ความมืดมิดปกคลุมคุกใต้ดินของสำนักกระบี่เซียนหยวน เสียงน้ำหยดจากเพดานหยดเป็จังหวะดังกังวานในความเงียบ เสี่ยวหลิ่งนั่งอยู่มุมห้องขัง โซ่ตรวนสีดำที่ล่ามข้อมือและข้อเท้าแผ่พลังกดทับลมปราณในร่างของเขา
สามวันแล้วที่เขาถูกขังอยู่ที่นี่ สามวันที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการซักไซ้ไล่เลียง สอบปากคำแบบลงไม้ลงมือ แผลเฆี่ยนบนแผ่นหลังยังแสบร้อน รอยไหม้จากธูปพิษยังคงปวดแสบ แต่ไม่มีสิ่งใดเทียบเท่าความเ็ปภายในใจ...ความเ็ปที่โดนกล่าวหาว่าทรยศสำนัก
ภาพความทรงจำในคืนนั้นยังคงชัดเจน... เขาแอบย่องเข้าไปในห้องลับของอาจารย์ใหญ่หลังได้ยินเสียงสนทนาเกี่ยวกับบิดาของเขาที่หายสาบสูญ ใต้แสงเทียนริบหรี่ นิ้วมือสั่นเทาขณะพลิกหน้าคัมภีร์เก่า ตัวอักษรโบราณปรากฏชื่อของบิดาเขา พร้อมกับข้อความบางอย่างที่ยังไม่ทันได้อ่านจบ... ประตูก็ถูกเปิดออก
“เ้าคนทรยศ!” เสียงตวาดของอาจารย์ใหญ่ยังก้องอยู่ในหู พร้อมกับดวงตาเ็าที่มองมา “จับตัวมัน!”
เสี่ยวหลิ่งกำมือแน่น ความอ่อนล้าและความเ็ปไม่อาจทำลายความมุ่งมั่นในดวงตา เขารู้ว่าต้องอดทน ต้องรอจังหวะ... ความจริงเกี่ยวกับบิดายังรอการค้นพบ และเขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้รู้ความจริงทั้งหมด
เสียงฝีเท้าดังมาจากระเบียงทางเดิน พร้อมกับแสงคบไฟที่สาดส่องเข้ามา... อีกหนึ่งการทรมานกำลังจะเริ่มขึ้น แต่เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้า เพราะนี่เป็เพียงบททดสอบหนึ่งบนเส้นทางการค้นหาความจริง
“ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้...” เสี่ยวหลิ่งพึมพำเบาๆ ขณะที่เสียงกุญแจประตูห้องขังดังขึ้นไกลๆ
...
เสียงฝีเท้าแ่เบาดังมาตามระเบียงทางเดิน เสี่ยวหลิ่งเงยหน้าขึ้นมองผ่านช่องแสงเล็กๆ ของประตูคุก ร่างในชุดสีขาวของเฟิงเสียวปรากฏขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยที่เคยร่าเริงบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล
“พี่สาม...” เฟิงเสียวกระซิบเบาๆ ขณะย่อตัวลงข้างลูกกรงเหล็ก “ข้ามีข่าวร้าย...พรุ่งนี้ยามเช้า อาจารย์ใหญ่จะ...”
“จะปะาข้า?” เสี่ยวหลิ่งเอ่ยเสียงเรียบ เฟิงเสียวพยักหน้า น้ำตาคลอ
“แต่ข้าจะไม่ยอมให้เป็เช่นนั้น” เฟิงเสียวล้วงถุงผ้าเล็กๆ ส่งผ่านซี่กรง "ผงะเิจากเหมืองแร่เซียน มันจะช่วยทำลายโซ่ตรวนได้"
เสี่ยวหลิ่งรับถุงผ้ามาถือไว้ ฟังอย่างตั้งใจขณะที่เฟิงเสียวอธิบายแผนการหลบหนี รวมถึงวิธีีออกจากอุโมงค์ลับใต้คุกที่เชื่อมออกไปยังป่าด้านนอก จุดนัดพบในถ้ำเก่าทางทิศตะวันออก
“ทุกอย่างที่พี่้าอยู่ในห่อผ้านี่” เฟิงเสียวส่งห่อผ้าอีกห่อผ่านซี่กรง “เสื้อผ้าของท่าน อาหาร ยารักษาแผล แผนที่เส้นทาง และ...”
เขาล้วงกระบี่เล่มหนึ่งออกมา มันคือ กระบี่คู่กายของเสี่ยวหลิ่ง “ข้าเก็บมันไว้ให้พี่”
เสี่ยวหลิ่งกุมด้ามกระบี่แน่น รู้สึกถึงพลังคุ้นเคยที่หลั่งไหล “ขอบใจเ้ามาก น้องรัก...”
“ท่านพี่รีบไปเถอะ” เฟิงเสียวลุกขึ้นยืน “ข้าจะคอยที่จุดนัดพบ... ระวังตัวด้วย พี่สาม”
เงาร่างของเฟิงเสียวหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความหวังและโอกาสสุดท้ายในการหลบหนี เสี่ยวหลิ่งกำถุงผงะเิแน่น... ถึงเวลาแล้ว
...
เสี่ยวหลิ่งรอจนเสียงฝีเท้าของยามรอบดึกเดินห่างออกไป เขาล้วงถุงผงะเิออกมา โรยผงสีเงินวาววับรอบโซ่ตรวนและกลอนประตู ก่อนจะรวบรวมพลังภายในที่เหลืออยู่น้อยนิดเสียดขัดสีข้อโซ่ตรวนให้ปล่อยประกายไฟ
ไม่กี่อึดใจเสียง “ฉึ่ง!” เกิดขึ้นอย่างแ่เบา ตามด้วยแสงสว่างวาบ โซ่ตรวนและกลอนประตูละลายราวกับน้ำแข็งต้องแสงอาทิตย์ เสี่ยวหลิ่งพุ่งตัวออกจากห้องขังทันที ความมืดในทางเดินใต้ดินไม่เป็อุปสรรค ดวงตาของเขาคุ้นชินกับความมืดหลังถูกขังนานหลายวัน
เสียงะโดังมาจากปลายทางเดิน “มีคนหนี!”
แสงคบไฟสาดส่อง เผยให้เห็นยามสี่นายกำลังวิ่งตรงมา ดาบในมือสะท้อนประกายวับ เสี่ยวหลิ่งชักกระบี่คู่กาย พลังลมปราณที่ถูกกดทับไว้พลันหลั่งไหล
“ท่าที่หนึ่ง สายธาราไหลริน!”
กระบี่ในมือพลิ้วดุจสายน้ำ เส้นทางการเคลื่อนไหวคดเคี้ยวแต่ไหลลื่น หลบหลีกการโจมตีของยามทั้งสี่คล้ายน้ำวิ่งผ่านก้อนหินไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะพลิกกระบี่กลับ
“ท่าที่สอง น้ำตกถล่มทลาย!”
คมกระบี่วาดเป็วงแสงสีเงิน พุ่งกระหน่ำใส่ยามทั้งสี่ราวสายน้ำตกที่ถาโถม เพียงชั่วพริบตา ยามทั้งสี่ล้มลงกองกับพื้น กระบี่นี้ไม่มีเป้าหมายให้เกิดาแรุนแรง เพียงสั่งให้จุดลมปราณถูกปิดกั้นชั่วคราว
เสี่ยวหลิ่งไม่รอช้า รีบวิ่งไปตามทางเดินที่เฟิงเสียวบอก มือััผนังหินเย็นเฉียบ ในใจนับก้าวไปเรื่อยๆ จนถึงหินก้อนที่เจ็ด เขากดจุดลับบนผนัง เสียงกลไกขยับ ผนังหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์มืดที่ทอดยาวไปเบื้องหน้า
เสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่วสำนัก เสี่ยวหลิ่งกัดฟันแน่น ก่อนจะกระโจนตัวเข้าสู่อุโมงค์ลับ เขารู้ว่าจุดเริ่มต้น และการไล่ล่าที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น...
...
เสียงฝีเท้าหลายสิบคนดังสะท้อนก้องในอุโมงค์ ตามมาด้วยแสงคบไฟที่สาดส่องเข้ามา เสี่ยวหลิ่งรู้ว่ากองกำลังของสำนักกำลังไล่ตามมาติดๆ
“ระวัง!” เสียงะโของเฟิงเสียวดังขึ้นจากด้านหน้า พร้อมกับเสียง “ฟิ้ว!” ของธนูที่พุ่งมา เสี่ยวหลิ่งใช้วิชาตัวเบา ย่างเมฆา หลบหลีก แต่ปลายธนูยังเฉี่ยวแขนเขาเล็กน้อย กลิ่นคาวของพิษลอยมาในอากาศ
“พิษงูเขียวดำ!” เฟิงเสียวร้องบอก พลางโยนขวดยาเล็กๆ มาให้ “รีบกินเร็ว!”
เสี่ยวหลิ่งกลืนยาลงคอ ก่อนจะเห็นเฟิงเสียวพุ่งมาช่วย พวกเขาประสานการต่อสู้อย่างกลมกลืน เสี่ยวหลิ่งใช้วิชากระบี่เก้าสายธาราป้องกัน ขณะที่เฟิงเสียวใช้พิณสะกดจิตโจมตี เสียงพิณแ่หวานแต่แฝงพลังทำลายล้าง ทำให้ผู้ไล่ล่าชะงักฝีเท้า
“ระวัง!” เสี่ยวหลิ่งดึงเฟิงเสียวหลบทัน ก่อนที่พื้นจะถล่มลงเป็หลุมกับดัก หอกแหลมคมปักกระจายเต็มก้นหลุม “อุโมงค์นี้เต็มไปด้วยกับดักโบราณ”
เสียงคำรามต่ำๆ ดังมาจากความมืด ดวงตาสีเขียววาววับของหมาป่าเงาปรากฏขึ้น มันไม่ใช่สัตว์ธรรมดา แต่เป็สัตว์วิเศษที่สำนักเลี้ยงไว้เฝ้าอุโมงค์
“ข้าจะล่อมันไป” เฟิงเสียวดีดพิณเบาๆ สร้างเสียงที่ทำให้หมาป่าเงาสับสน “ท่านพี่รีบไปก่อน!”
“ไม่ได้ ข้าจะไม่ทิ้งเ้า!”
“ไปเถอะ!” เฟิงเสียวะโ “ข้าสัญญาว่าจะตามไปที่จุดนัดพบ... รีบไปค้นหาความจริงเื่ท่านพ่อของพี่เถิด!”
เสี่ยวหลิ่งกัดฟันแน่น ก่อนจะพยักหน้า เขาใช้วิชาตัวเบา [ย่างเมฆา] พุ่งทะยานข้ามหลุมกับดัก กระโจนจากผนังสู่ผนัง ร่างเบาหวิวดุจใบไม้ปลิวไหว
เสียงต่อสู้ด้านหลังค่อยๆ เบาลง แต่เสียงพิณของเฟิงเสียวยังคงแว่วมา... เป็ทำนองที่พวกเขาเคยเล่นด้วยกันในวัยเด็ก ทำนองที่สื่อความเป็นัย “เราจะพบกันอีก”
เสี่ยวหลิ่งกลั้นน้ำตา มุ่งหน้าสู่ปากอุโมงค์ที่เริ่มเห็นแสงสลัวๆ และแล้ว... เส้นทางการค้นหาความจริงเพิ่งเริ่มต้น เขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าคำตอบจะถูกค้นพบ
...
แสงจากคบไฟที่กำลังไล่ล่าสะท้อนเงาบนผนังอุโมงค์ เสี่ยวหลิ่งกำลังจะวิ่งผ่านเมื่อสังเกตเห็นรอยสลักประหลาดบนผนังหิน มันเป็ สัญลักษณ์เดียวกับที่เขาเคยเห็นในคัมภีร์ในห้องของอาจารย์ใหญ่
มือสั่นเทาแตะที่สัญลักษณ์ กลไกส่งเสียงแ่เบา ผนังหินเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับขนาดเล็ก ชั้นไม้เก่าเต็มไปด้วยม้วนกระดาษและแผ่นหยก เสี่ยวหลิ่งรีบพุ่งเข้าไป รู้ว่าเวลามีจำกัด
บนโต๊ะไม้สลักที่กลางห้อง มีม้วนกระดาษที่ถูกคลี่ค้างไว้ หมึกยังดูใหม่ราวกับเพิ่งมีคนอ่าน ตัวอักษรโบราณปรากฏชัด
[หินกักเทพ - อาวุธโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อต่อกรกับพลังมาร สามารถดูดซับและกักเก็บพลังวิเศษได้ทุกรูปแบบ แต่ต้องใช้พลังจิตบริสุทธิ์ควบคุม หากตกอยู่ในมือผู้มีจิตชั่วร้าย อาจกลายเป็อาวุธทำลายล้างได้...]
เสี่ยวหลิ่งรีบคว้าม้วนกระดาษอีกม้วนที่วางอยู่ข้างๆ มันคือ[บันทึกการเดินทาง]ที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา
สิ่งที่บันทึกไว้
[วันที่สิบห้า เดือนเจ็ด... ข้าพบร่องรอยของหินกักเทพแล้ว แต่มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล มีพลังมืดแฝงอยู่... ต้องรีบกลับไปเตือนสำนัก...]
“ลายมือท่านพ่อ!” เสี่ยวหลิ่งกระซิบ น้ำตาคลอ นี่คือบันทึกสุดท้ายก่อนบิดาจะหายตัวไป
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เสี่ยวหลิ่งรีบกวาดสายตามองแผนที่บนผนัง มีรูปสลักแผนที่โบราณที่แสดงตำแหน่งแปลกๆ หลายจุด หนึ่งในนั้นมีสัญลักษณ์เหมือนหินกักเทพ อยู่ในเขตแดนที่เรียกว่า “เมืองมาร”
“จับตัวมัน!” เสียงะโดังมาจากปากทางเข้า เสี่ยวหลิ่งรีบจดจำทุกรายละเอียดที่เห็น ก่อนจะพุ่งตัวจากห้องลับ ครั้นพ้นแล้ว ใช้ผงะเิที่เหลือทำลายกลไกประตู ปิดทางเข้าห้องลับอย่างถาวร
ขณะที่วิ่งหนีต่อ ภาพทั้งหมดวนเวียนอยู่ในหัว [ หินกักเทพ เมืองมาร และบันทึกสุดท้ายของบิดา...] ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกัน และเขารู้ว่าต้องมุ่งหน้าไปที่ใด
“ท่านพ่อ...” เสียงนี้อยู่ในหัวของเขา “ลูกจะตามหาความจริงให้พบ...”
...
แสงจันทร์สาดส่องผ่านปากอุโมงค์ เสี่ยวหลิ่งชะลอฝีเท้าเมื่อเห็นร่างของเฟิงเสียวยืนรออยู่ที่นั่น เืไหลซึมจากแผลที่แขน แต่รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้า
“พี่สาม...” เฟิงเสียวเอ่ยเสียงแ่ “ข้าจะไม่ไปด้วย”
“แต่...” เสี่ยวหลิ่งจะค้าน แต่เฟิงเสียวยกมือห้าม
“มีคนต้องอยู่คอยสืบข่าว... และส่งข่าวให้ท่านพี่” เฟิงเสียวล้วงห่อผ้าเล็กๆ ออกมา “และนี่คือสิ่งที่พี่้า”
เขาคลี่ห่อผ้าออก เผยให้เห็นแผนที่เก่าที่ทำจากหนังสัตว์ “ที่ซ่อนปลอดภัยของสำนักเรา อยู่ในหุบเขาทางทิศตะวันออก” นิ้วชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนที่ “มีถ้ำลับที่ไม่มีใครรู้จัก”
ถัดมาคือม้วนไผ่เล็กๆ “ตำราวิชา 'กระบี่เก้าสายธาราพิศวง' ฉบับสมบูรณ์... ข้าขโมยมาจากห้องคัมภีร์” เฟิงเสียวยิ้มขอบคุณ “ตัวข้าจะต้องฝึกให้แข็งแกร่งขึ้น”
สุดท้าย เขาถอดสร้อยหยกจากคอ แบ่งออกเป็สองซีก “นี่คือ 'หยกคู่ิญญา' ใช้ติดต่อกันยามคับขัน... เมื่อใดที่มีข่าวสำคัญ หยกจะส่งสัญญาณถึงกัน”
เสี่ยวหลิ่งรับของทั้งหมดมา น้ำตาคลอ “น้องรัก...”
“อีกหนึ่งเดือน” เฟิงเสียวกระซิบ “พบกันที่ร้านน้ำชาริมทะเลสาบบูรพา ข้าจะส่งข่าวผ่านพ่อค้าสมุนไพรชื่อ 'ลุงถาน'”
เสียงฝีเท้าและเสียงะโดังใกล้เข้ามา เฟิงเสียวดันเสี่ยวหลิ่งเบาเบา “รีบไปเถอะ! ข้าจะล่อพวกมันไปอีกทาง”
“ระวังตัวด้วย...” เสี่ยวหลิ่งกระซิบ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าสู่ความมืด
เฟิงเสียวมองตามร่างที่หายไป ก่อนจะหันกลับเข้าอุโมงค์ พิณในมือเริ่มบรรเลงเพลงล่อความสนใจ... เขารู้ว่าทางของพวกเขาต้องแยกจากกันชั่วคราว แต่สักวัน... พวกเขาจะได้พบกันอีกครั้ง เพื่อค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนเร้น...
เสี่ยวหลิ่งพุ่งตัวจากกิ่งไม้สู่กิ่งไม้ ใช้วิชาตัวเบา ‘ย่างเมฆา’ เคลื่อนที่อย่างว่องไว ทิ้งร่องรอยเพียงใบไม้ไหวเบาๆ เสียงเห่าหอนของสุนัขล่าเนื้อดังแว่วมาจากเื้ั สุนัขพิเศษที่สำนักเลี้ยงไว้ติดตามคนหนี มันสามารถดมกลิ่นได้ไกลหลายสิบลี้
...
ลมหนาวพัดแรงขึ้น ท้องฟ้าที่เคยมีดวงจันทร์สว่างถูกเมฆดำปกคลุม ฝนเริ่มโปรยปราย ทำให้การใช้วิชาตัวเบายากขึ้น กิ่งไม้เปียกลื่น แต่เขาต้องเร่งฝีเท้า... เสียงเห่าหอนใกล้เข้ามาทุกขณะ
“แกร่ก!” เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นใกล้ๆ เงาร่างใหญ่ของหมีดำพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ เสี่ยวหลิ่งหักหลบอย่างฉิวเฉียด ะโขึ้นต้นไม้สูง หัวใจเต้นรัว... นี่เป็เขตล่าสัตว์ของหมีดำเขาเซียน สัตว์ที่ดุร้ายที่สุดในป่านี้ การเดินทางในป่าไม่มีความปลอดภัยเลย ยิ่งเดินทางเพียงลำพัง การเดินทางครั้งนี้จึงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
ฝนตกหนักขึ้น สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงใกล้ๆ ความหิวเริ่มบีบคั้นส่วนท้อง เขาไม่ได้กินอะไรมาหลายวันระหว่างถูกขัง อาหารที่เฟิงเสียวให้มาถูกใช้หมดระหว่างการต่อสู้ในอุโมงค์ ไม่มีเวลาหาอาหารตอนนี้... เสียงเห่าหอนดังชัดขึ้นเรื่อยๆ
เสี่ยวหลิ่งมองไปรอบๆ สังเกตเห็นลำธารเล็กๆ ไหลผ่านเบื้องล่าง... ความหวังวาบขึ้นในใจ น้ำจะช่วยกลบกลิ่น! เขาพุ่งตัวลงสู่ลำธาร ทนความเย็นะเื ว่ายทวนน้ำไปเรื่อยๆ ได้ยินเสียงสุนัขล่าเนื้าเห่าหอนอย่างสับสนที่ริมฝั่ง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาปีนขึ้นฝั่งอีกด้าน ร่างกายสั่นเทาด้วยความหนาวเย็น ท้องร้องโครกคราก แต่อย่างน้อย... เขาก็รอดพ้นจากการไล่ล่ามาได้ชั่วคราว
ฟ้าเริ่มสาง แสงอรุณแทรกผ่านเมฆฝน เสี่ยวหลิ่งทรุดตัวลงพิงต้นไม้ใหญ่ หยิบแผนที่ที่เฟิงเสียวให้มาออกมาดู... ถ้าเขาคำนวณไม่ผิด อีกประมาณหนึ่งวันเดินทาง เขาจะถึงถ้ำลับที่ปลอดภัย
“ข้าต้องรอด...” เขากระซิบกับตัวเอง มือกำสร้อยหยกครึ่งซีกแน่น “ข้าต้องค้นพบความจริงให้ได้...”
เสี่ยวหลิ่งลุกขึ้นยืน ฝืนความอ่อนล้าและความหิวโหย เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง... บางที ระหว่างทาง เขาอาจหาอาหารและที่พักพิงชั่วคราวได้ แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องไปให้ถึงจุดหมาย... ที่ซ่อนปลอดภัยที่เฟิงเสียวบอก ก่อนที่การไล่ล่าครั้งใหม่จะเริ่มขึ้น...
...
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านกิ่งไม้ เสี่ยวหลิ่งนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ มือคลี่แผนที่เก่าที่พบในห้องลับออกมาดู ทิศตะวันออก... ที่นั่นคือเมืองมาร สถานที่ที่บันทึกของบิดากล่าวถึง
เขาหลับตาลง ภาพความทรงจำและข้อมูลที่ได้พบผุดขึ้นในหัว... หินกักเทพ อาวุธโบราณที่สามารถดูดซับและกักเก็บพลังวิเศษ บันทึกสุดท้ายของบิดาที่บอกว่าพบร่องรอยของมัน และคำเตือนเื่พลังมืดที่แฝงอยู่...
“ท่านพ่อคงพบบางสิ่งที่อันตราย...” เขาพึมพำ มือกำม้วนบันทึกแน่น “จนต้องถูก... กำจัด”
ความคิดนี้ทำให้หัวใจเขาเ็ป แต่ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกัน... การที่อาจารย์ใหญ่พยายามกำจัดเขาทันทีที่เห็นเขาในห้องลับ โดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ บางทีอาจไม่ใช่เพราะการลักลอบดูความลับธรรมดา แต่เพราะกลัวว่าเขาจะพบความจริงบางอย่าง...
ความจริงที่อาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของบิดา
“สำนักต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง...” เขาครุ่นคิด “บางทีอาจารย์ใหญ่อาจรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อ... หรืออาจเป็คนสั่งการเอง”
คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน เมื่อนึกถึงรายละเอียดในห้องลับ... หินกักเทพ ถ้ามันมีพลังมหาศาลจริง การมันคงหมายถึงอำนาจมหาศาล แต่บิดาของเขากลับเลือกที่จะเตือนสำนัก... และอาจต้องจ่ายด้วยชีวิต
“ข้าต้องไปที่นั่น...” เสี่ยวหลิ่งลุกขึ้นยืน สายตามองไปทางทิศตะวันออก “เมืองมาร... ที่นั่นต้องมีคำตอบที่ข้าตามหา”
เขาหยิบตำราวิชากระบี่เก้าสายธาราที่เฟิงเสียวให้มาออกมา “แต่ก่อนอื่น... ข้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้”
การเดินทางจะยาวไกลและอันตราย เขาต้องฝึกฝน ต้องเรียนรู้ ต้องแข็งแกร่งขึ้น... เพราะศัตรูที่รออยู่ข้างหน้าอาจไม่ใช่แค่สำนักของเขา แต่อาจเป็พลังมืดที่ผู้เป็บิดาพยายามเตือน
มือของเขาััครึ่งซีกของหยกคู่ิญญาที่ห้อยอยู่ที่คอ... เขาไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง ยังมีเฟิงเสียวที่คอยช่วยเหลือ และอาจมีพันธมิตรอื่นๆ ที่ค้นพบในหนทางข้างหน้า
“ข้าจะพบความจริงให้ได้...” เสี่ยวหลิ่งสาบานกับตัวเอง พลางมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออก “เพื่อท่านพ่อ... และเพื่อทุกคนที่ต้องสูญเสียไปเพราะความลับนี้”
เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่อย่างน้อย... ตอนนี้เขารู้แล้วว่าต้องมุ่งหน้าไปทางใด
...
ถ้ำเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังน้ำตกกลายเป็ที่พักพิงชั่วคราวของเสี่ยวหลิ่ง เสียงน้ำตกช่วยกลบเสียงและพรางการมีอยู่ของเขา แสงสลัวจากกองไฟเล็กๆ ส่องสว่างในถ้ำ ขณะที่เขาคลี่แผนที่ออกดูอีกครั้ง
“จากที่นี่ไปเมืองมาร...” นิ้วของเขาไล่ไปตามเส้นทาง “ต้องผ่านป่าพิษ ข้ามเทือกเขาน้ำแข็ง และฝ่าทะเลทรายร้อน...”เขาขมวดคิ้ว “เส้นทางที่อันตรายที่สุดกลับเป็เส้นทางเดียวที่จะนำไปสู่ความจริง”
เสี่ยวหลิ่งหยิบสมุดเล็กๆ ที่เฟิงเสียวให้มาออกมา เริ่มจดบันทึกเป้าหมายและแผนการ
“เป้าหมายแรก ตามหาท่านพ่อ
สืบหาเบาะแสจากชาวบ้านตามเส้นทาง
หาพันธมิตรที่อาจรู้จักท่านพ่อ
ตามรอยการเดินทางจากบันทึกสุดท้าย
เป้าหมายที่สอง พิสูจน์ความบริสุทธิ์
รวบรวมหลักฐานการสมรู้ร่วมคิดในสำนัก
ค้นหาพยานที่รู้เห็นเหตุการณ์
เปิดโปงแผนการที่แท้จริงของอาจารย์ใหญ่
เป้าหมายที่สาม ความจริงเื่หินกักเทพ
ศึกษาตำนานและประวัติศาสตร์
ค้นหาผู้รู้เื่อาวุธโบราณ
ป้องกันไม่ให้ตกอยู่ในมือผู้มีเจตนาชั่วร้าย”
เขาวางสมุดลง หยิบตำราวิชากระบี่เก้าสายธาราขึ้นมา เริ่มศึกษาท่าฝึกขั้นสูง... ด้วยการเดินทางครั้งนี้้าพละกำลังและวิชาความรู้มากกว่าที่เขามี
“ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น" เขาพึมพำ "แข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง... ไม่ว่ามันจะโหดร้ายเพียงใด”
เสียงฝนเริ่มตกหนักด้านนอก เสี่ยวหลิ่งเงยหน้ามองผ่านไปนอกถ้ำ ทะลุม่านน้ำตก... สายฝนจะช่วยลบรอยเท้าและกลิ่นของเขา โอกาศอันดีที่เขาได้พักและเตรียมตัว
“รอข้าด้วยนะ ท่านพ่อ...” เขากระซิบ มือกำสร้อยหยกครึ่งซีกแน่น “ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ใด ข้าจะตามหาจนพบ...”
แสงไฟในถ้ำวูบไหวตามสายลมแ่ เงาของชายหนุ่มทอดยาวบนผนังถ้ำ... เงาของผู้แสวงหาความจริงที่กำลังจะออกเดินทางสู่การผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่... การเดินทางที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาของผู้คนมากมาย และอาจเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ไปตลอดกาล...
...
แสงสุดท้ายของดวงจันทร์ค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับสายลมเย็นยามรุ่งสาง เสี่ยวหลิ่งยืนอยู่บนยอดเขาสูง มองลงไปยังสำนักกระบี่เซียนหยวนที่เคยเป็บ้านของเขามาตลอดหลายปี ความทรงจำมากมายผุดขึ้นในห้วงคำนึง ทั้งวันที่ได้เข้ามาเป็ศิษย์ การฝึกฝนอันยากลำบาก มิตรภาพที่งดงาม และ...การถูกกล่าวหาว่าทรยศ
เขาสูดหายใจลึก ััได้ถึงพลังภายในที่ไหลเวียนอย่างรุนแรง ราวกับสะท้อนความมุ่งมั่นในใจ มือข้างหนึ่งกำกระบี่คู่กายแน่น อีกมือลูบแผ่นหยกเก่าที่เขาพบในห้องลับ บนนั้นมีตัวอักษรโบราณที่เขาอ่านได้เพียงบางส่วน แต่ก็มากพอจะรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับ หินกักเทพ และชื่อของบิดาที่หายสาบสูญไป
“ท่านพ่อ...” เขาพึมพำเบาๆ “ลูกจะต้องตามหาความจริงให้พบ”
เสียงนกยามเช้าเริ่มขับขานต้อนรับแสงอาทิตย์แรก เสี่ยวหลิ่งหยิบแผนที่ที่เฟิงเสียวมอบให้ออกมาดู เส้นทางบนนั้นนำไปสู่เมืองทางตะวันออก ที่ว่ากันว่ามีคนพบเห็นชายชราที่มีเค้าโครงคล้ายบิดาของเขา แต่เส้นทางนั้นต้องผ่านดินแดนอันตราย ทั้งโจรร้าย สัตว์ประหลาด และที่น่ากลัวที่สุด...กองกำลังของสำนักที่จะต้องออกตามล่าเขาอย่างแน่นอน
แต่เขาไม่มีทางเลือก ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ ความลับของหินกักเทพ ชะตากรรมของบิดา และความบริสุทธิ์ของตัวเขาเอง ทุกอย่างรอการพิสูจน์อยู่เบื้องหน้า
เสี่ยวหลิ่งสะพายห่อสัมภาระเล็กๆ ที่บรรจุเสบียงและยาสมุนไพรที่จำเป็ ก่อนจะหันหลังให้กับสำนักที่เคยเป็บ้าน เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่หัวใจที่แน่วแน่และพลังกระบี่ที่ฝึกฝนมาจะต้องนำพาเขาไปพบความจริง
ขณะที่ก้าวเท้าออกเดินทาง เสียงคำสอนของอาจารย์ดังก้องในความทรงจำ “กระบี่คือหัวใจ หัวใจคือกระบี่ เมื่อทั้งสองเป็หนึ่งเดียว ไม่มีสิ่งใดจะขวางกั้นได้”
เขาไม่รู้ว่าชะตากรรมจะนำพาเขาไปพบกับอะไรบ้าง แต่เขารู้แน่ชัดว่า ณ ขณะนี้ หัวใจและกระบี่ของเขามุ่งไปในทิศทางเดียวกัน...สู่ความจริงที่รอการเปิดเผย
แสงอาทิตย์เริ่มทอประกายทาบทับเงาของชายหนุ่มที่กำลังมุ่งหน้าสู่ตะวันออก เื้ัคือความทรงจำและคำถาม เบื้องหน้าคือการผจญภัยและความหวัง ณ จุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้ เขายังไม่รู้เลยว่า ทุกย่างก้าวกำลังนำพาเขาไปสู่ชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคาดคิด...
1K
