ไป๋ลี่ถิงมาอยู่ที่แห่งนี้ได้ครบ 7วันพอดีเช้าวันนี้นางยังคงตื่นแต่เช้าเช่นเคยหลังจากหุงหาอาหารให้แก่บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่แล้ว ถึงได้ออกไปดูแลแปลงผักร่วมกับน้องชายทั้งสองของสามี
ตอนนี้แผลตามตัวและหน้าของนางหายดีแล้ว เมื่อไม่มีแผลทำให้เฉิงคุณและน้องๆนั้นรู้ว่าภรรยาและพี่สะใภ้ของเขาสวยมากแม้นางจะสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆมีรอยปะชุนก็ไม่ทำให้ความสวยของนางลดลงไปเลย
หยางเฉิงคุณถึงกับหน้าดำมืดเพียงแค่เขาคิดว่าจะมีคนมามองเมียของเขา ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย เอ๊ะ เขาเป็อะไรไปอีกแล้วทำไมรู้สึกแบบนี้แถมในใจยังรู้สึกเ็ปอีกด้วย เขาคงต้องไปหาหมอจริงๆเสียแล้ว
วันนี้เฉิงคุณเข้าป่าล่าสัตว์เช่นเคยแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเขาจะไปค้างคืนในป่าเพราะต้องเข้าไปในป่าลึกที่ไกลจากบ้านมากจึงจำเป็ต้องไปค้างคืนในป่าป่ารอบนอกนั้นไม่ค่อยมีสัตว์มาติดกับดักของเขาแล้วเพราะชาวบ้านในละแวกนี้ใครๆก็ต่างเข้าป่าล่าสัตว์หาของป่ามาขายยังชีพกันทั้งนั้น ลี่ถิงเตรียมอาหารแห้งรวมถึงน้ำดื่มให้กับเฉิงคุณไปมากหน่อยทั้งนางยังทำแป้งทอดให้เขานำไปกินด้วย
“ท่านพี่เดินทางปลอดภัยนะเ้าคะไม่ต้องห่วงข้าจะดูแลน้องๆเอง ท่านเองก็ระวังตัวด้วยแล้วก็รีบกลับมานะเ้าคะพวกข้ารออยู่”
“พี่ใหญ่รีบกลับมานะขอรับ ”
"พี่ใหญ่เดินทางปลอดภัยขอรับ"
หลังจากร่ำลากันเสร็จแล้วหยางเฉิงคุณเดินออกจากบ้านไปด้วยรอยยิ้มมุมปากจนสหายเพียงคนเดียวของเขาที่เติบโตมาด้วยกันแปลกใจ
ถึงแม้ว่าจะอยู่กันคนละหมู่บ้านแต่นับว่าทั้งคู่เป็เสมือนพี่น้องกันก็ว่าได้ หลังจากสามีออกไปล่าสัตว์แล้ว นางและน้องของสามีทั้งสองคนก็ทำงานในแปลงผักและให้อาหารไก่เพียงไม่กี่ตัวที่เลี้ยงเอาไว้
จากนั้นนางจึงเริ่มเดินสำรวจที่ดินของสามีและสำรวจลำธาร สิ่งแรกที่ต้องทำคือ หาอาหารเพิ่มและต้องเพิ่มมื้ออาหารจากสองมื้อเป็สามมื้อต่อวัน
ท้องของนางและทุกคนในบ้านต้องได้รับการเติมเต็ม ภารกิจแรกจึงได้เริ่มต้นขึ้นคือการสำรวจรอบๆบ้านจากนั้นก็ไปที่ลำธารและเข้าป่าเพื่อหาของป่านางไม่เชื่อหรอกว่านางจะไม่สามารถหาของที่กินได้ติดไม้ติดมืออกมาด้วย
เพราะก่อนที่นางจะมาอยู่ที่นี่ ในฝันนางได้ตามเฉิงคุณเข้าไปในป่าและไปทุกที่ๆเขาไปนางได้พบเห็นพืชผักที่สามารถนำมากินได้
แต่คนที่นี่ไม่รู้จักและไม่รู้ว่ามันสามารถนำมาเป็อาหารได้และที่สำคัญมันมีจำนวนมากอีกด้วย และนางจำได้ว่ามันอยู่ที่ไหน เช่นนั้นวันนี้นางต้องไปเอามันกลับมา
“น้องรอง น้องเล็ก วันนี้เราเข้าป่ากันดีหรือไม่ไหนๆที่บ้านก็ไม่มีงานอะไรให้ทำแล้ว”
“ดีขอรับพี่สะใภ้ บางทีเราอาจจะได้ผักป่าหรือสัตว์ป่าเล็กๆเช่นพวกไก่ฟ้าหรือกระต่ายกลับมาทำอาหารอีกด้วย”
“ใช่ขอรับ ในป่ายังมีเห็ดป่าและผลไม้ป่าอีกด้วยขอรับ”
“ดีมากเลย เราไปเตรียมของเข้าป่ากันเถอะ”
“ขอรับพี่สะใภ้”
หลังจากนั้นทั้งสามคนจึงมีตะกร้าไม้ไผ่ที่ใส่ดื่มและเสียมอันเล็กๆพร้อมด้วยมีดใส่เอาไว้และสะพายตะกร้าเข้าป่าท่ากลางเสียงพูดคุยของหยางฮั่นคุณเจื้อยแจ้วไปตลอดทาง
ลี่ถิงมองด้วยความเอ็นดูถึงแม้จะดูผอมบางไปบ้างแต่ยังดูออกว่าน้องชายทั้งสองคนหน้าตาดีไม่แพ้พี่ชาย
นางได้แต่สัญญากับตัวเองว่ารอก่อนนะพี่สาวคนนี้จะขุนพวกเ้าให้เป็หมูเลยชาติที่แล้วนางไม่มีพี่น้องเป็ลูกคนเดียวซ้ำเสียพ่อแม่ไปั้แ่เด็กและได้คุณยายเลี้ยงมาจนโต
หลังจากที่คุณยายเสียนางถึงได้เข้ามาทำงานในเมืองกรุงและยังไม่ทันที่จะหาสามีและมีครอบครัวนางก็ต้องมาตายเสียก่อน
แต่ก็ขอบคุณเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้นางได้มีวันนี้ วันที่นางได้ใช้ชีวิตร่วมกันกับชายในฝันของนาง
“พี่สะใภ้ วันนี้เราอาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือมานิดหน่อยเพราะเรากว่าจะเข้าป่ามาก็สายแล้ว ชาวบ้านคงมาเก็บไปหมดแล้วก็เป็ไปได้”
“น้องรองไม่ต้องเป็ห่วง สมัยก่อนที่พ่อแม่ของพี่สะใภ้ยังอยู่ท่านพ่อเป็นายพรานที่มี่ความรู้มากคนหนึ่งพี่สะใภ้ได้เรียนรู้มาจากท่านพ่อมากมาย เ้าอย่าห่วงไปเลยพี่คิดว่าพวกเราสามารถหาของที่กินได้ในป่าแน่นอน”
“ดียิ่ง ดีที่สุดเลย พี่สะใภ้เก่งมาก”
“ขอบใจน้องเล็กที่ชม”
ทั้งสามคนเดินเข้ามาในป่าระหว่างทางก็พบกับชาวบ้านที่มาหาของป่าเช่นเดียวกับพวกเขา ที่สำคัญหนึ่งในนั้นยังมีหญิงสาวจอมี้เีอดีตคู่หมั้นของพี่ชายเขา
ดูจากสีหน้าของนางแล้วคนต้องโดนบังคับมาเป็แน่ ถึงได้ทำหน้าหงิกงอปานนั้นจากที่ขี้เหร่อยู่แล้วก็ยิ่งขี้เหร่เข้าไปอีก ไอ๊หยา ดีเท่าไหร่แล้วที่นางไม่ได้มาเป็พี่สะใภ้ของพวกเขา
นับว่า์ยังเมตตาพี่ชายของเขาอยู่บ้าง หยางสวี่คุณได้แต่นึกขอบคุณ์อยู่ในใจครอบครัวเขารอดพ้นมาจากผู้หญิงจอมี้เีและร้ายกาจคนนี้มาได้ช่างดีจริงๆ
ทั้งสามคนเดินผ่านชาวบ้านเข้าป่าลึกไปโดยไม่มีการทักทายใครหน้าไหนทั้งสิ้น คนพวกนี้ล้วนแล้วแต่ดูถูกและว่าร้ายครอบครัวของพวกเขา
ในตอนที่ทั้ง 3 คนกำลังจะเดินผ่าน อันหนิงฮวาอดีตคู่หมั้นของเฉิงคุณหันมาเห็นพวกเขาพอดีนางจึงคิดจะใช้พวกเขาระบายอารมณ์โกรธที่นางโดนท่านแม่บังคับให้เข้ามาหาผักป่า
“หืม ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกเ้าพี่น้องบ้านหยางนี่เอง คงจะไม่มีอะไรกินล่ะสิถึงได้วิ่งเข้าป่ามา”
“ไปกันเถอะ น้องรองน้องเล็ก” ลี่ถิงที่เห็นว่าไม่มีความจำเป็ใดๆที่จะต้องไปต่อปากต่อคำจึงได้ชวนน้องชายออกเดินต่อ
แต่อันหนิงฮวากลับไม่ยอมรามือง่ายๆทั้งนางยังรู้สึกเสียหน้ามากที่พี่น้องบ้านหยางเมินเฉยต่อคำพูดของนาง
“นี่ข้าถามพวกเ้าอยู่นะ ไม่ได้เอาปากมาด้วยหรือไง หรือว่าเป็ใบ้”
“จะให้พวกข้าตอบอะไรกับคำถามสิ้นคิดของท่านกัน หรือท่านไม่มีอะไรจะกินเหมือนกัน ตัวี้เีอย่างท่านถึงได้วิ่งเข้าป่ามาแล้วอีกอย่างนะท่านจะพูดอะไรช่วยคิดหน่อยนะไม่ใช่ว่ามีแค่พวกข้าพี่น้องเข้าป่ามาหาของป่า ยังมีชาวบ้านอีกตั้งมากมายก็เข้าป่ามาหาของป่าเช่นเดียวกัน ท่านพูดแบบนี้ไม่ใช่ว่าท่านดูถูกดูแคลนคนอื่นอยู่หรอกหรือ ชาวบ้านในหมู่บ้านล้วนพึ่งพาป่าในการยังชีพ ”
“มันจะมากไปแล้วนะหยางสวี่คุณเ้าเด็กเหลือขอ ดีนะที่ข้ายกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับบ้านเ้าไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ต่างจากขอทานแน่ จนแล้วไม่เจียมแล้วยังมาปากดีใส่ข้าอีก”
“ขอบคุณนะที่ท่านยกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับพี่ชายข้า ทำให้พี่ชายข้าได้เจอภรรยาที่ดีและไม่ี้เีแถมยังร้ายกาจแบบท่าน”
“ไปกันเถอะพี่สะใภ้”
ลี่ถิงที่เงียบอยู่ั้แ่แรกมองอันหนิงฮวาด้วยสายตาเย็นเยียบ จนคนที่ถูกมองนั้นรู้สึกกลัวถึงสายตาของนางและรู้ว่าผู้หญิงที่หยางสวี่คุณเรียกพี่สะใภ้นั้นไม่ใช่คนที่นางจะไปตอแยได้
ไม่น่าเชื่อว่าหญิงสาวที่สวยขนาดนี้จะตบแต่งเข้าบ้านหยางที่จนแสนจนถึงหยางเฉิงคุณจะหน้าตาหล่อเหลาขนาดไหนถึงเขาจะขยันแต่เพราะเขาจน
ทำให้เป็ที่รังเกียจของหญิงสาวชาวบ้านที่ฐานะทางบ้านดีหน่อยก็หวังให้ลูกสาวได้ตบแต่งเข้าไปในบ้านที่มีฐานะเช่นเดียวกันเพราะกลัวว่าจะลำบากแต่ใครจะไปคิดล่ะว่าผู้ชายที่จนแสนจนไร้บิดามารดาจะสามารถแต่งหญิงสาวที่งดงามขนาดนี้เข้าบ้านมาได้
เดิมทีอันหนิงฮวาไม่ได้อยากเข้ามาหาของป่า แต่เพราะนางหลงรักหลี่อ้ายเหวินลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านนางจึงเข้าป่ามากับน้องสาวของเขาแต่หลี่อ้ายเหวินไม่ได้มีใจชอบพอนางสักนิดตรงกันข้ามเขากลับรังเกียจนางอย่างถึงที่สุด
ทั้งสามคนเมื่อเดินผ่านชาวบ้านและหญิงร้ายกาจมาแล้วลี่ถิงก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาเกี่ยวกับอดีตคู่หมั้นของสามี
ทำให้น้องสามีทั้งสองคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
เขากลัวว่าพี่สะใภ้จะเก็บเอาไปคิดมากจนไม่อยากอยู่กับพวกเขาในเมื่อนางไม่ถามพวกเขาก็จะไม่รื้อฟื้นขึ้นมาอีกรอ
ให้พี่ใหญ่กลับมาก่อนค่อยให้พี่ใหญ่อธิบายเองน่าจะดีกว่า ให้นางได้รู้จากปากพี่ใหญ่ย่อมดีกว่ารู้จากปากของคนอื่น
“ น้องรอง บ้านเราได้ปลูกมันเทศเอาไว้บ้างหรือไม่”
“ไม่ได้ปลูกขอรับพี่สะใภ้ เพราะตอนนั้นพวกข้าหิวมากและพี่ใหญ่ก็ล่าสัตว์ไม่ได้อาหารที่มีไม่พอพี่ใหญ่เลยเอามันเทศที่เก็บเอาไว้สำหรับปลูกมาให้พวกข้ากินหมดแล้วขอรับ”
“อืม อย่าเศร้าไปเลย พี่สะใภ้เชื่อว่าในป่าอาจจะมีมันเทศป่าขึ้นอยู่ก็ได้เดี๋ยวเราค่อยเอากลับลงมาปลูกแค่นี้ก็ได้แล้ว”
“ขอรับพี่สะใภ้ เพราะบ้านราจนทำให้ไม่มีใครอยากมาคบค้าสมาคมด้วย แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจถึงไม่ได้ปลูกมันเทศแต่เราก็ปลูกผักเอาไว้กินพี่ใหญ่บอกว่ารอขายของป่าได้ค่อยซื้อมันเทศจากตลาดในเมืองเอาขอรับ”
ทั้งสามเดินมาเรื่อย ๆระหว่างทางเจอผักป่าบ้างแต่ลี่ถิงไม่ได้เก็บจนกระทั้งเดินเข้าป่าลึกเรื่อย ๆโดยไม่ได้ตั้งใจ
ในป่าลึกอุดมไปด้วยพืชพรรณนานาชนิด ผักป่าเองก็งามทั้งยังมียอดที่อวบอ้วนกว่าป่าชั้นนอกมาก ลี่ถิงเจอฟักทองลูกใหญ่สีเหลืองอมส้มทำให้นางดีใจจนแทบกรีดร้อง
“น้องรอง น้องเล็ก เรอเจอของดีเข้าให้แล้ว”
“นี่อะไรหรือพี่สะใภ้ มันกินได้จริงๆหรือมันจะมีพิษหรือไม่ขอรับ” สวี่คุณถามออกมาด้วยความแปลกใจเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนและไม่เคยเห็นชาวบ้านปลูกหรือนำไปกินเลย
“พี่สะใภ้ มันอร่อยใช่หรือไม่ขอรับ” ฮั่นคุณสายกินไม่กลัวพิษแต่กลัวไม่อร่อย
“อร่อยแน่นอน ไม่มีพิษด้วย เ้านี่เรียกว่าฟักทอง เก็บไปให้หมดเสียดายมีแค่เถาเดียวเอง มีลูกที่แก่แล้ว สามลูกและลูกที่ยังอ่อนอยู่สามลูกเท่านั้น”
จากนั้นนางยังเจอมันเทศสีม่วงและสีเหลืองอีกทั้งสามคนช่วยกันขุดมันเทศพร้อมทั้งเก็บเถามันเทศกลับไปด้วย
ลี่ถิงไม่แน่ใจว่ามันจะสามารถปลุกได้หรือไม่คงต้องลองเอาเถามันเทศกลับไปปลูกดูถ้ามันไม่ได้ผลคงต้องรอให้หัวมันเทศแตกหน่อก่อนค่อยนำไปปลูก
หลังจากตะกร้าเต็มไปด้วยมันเทศและฟักทองทั้งสามคนแบกตะกร้าออกจากป่าอย่างทุลักทุเล
ลี่ถิงแบกฟักทองทั้งหมดและมันเทศอีกจำนวนหนึ่งส่วนมันเทศที่เหลือน้องชายทั้งสองคนช่วยกันแบกไปและพวกเขาทั้งสามคนตกลงกันว่าจะเข้าป่าอีกในวันพรุ่งนี้
2K
![[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472303_93072531.webp)
