เช้าวันต่อมา
ตอนนี้ ข้าวของสัมภาระกำลังเรียงรายจัดขึ้นรถลากฉันขึ้นนั่งรออยู่บนรถม้าแล้ว ก็เอาแต่เหม่อลอยมองท้องฟ้า
‘เสียงที่ได้ยิน..คืออะไรนะ’
ฉันคิดวนซ้ำๆ อยู่แบบนั้นเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ยินเสียงยาย เพราะจิตใต้สำนึกฉันมันสั่งให้มีสติเลิกทำตัวหลุดลอยไปกับโลกใบนี้หรอ หรือเพราะเครียด คิดมาก จนหลอนกัน
ทุกวันนี้ฉันแทบลืมตัวตนเดิมแล้วและที่สำคัญ ฉัน…. อยากอยู่ที่นี่ ซะแล้วสิ ถ้าวันนึงฉันต้องกลับไปที่ของตัวเอง ดยุกจะเป็ยังไงนะเขาจะเจ็บซ้ำๆ อีกหรือเปล่า
แอ๊ดด
ดยุกเปิดประตูรถม้าเข้ามานั่งเบาะตรงข้ามฉัน เขาเอาแต่นิ่งเงียบ ไม่ได้ถามเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
เราทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันจนเดินทางกลับถึงเมืองบาราเธียร์ ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนเพราะรู้สึกไม่สบายตัวและเวียนหัวนิดๆ จากการนั่งรถม้า
“อึก แหวะ…อุ๊ปส์”
ฉันเอามือปิดปากและวิ่งไปอ้วกในห้องน้ำร่างกายที่เหนื่อยล้า ผสมกับความเครียด ทำให้ฉันอ้วกออกมาซ้ำแล้วซ้ำอีก
“ดัชเชล เป็ยังไงบ้างคะ”
โรสวิ่งตามเข้ามาและลูบหลังให้ฉัน
“...อึก..อ้วกกกก ”
“ข้าจะไปตามหมอให้นะคะ”
ฉันอ้วกจนหมดไส้หมดพุงก็ไปนอนพักอยู่บนเตียง ไม่นาน เสียงเปิดประตู ตามด้วยหมอของคฤหาสน์และชายคนที่ฉันยังไม่พร้อมจะคุยด้วยก็ปรากฏตัว หมอสอบถามอาการเบื้องต้น แล้ววัดๆจับๆ ชีพจรฉัน
“ยินดีด้วยครับ ดัชเชลกำลังตั้งครรภ์…&;(&((@)(@;@;”
ฉันที่หูอื้อั้แ่หมอพูดว่า ‘ตั้งครรภ์’
ตั้งครรภ์ ที่แปลว่า ท้อง น่ะหรอ
ฉะ ฉัน มีลูกหรอ .. กับดยุก หรอ
ใช่สิเรามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันหลายครั้ง และไม่เคยป้องกันเลยสักครั้งก็คงไม่แปลกที่จะท้อง แต่ว่า….
ฉันหันไปเห็นดยุกที่ยืนโดดโลดเต้นดีใจเหมือนถูกรางวัลที่ 1 และวิ่งมากอดหอมฉันฟอดใหญ่จนแก้มช้ำ เสียงเฮและเสียงหัวเราะลั่นเต็มห้อง..
ยกเว้นฉันที่ยังนั่งนิ่ง อึ้งกิมกี่อยู่
“ทะ ทุกคน ช่วยออกไปก่อนนะคะ”
“....”
ทุกคนจากตอนแรกที่โดดโลดเต้นกันอยู่ก็นิ่งลงมองตากันไปมา ก่อนจะยกขบวนกันออกไป ยกเว้นดยุกที่นั่งยิ้มจนปากจะฉีกถึงหู เขากุมมือและค่อยๆลูบท้องฉันไว้ ก่อนจะเอาหน้ามาแนบเหมือนฟังเสียงในท้องฉัน
“สวัสดีลูกพ่อ..เป็ผู้หญิงหรือผู้ชายน้าาา ข้าควรตั้งชื่อเ้าว่าอะไรดี…ไม่สิ…ข้าต้องเตรียมห้องให้เ้าดีกว่า จะสอนเ้าขี่ม้าด้วยแล้วก็ ตอนอยู่ในนี้ต้องห้ามงอแงกับแม่เ้าล่ะ…”
ดยุกซุกไซ้ที่หน้าท้องฉันก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาที่แวววาวเหมือนเด็กได้ลูกอมเม็ดใหญ่น้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้ม ถูกเช็ดด้วยมือหนาอุ่นๆ
“เ้า… ดีใจที่มีลูกกับข้า ใช่ไหม”
ดยุกถามและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้
“ฮึก ค่ะ แต่ว่า..ตอนนี้ฉันมีเื่ที่ค้างคาใจอีกเยอะเลย…ฮึก ฉันน่ะ ฉัน….”
เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นจนคุยแทบไม่รู้เื่ดยุกโอบกอดฉันไว้เบาๆ
“ไม่เป็ไร ข้าจะไม่เร่งถามความอะไรจากเ้าหากเ้าพร้อม…ข้าก็ยินดีที่จะรับฟังเสมอ”
ดยุกนั่งกอด ปลอบฉันจนหลับคาอ้อมแขนไป
------------------------------------------------------------------------------------------
“น้ำอุ่น…”
หืม ใครน่ะ เสียงผู้หญิง สะ เสียงไม่คุ้นเลย
“น้ำอุ่น..”
ฉันยืนอยู่บนแม่น้ำที่กว้างสุดหูสุดตา ท้องฟ้าและก้อนเมฆเคลื่อนตัวช้าๆไม่มีเสียงหรือแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตใดเคลื่อนไหวเลย
“ฝัน อยู่หรอ..”
ฉันพึมพัมกับตัวเอง พลางมองไปรอบๆก็เห็นร่างผู้หญิงไกลๆ เธอค่อยๆ เดินเข้ามา จนชัดแจ้งว่าเธอคือ
“...ดัชเชลลีโลเวียร์…”
นางจ้องมองฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยนก่อนจะร้องไห้ออกมา
“ดะ ดัชเชล”
“ฮึก ขอบคุณ เ้ามากๆ นะ และขอโทษเ้าด้วยจริงๆ”
“ขอบคุณและขอโทษ อะไรกันคะ”
“ขอบคุณ ที่ช่วยปลดปล่อยท่านดยุกและข้า ..ฮึก”
“...”
“...และขอโทษ ที่ทำให้เ้าต้องมาแบกรับความรู้สึกของข้าทั้งๆ ที่เ้าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย..”
ฉันที่ยืนนิ่งฟังนางอยู่ฝ่ายเดียวเอาแต่สงสัยว่าคืออะไร มาล่ำลาหรอ…
“ไม่ ไม่เป็อะไรค่ะถึงตอนแรกจะงงและโกธรอยู่บ้าง แต่ฉันเข้าใจความรักที่คุณมีต่อดยุกค่ะและฉันก็รู้ว่าดยุก รักท่านจนสุดหัวใจ”
“ฮึก สิ่งที่ข้า ตั้งใจมาบอกไม่ใช่แค่มาขอบคุณและขอโทษ”
“...คะ”
“เวลา..กำลังจะหมดลงแล้ว ข้าฝ่าฝืนกฏ์และต้องถูกลงโทษด้วยการที่ิญญาต้องสลายไป…”
“สลายไป!!”
“ข้ายินดีจะแลกิญญากับเ้าเพียงแค่เ้าเลือก…ว่าจะเป็ซาลิน่า หรือ น้ำอุ่น”
“...”
“และแน่นอนหากว่าเ้าเลือกเป็น้ำอุ่นเ้าจะสูญเสียโลกใบนี้ทั้งใบ รวมถึงลูกของเ้า…”
ฉันเอามือลูบท้องเบาๆ พลางคิดจนสมองแทบแตก ‘เลือก’ งั้นหรอถ้าฉันเลือกโลกนี้ ร่างจริงก็ต้องตาย แต่ถ้าฉันเลือกร่างจริง ทั้งโลกใบนี้ ดยุกและลูกฉัน…
“ร่างจริงของเ้ากำลังจะหมดอายุไขแล้ว ครอบครัวของเ้ารอคอยเ้าอยู่…”
“แปลว่าเสียงที่ฉันได้ยิน ..คือเื่จริงหรอคะ”
“ใช่…ร่างของเ้าถูกรักษาไว้ พวกเขากำลังทำพิธีเรียกขวัญและิญญาเ้าอีกไม่เกิน 7 วัน ร่างของเ้าจะหมดอายุไขแล้ว”
“จะ เจ็ดวัน ฉันกำลังจะตายจริงๆ หรอคะ”
นางพยักหน้า
หมายความว่า ตอนนี้ฉันยังสามารถกลับไปโลกเดิมได้กลับไปใช้ชีวิต ของ ‘น้ำอุ่น’ กลับไปหายาย หาแฟนและสังคมปัจจุบันเหมือนเดิม
ฉันทรุดเข่าลงร้องไห้เพราะใจที่ลังเล เลือกไม่ได้ว่าจะอยู่ที่ใด
ฉันจะกลับไปที่ของตัวเองที่ที่เหมาะสมกับตัวเองหรือเลือกชีวิตใหม่ กับดยุกและลูกในท้องกัน…
“ถามใจเ้าดูเถิด…ว่าเ้ายินดีที่จะอยู่ที่ใด”
“...”
“ไม่ว่าเ้าจะตัดสินใจอย่างไรข้าก็ยินดีที่จะเคารพการตัดสินใจของเ้า..”
2K
