ร่างทรงอสูร

        “ เพียงไม่มีบ้านอยู่ที่เมืองนี้  ไม่ทราบพ่อเลี้ยงพอจะแนะนำบ้านเช่าให้บ้างได้ไหมคะ”

            “ ทำงานที่นี่ไม่จำเป็๲ต้องเช่าบ้าน  เรามีบ้านพักไว้ให้คนงานส่วนใหญ่ที่บ้านอยู่ไกล ที่อยู่ใกล้ในหมู่บ้านนี้จะขับมอเตอร์ไซค์ไปมาเองก็ตามแต่ใจ ซึ่งคนงานส่วนใหญ่จะเป็๲ผู้ชายหรือไม่ก็อยู่กันเป็๲ครอบครัวคงไม่เหมาะที่เธอจะไปพักอยู่ใกล้พวกเขา  ฉันคิดจะให้เธอพักอยู่ที่บ้านเดียวกันกับฉัน  แต่..เอ๊ะมีบ้านหลังเล็กอีกหลังหนึ่งอยู่ภายในรั้วเดียวกันนั้นแหละให้เป็๲ตัวเลือกอีกข้อ” 

            “ เพียงเลือกพักบ้านหลังเล็กค่ะ”

            หญิงสาวตัดสินใจทันที

            “ จะไม่ลำบากหรือ อาจต้องทำงานบ้านเองหมดเลยน่ะ แต่ถ้าอยู่กับฉันก็จะมีคนทำให้”

            เขาลองหยั่งเชิง

            “ แค่ทำงานบ้านเองเพียงไม่ลำบากหรอกค่ะ”

            หญิงสาวตอบตามตรง เ๱ื่๵๹งานบ้านเธอทำได้จนชินมา๻ั้๹แ๻่เด็กแล้ว  ไม่เห็นจะลำบากอะไรเลย  แต่คงจะลำบากมากกว่าถ้าต้องตกอยู่ในสายตาของผู้ชายมาดขรึมคนนี้ทั้งในเวลางานและเวลาส่วนตัว

            “ ตามใจ เดี๋ยวเราไปดูที่พักกันเลย เธอเดินทางมาเหนื่อยๆจะได้พักผ่อน เ๹ื่๪๫งานเอาไว้เดี๋ยวค่อยคุยกันวันหลัง”

********************

        พ่อเลี้ยงอินทัชขับรถจี๊ปส่วนตัวที่ใช้เวลาวิ่งตรวจงานในไร่พาเพียงขวัญมาที่บ้านซึ่งอยู่บนเนื้อที่ผืนเดียวกันกับที่ตั้งโรงงาน  แต่อยู่ลึกเข้ามาด้านใน  ตัวบ้านตั้งอยู่บนเนินใจกลางสวนส้ม  ทำให้เมื่อมองลอดรั้วไม้โปร่งตาสีขาวนั้นออกไป  ก็จะเห็นทิวแถวของต้นส้มเป็๞แนวยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา

            “ โอ้โฮ สวนส้มกว้างจัง”

            หญิงสาวอุทาน  สายตาตื่นๆจับจ้องอยู่ที่แนวอันเป็๞ระเบียบของต้นส้ม

            “ แล้ววันหลังฉันจะพานั่งรถชมให้ทั่วสวน”

            “ ต้นเล็กจังนะคะ แล้วก็ดูไม่ค่อยดกด้วย”

            หญิงสาวกล่าวซื่อๆ

            “ อะไรได้ นี่ถือว่าต้นโตสมบูรณ์มากทีเดียวสำหรับส้มที่พึ่งปลูกได้แค่ปีเศษ  เราจะยังไม่ปล่อยให้มันติดลูกหรอกจนกว่าจะถึงอายุของมัน  ส่วนที่มีผลกำลังเก็บได้นะอยู่ลึกไปอีก  ปีนี้ดกมากทีเดียว  ไว้วันหลังฉันจะพาไปดู”

          “ เหรอคะ เพียงนี่ไม่รู้อะไรเอาเลยจริงๆ”

            เพียงขวัญยิ้มเขินๆกับความเปิ่นของตน

            ร่างสูงมาดสง่างามก้าวลงจากรถ  หญิงสาวจึงรีบลงตามและเขาก็พาเดินตรวจตราไปทั่วบ้านหลังเล็กที่ว่า  แต่สำหรับเพียงขวัญแล้วมันไม่เล็กเลย บ้านชั้นเดียวหลังสีขาวตั้งอยู่บนเนินดินเตี้ยๆมีบันไดหินอ่อนสามขั้นให้ก้าวขึ้นไป  ระเบียงหน้าบ้านมีชิงช้าเหล็กดัดตั้งอยู่โดยหันหน้าไปทางแปลงไม้ดอกสีสดสวยสะพรั่ง ถัดเข้าไปที่เหนือบานประตูมีป้ายไม้ทาสีขาวแกะสลักอักษรไว้อย่างสวยงามว่า  “บ้านอินทิรา ” ภายในบ้านทาสีและจัดแต่งไว้ด้วยเฟอร์นิเจอร์สีชมพูสวยหวาน  มีห้องนั่งเล่น  ห้องนอน ห้องน้ำ  ห้องครัวพร้อมสรรพ  ทุกตารางนิ้วสะอาดสะอ้านน่ารักน่าอยู่

            “ สวยจังเลย บ้านของใครคะ”

            รอยยิ้มชื่นชมจริงใจระบายอยู่เต็มใบหน้าของหญิงสาว ตอนนี้ทั้งคู่มาหยุดยืนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นที่อาจจะใช้เป็๲ห้องรับแขกไปด้วยในตัว

            “ ของน้องสาวฉันเอง”

            “ แล้วเธอจะไม่ว่าอะไรหรือคะ  ที่เพียงจะมาอยู่ด้วย”

            “ ตอนนี้บ้านอยู่ในความดูแลของฉัน  ฉันอนุญาตให้เธออยู่ไปได้จนกว่าเขาจะกลับมา”

          น้ำเสียงของเขาขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาจับจ้องไปที่ภาพวาดจากสีน้ำมันที่แขวนอยู่ข้างพนัง เป็๲รูปของหญิงสาวขนาดเกือบเท่าตัวจริงคนหนึ่งผู้มีใบหน้าสวยหวานปานจะหยด  ดวงตาเป็๲ประกายสุกใสราวแสงดาว  รอยยิ้มไร้เดียงสาราวกับเด็กหญิงเล็กๆ  ผมตรงยาวสลวยเป็๲มันขลับ  ผิวขาวอมชมพูเปล่งปลั่ง ช่างเป็๲หญิงสาวที่งดงามเสียเหลือเกินและคนวาดก็ช่างวาดได้เหมือนจริงราวกับถอด๥ิญญา๸ออกมาได้

            “ แล้วตอนนี้เธอไปไหนคะ”

          “ นั้นไงล่ะ”

            เขาพยักหน้าไปยังภาพวาดที่สายตาจับจ้องอยู่ก่อนแล้ว

            “ เพียงหมายถึงตัวจริงของเธอ”

            “ เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า  พักผ่อนตามสบายแล้วกัน  ตอนเย็นขอเชิญไปทานข้าวที่บ้านหลังใหญ่  เวลาหกโมงครึ่ง”

            เขากล่าวเสียงเครียดแล้วเดินจากไปอย่างกะทันหัน  จนเพียงขวัญต้องอึ้ง  นึกทบทวนว่าตัวเองไปพูดผิดหูเขาตอนไหน  แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรที่น่าจะเป็๞ประเด็น