หลายวันผ่านไป ซูฉีกลับมาพร้อมกับจดหมายจากพี่ชายของเ้าของร่างนี้ ส่วนฮ่องเต้นั่นก็ไม่โผล่หน้ามาดูหรือถามไถ่ฉันแม้แต่น้อย แต่ก็เป็ผลดีเพราะฉันเองก็จะได้อยู่ที่นี้แบบสงบสุข
“องค์หญิง ทำไมองค์หญิงต้องโกหกองค์ชายด้วยว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ทั้งๆที่องค์หญิงโดนฝ่าาเขี่ยนขนาดนั้น”
“เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาตามมาไง เ้าก็รู้ว่าพี่ข้าใจร้อนแค่ไหน”
“แล้วองค์หญิงยังจะรักฝ่าาอีกหรอเพคะ”
“…….”
“เรากลับเทียนลู่ฟงกันเถอะเพคะองค์หญิง”
“หม่อมฉันก็เห็นด้วยกับซูฉีนะเพคะ”
“ข้ากลับแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ “
“ทำไมละเพคะ”
“พวกเ้าก็รู้ว่าข้ามาที่นี้เพราะฐานะอะไร หากข้ากลับไปแบบไม่บอกใครมันไม่เป็การดีแน่”
“แล้วองค์หญิงจะทรงทนอยู่แบบนี้ต่อไปหรอเพคะ”
“ไม่หรอกซูฉี ไหนๆก็ไหนๆแล้ว อยู่แบบไม่มีตัวตนแหละดีแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้อยากมีเื่กับใครด้วย”
“แล้วเื่ฝ่าา”
“ข้าคงไม่ไปยุ่งกับเขาอีกแล้วล่ะ ฝ่าาอยากจะทำอะไรก็ให้พระองค์ทำไป”
“องค์หญิงจะไปไหนเพคะ” ทั้งสองถามขึ้นมาพร้อมกันทันทีเมื่อเห็นฉันลุกขึ้น
“ข้าจะออกไปเดินเล่นหน่อย”
“หม่อมฉันไปด้วยนะเพคะ”
“ก็ตามมาสิ”
ฉันเดินนำทั้งสองออกไปด้านนอกก่อนจะตรงไปยังสระบงกชที่ที่ทั้งสงบและร่มรื่นเพราะนับั้แ่วันนั้นฉันมาอยู่ที่นี้ก็นานพอสมควรแล้วไม่เคยได้ออกไปเดินเล่นที่ไหนเลย แต่ทว่าเมื่อย่างเท้าเข้ามาก็พบกับฝ่าาที่นั่งเล่นอยู่กับหญิงสาวแสนสวยของเขาทั้งหลาย
“องค์หญิง ลู่ ชิงเซียน” หนึ่งในสาวสวยนั้นเอ่ยเรียกชื่อฉันออกมา
“……”
“ออกมาจากหอได้แล้วนี่ ตายยากกว่าที่คิด”
“เพคะ ์คงจะโปรดปรานหม่อมฉันเลยยังไม่ลงโทษหม่อมฉันให้ถึงตายเพคะ”
“เ้ากล้าต่อปากต่อคำกับข้างั้นรึ”
“หามิได้เพคะ หม่อมฉันก็แค่คู่หมั้น ไม่สิ ตัวประกัน! ไม่มีสิทธิ์ไปต่อปากต่อคำกับพระองค์หรอกเพคะ”
“…….”
“ลู่ ชิงเซียน” เสียงทักทายแสนร่าเริงที่เข้ามาใหม่โดยชายคนหนึ่ง
“หยาง เทียนฟ่ง”
“ใช่ ข้าเอง ข้าพึ่งกลับมาจากการไปท่องเที่ยวในป่า ได้ข่าวว่าเ้าโดนพี่ข้าสั่งลงโทษเป็ยังไงบ้าง”
“อิอิๆ คริๆๆ” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากพวกนางที่นั่งอยู่ใกล้ๆเขา
“ไม่มีมารยาทรึไง นางเป็ถึงองค์หญิงของแคว้นเทียนลู่ฟง พวกเ้าควรจะให้เกียรติ์นาง”
“…….” ทุกคนเงียบลงทันที
“แล้วเหตุใดพวกนางจะหัวเราะมิได้ ในเมื่อนางเองก็มีศักดิ์เทียบเท่ากับพวกนางเมื่ออยู่ที่นี้”
“นมันความคิดของท่านแต่ไม่ใช่ความคิดของข้า”
“ชั่งเถอะ เทียนฟ่ง”
“แต่…”
“เทียนฟ่ง”
“ก็ได้ งั้นเราไปนั่งคุยที่อื่นกันดีกว่า ไม่อยากอยู่ใกล้คนใจร้าย”
“เอาสิ ข้าเองก็เบื่อๆอยู่เหมือนกัน ทูลลาเพคะฝ่าา”
“……”
ฉันเดินออกมาพร้อมกับเทียนฟ่งทันทีโดยไม่ได้สนใจเขากับสาวๆของเขาแม้แต่น้อย เราสองคนเดินไปคุยไปจนเริ่มสนิทกันที่ผ่านมาร่างนี้ไม่เคยสนใจหรือพูดคุยกับเทียนฟ่งเลยแม้เขาจะพยายามเข้าหามากเท่าไหร่แต่ก็ไม่เป็ผล เทียนฟ่งเป็คนที่ร่าเริง ชวนคุยเก่ง หรือเรียกว่าเ้าสำราญเลยทีเดียว
“นี่ข้าคุยกับเ้าเยอะที่สุดก็วันนี้เลย”
“ทำไมเหรอ”
“ก็ปกติเ้าเอาแต่ตามตื้อท่านพี่ ถ้าเป็เมื่อก่อนนะหากท่านพี่อยู่ด้วยเ้าก็คงจะไปหาท่านพี่ ไม่ใช่ข้าแน่ๆ”
“ฮ่าๆๆ นั้นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”
“ข้าเชื่อ เพราะขนาดมีสาวๆมาอยู่กับท่านพี่เ้ายังไม่อาละวาดเลย”
“นี่เ้าจะชมหรือหลอกด่าข้ากันแน่”
“ฮ่าๆๆ ก็ต้องชมสิ ใครจะกล้าด่าเซียนเซียนตัวน้อยๆลงกัน” เทียนฟ่งยกมือขึ้นมายิกแก้มทั้งสองของฉันส่ายไปส่ายมาเบาๆ
“ให้มันจริงเถอะ”
“มันแน่นอนอยู่แล้ว” ฉันปัดมือเทียนฟ่งออกเบาๆ
“องค์หญิง ฝ่าาทรงเรียกพบพะย่ะค่ะ”
“เรียกพบข้าเหรอ”
“พะย่ะค่ะ”
“ไปบอกฝ่าาด้วย เดี๋ยวข้าตามไป”
“พะย่ะค่ะ”
“เรียกพบเ้าหรอ ปกติท่านพี่เกลียดเ้าจะตายไปนี่”
“แฮะๆๆ”
“เรียกพบเื่อะไรกันนะ”
“ไปหาเดี๋ยวก็รู้ว่าเื่อะไร”
“ดูแลตัวเองด้วยแล้วกัน ข้าไปก่อนล่ะ”
“อื้ม”
6K
