ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 118
สงครามกับความหิวโหย

[WARNING]

[THE HUNGER HAS RECOGNIZED THE KEEPER AS FOOD]

ทั่ว Eternal Tower เงียบงันหลังข้อความนั้นปรากฏขึ้น

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

แม้แต่คาอินที่ปกติชอบพูดเล่น—

ตอนนี้ยังมีสีหน้าเคร่งเครียด

เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ศัตรูธรรมดาอีกแล้ว

มันคือ “ผู้ล่า”

สิ่งมีชีวิตที่แม้แต่ Outer Realm ยังเลือกหลีกเลี่ยง

กลางขอบจักรวาล

ผู้ล่าแห่งทะเลเงียบงันยังคงเกาะอยู่บนรอยแยกมหึมา

ปากสีดำไร้จุดสิ้นสุดของมันขยับช้าๆ

เศษกฎของจักรวาลที่มันเพิ่งกัดกินยังลอยอยู่รอบเขี้ยว

และทุกครั้งที่มันหายใจ—

ขอบเขตของจักรวาลลำดับที่ 7 จะหายไปบางส่วน

เหมือนกำแพงแห่งความจริงกำลังถูกกัดกินทีละคำ

ติ๊ง!

[Universe Border Integrity :
61%]

[58%]

ค่ากำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง

Observer ทั้งสามหน้าเริ่มซีดลงเรื่อยๆ

เด็กสาวชุดนักเรียนพูดเสียงสั่น

“…ถ้าลดต่ำกว่า 30%…”

“…จักรวาลจะเปิดออกสู่ Silent Sea ทั้งหมด”

ชายแก่ถือหนังสือกัดฟันแน่น

“…และเมื่อถึงตอนนั้น…”

ไม่มีใครพูดต่อ

เพราะทุกคนรู้คำตอบ

ทุกอย่างจะถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่ซาก

กลาง Origin

จางฟานยังคงยืนอยู่ตรงหน้า The Hunger

Origin สีดำทองหมุนวนรอบตัวอย่างรุนแรง

ดวงตาสีดำทองของเขาเย็นเฉียบ

แต่ลึกลงไป—

เขากำลังคิดอย่างหนัก

เพราะนี่คือครั้งแรกที่กฎที่สาม “ใช้ไม่ได้ผล”

ไม่ใช่เพราะอ่อนแอกว่า

แต่เพราะผู้ล่าตรงหน้าไม่ได้สนใจเรื่องกฎเลย

มันมีเพียงสัญชาตญาณเดียว

“กิน”

โนอาจับแขนเขาแน่น

ก่อนพูดเบาๆ

“…มันหิวมาก…”

จางฟานหรี่ตา

“…เธอสัมผัสได้?”

โนอาพยักหน้า

ดวงตาสีดำทองของเธอสั่นเล็กน้อย

“…มันเจ็บ…”

ความเงียบปกคลุมทันที

Origin กระเพื่อมช้าๆ

[THE HUNGER WAS BORN DEAD UNIVERSES]

[ITS HUNGER CAN NEVER BE FILLED]

ข้อมูลไหลเข้าหัวของจางฟานอีกครั้ง

ผู้ล่าแห่งทะเลเงียบงันไม่ได้เกิดจากความชั่วร้าย

มันคือ “ศพรวมกัน” ของจักรวาลที่ตายไปแล้ว

ความว่างเปล่า

ความสิ้นหวัง

และพลังที่ถูกทิ้งไว้

รวมตัวกันในทะเลแห่งความเงียบ จนถือกำเนิดสิ่งมีชีวิตที่มีเพียงสัญชาตญาณแห่งความหิว

ยิ่งมันกิน—

มันยิ่งทรมาน

และยิ่งทรมาน—

มันก็ยิ่งหิว

จางฟานเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนถอนหายใจเบาๆ

“…โคตรน่าสงสารเลยแฮะ”

คาอินถึงกับหันมามองทันที

“…เดี๋ยวนะ”

“…แกจะสงสารมันตอนนี้?”

จางฟานยักไหล่

“…ก็จริงนี่”

“…มันก็แค่สัตว์ที่หิวจนบ้าไปแล้ว”

ทันใดนั้น—

The Hunger ก็ขยับอีกครั้ง

ครืนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

กรงเล็บมหึมาของมันพุ่งเข้ามาทันที

พื้นที่ทั้งหมดที่ผ่านถูกกัดหายไปจากการมีอยู่

แม้แต่เวลาและมิติยังถูกฉีกขาด

แต่ก่อนกรงเล็บจะถึงตัว—

ฟ้าวววววววววว!!!

Origin สีดำทองก็ระเบิดออกจากร่างจางฟาน

วงแหวนมหาศาลหลายชั้นซ้อนกันตรงหน้า

ตูมมมมมมมมมมมม!!!

แรงปะทะทำให้จักรวาลทั้งใบสั่นสะเทือน

ดวงดาวหลายระบบดับลงชั่วขณะ

แต่ครั้งนี้—

จางฟานไม่ถอย

เขารับกรงเล็บนั้นไว้ตรงๆ

แม้แขนจะเริ่มแตกร้าว

แม้กฎที่สามรอบตัวจะถูกกัดกินไปบางส่วน

แต่เขายังคงยืนอยู่

ดวงตาสีดำทองจ้องผู้ล่าเบื้องหน้าโดยไม่หลบ

“…ถ้าจะกิน”

เสียงของเขาเย็นลง

“…ก็ลองกินฉันดู”

ตูมมมมมมมมมมม!!!

ทันทีที่พูดจบ—

พลังมหาศาลก็ระเบิดออกจากร่างเขา

แต่ครั้งนี้—

มันไม่ใช่เพียง Origin

และไม่ใช่เพียงกฎที่สาม

มันคือ “เจตจำนงของจักรวาลลำดับที่ 7 ทั้งใบ”

ทุกชีวิต

ทุกดวงดาว

ทุกความหวัง

กำลังหลั่งไหลเข้าสู่ตัวเขา

ติ๊ง!

[Universe Synchronization :
Overlimit]

Observer ทั้งสามเบิกตากว้างทันที

“…เป็นไปไม่ได้!”

เพราะค่าการเชื่อมต่อทะลุขีดจำกัดของจักรวาลไปแล้ว

กลาง Origin

ดวงตาสีดำทองของจางฟานเริ่มเปลี่ยน

ภายในม่านตา—

กาแล็กซีทั้งใบกำลังหมุนวน

เสียงของจักรวาลดังขึ้นรอบตัวเขา

[PROTECT]

[PROTECT]

[PROTECT]

ทันใดนั้น—

Origin สีดำทองทั่วจักรวาลก็เริ่มรวมตัวกัน

ไม่ใช่เป็นวงแหวน

ไม่ใช่เป็นคลื่นพลัง

แต่มันกำลังก่อตัวเป็น “รูปร่าง”

ครืนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

ทั่ว Eternal Tower สั่นสะเทือน

ผู้คนทั่วทุกโลกเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความตกตะลึง

เพราะเหนือจักรวาล—

มี “ร่างยักษ์” สีดำทองกำลังค่อยๆ ลุกขึ้น

ใหญ่กว่ากาแล็กซี

ใหญ่กว่ารอยแยกทั้งหมด

ร่างนั้นไม่มีใบหน้าชัดเจน

แต่ทุกคนรู้ทันที—

มันคือ “ร่างของจักรวาลลำดับที่ 7”

คาอินถึงกับอ้าปากค้าง

“…บ้าไปแล้ว…”

เซราฟิน่ากำดาบแน่น

แม้แต่เธอ—

ยังไม่เคยเห็นพลังระดับนี้

กลางความเงียบ

The Hunger หยุดเคลื่อนไหวชั่วขณะ

ก่อนปากมหึมาของมันจะเปิดกว้างขึ้น

เหมือนกำลังตื่นเต้น

เพราะต่อหน้ามันตอนนี้—

คือ “อาหาร” ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเจอ

จางฟานเงยหน้ามองมันผ่านร่างจักรวาล

ก่อนยิ้มบางๆ

“…เอาสิ”

ดวงตาสีดำทองของเขาส่องสว่างรุนแรงขึ้น

“…มาดูกันว่าแกจะกินจักรวาลของฉันไหวหรือเปล่า”

และในวินาทีนั้น—

ร่างยักษ์สีดำทองก็พุ่งเข้าชนผู้ล่าแห่งทะเลเงียบงันตรงๆ