาลาเปาไปให้เด็กหนุ่ม เหอหรงโล่งอก ดูท่าเมื่อครู่ที่เขาทำตัวเป็คุณชายเอาแต่ใจผู้หนึ่งนั้นถูกต้องแล้ว
1K
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
