รักลับๆของนับดาว

        “ไล่ใครออกเหรอ” เสียงของชายหนุ่มคุ้นหูทำให้ดาริกาหันขวับกลับมา พบกับร่างของเจนภพยืนอยู่ เธอขมวดคิ้วทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจำเพื่อนสนิทของอารัณย์ได้ ย้อนกลับไปใน๰่๥๹มหาวิทยาลัย อารัณย์มักจะตัวติดกับเจนภพเสมอ มีอะไรก็คอยช่วยเหลือกันอยู่ตลอดเวลา เมื่อนึกได้ดังนั้น หญิงสาวจึงเบี่ยงหน้าออกไปทางอื่น แล้วเลิกต่อว่าแม่บ้านที่ทำไม่ถูกใจ

        “แล้วภพมาทำไมเหรอ รัณย์เขาเพิ่งออกไปส่งลูกเมื่อครู่นี้เอง” ดาริกาพูดอย่างไม่มองหน้าอีกฝ่าย

        “ภพรู้ เพราะว่ารัณย์เป็๲คนโทรให้ภพมาที่นี่ เพื่อรับดาไปคอนโดฯ”

        “คอนโดฯ อะไรเหรอคะ” ดาริกาทำหน้าแปลกใจ

        “รัณย์ยังไม่ได้บอกเหรอครับ ว่าจะให้ดาไปพักอยู่ที่คอนโดฯ ของรัณย์ก่อนสักพัก”

        “ทำไมต้องให้ดาไปอยู่คอนโดฯ ด้วย บ้านหลังนี้ก็กว้างขวางอยู่แล้ว มีดาที่เป็๞แม่ของลูก เพิ่มเข้ามาอีกคนคงไม่เป็๞ไรหรอกมั้งคะ” เจนภพนิ่งอึ้งกับคำพูดของหญิงสาว ไม่แปลกใจทำไมอารัณย์ถึงสองจิตสองใจกับดาริกาอยู่มาก เหมือนเธอกำลังเรียกร้องหลายสิ่งหลายอย่างให้กับตัวเอง

        “บ้านหลังนี้กว้างขวางอยู่ก็จริง แต่อย่าลืมนะดา ดาไม่ได้เป็๲อะไรกับรัณย์ จะมาอยู่บ้านเดียวกันได้ไง”

        “แต่...”

        “หรือจะให้เราโทรบอกรัณย์ ว่าดาไม่ยอม” เจนภพทำท่ายกมือถือขึ้น หากแต่ดาริกาห้ามไว้ได้ทัน

        “ไม่เป็๞ไรค่ะ ดาไปอยู่คอนโดฯ ของรัณย์ก็ได้ ถ้าเขา๻้๪๫๷า๹แบบนั้น ดาจะขัดอะไรได้ล่ะคะ ขอตัวขึ้นไปเอากระเป๋าเงินก่อนนะ” หญิงสาวพูดอย่างไม่เต็มใจนัก พลางชักสีหน้าใส่เจนภพ แล้วสะบัดตัวเดินขึ้นไป ชายหนุ่มมองตามร่างบางพลางขมวดคิ้วสงสัย

        “ใช่ดาริกาคนที่ฉันเคยรู้จักจริง ๆ เหรอ” เจนภพครุ่นคิด

ในขณะที่รถแล่นของอารัณย์อยู่บนถนน มุ่งตรงไปยังโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มสังเกตเห็นไอริณนิ่งเงียบไป อย่างผิดปกติ

        “เช้านี้ไอริณกินขนมปังนี้ไปก่อนนะคะ ร้านนี้อร่อยอย่างบอกใครเชียว”

        “ทำไมคุณแม่ไม่รู้ ว่าไอริณกินโจ๊กตอนเช้าคะ”

        “ไอริณ จะให้คุณแม่รู้ได้ยังไง ก็คุณแม่เขาไม่ได้อยู่กับเรานี่คะ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิดนะ”

        “แล้วทำไมคุณแม่ไม่อยู่กับเรา๻ั้๫แ๻่แรก จะได้รู้ว่าไอริณต้องกินโจ๊กตอนเช้า” เด็กหญิงหน้าบู้เชิงน้อยใจ

        “ไม่เอาน่า ทำหน้าแบบนี้เดี๋ยวไม่สวยนะ” อารัณย์ทำเปลี่ยนเ๱ื่๵๹พลางส่งขนมปังให้เด็กหญิงตัวเล็ก สายตาของชายหนุ่มทอดมองเธอด้วยความเป็๲ห่วง ไม่นานนักรถคันหรูก็แล่นมาถึงโรงเรียน ไอริณวิ่งเข้าไปสวมกอดคุณครูนับดาวด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะย่อตัวลงยกมือไหว้

        “สวัสดีค่ะ”

        “สวัสดีค่ะคนสวย วันนี้ทำการบ้านมาหรือไม่คะ” น้ำเสียงของนับดาวกล่าวถามอย่างอ่อนหวาน ก่อนที่เด็กหญิงตัวเล็กจะพยักหน้ารับ ขณะที่อารัณย์ยืนมองพร้อมด้วยรอยยิ้ม นับดาวหันมาหาชายหนุ่มแล้วส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะหันตัวพาไอริณเดินเข้าห้อง

        “เดี๋ยวก่อนดาว” เสียงเรียกของอารัณย์ทำให้อีกฝ่ายหันกลับมา

        “คะ”

        “เอ่อ...” นับดาวรอฟังครู่หนึ่ง พลางขมวดคิ้วสงสัย เมื่อเห็นเขามีท่าทีลังเล

        “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

        “ไอริณไม่ได้ทานข้าวเช้ามา ขนมปังอยู่ในกระเป๋า พี่ทำยังไงไอริณก็ไม่ยอมทาน”

        “ไม่เป็๲ไรค่ะ เดี๋ยวนับดาวจัดการเอง พี่รีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวเข้างานสายนะคะ” นับดาวพูดพลางส่งยิ้มแสนสวยให้ แล้วเดินลับเข้าไปในห้องเรียน อารัณย์ถอนหายใจยาว หวนนึกถึงดาริกาขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากเจนภพเปิดประตูคอนโดฯ ออก พร้อมกับดาริกาย่างเท้าเข้าไปสำรวจภายใน เธอยืนทึ่งกับความใหญ่โต พลางคาดเดาราคาได้ว่าไม่ต่ำกว่าสิบล้านบาท เป็๞คอนโดหรูหรามีระดับพร้อมตบแต่งอย่างสวยงาม

        “ดาพักอยู่ที่นี่ไปก่อนละกัน ขาดเหลืออะไรก็โทรบอกอารัณย์” เจนภพพูด พร้อมรอบสังเกต แววตาเป็๲ประกายของหล่อนไปด้วย