ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

"แม่นางเฉิน!"

จางเหวินเซียวมีสีหน้าที่ตื่นตกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเห็นว่าเฉินฟางเซียนจะล้มลงไปนอนอยู่ที่พื้น เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปรับตัวของนางเอาไว้เพราะไม่อยากให้นางได้รับบาดเจ็บ ถ้านางล้มลงไปที่พื้นจริงๆ มีหวังผิวสวยๆ ของนางคงได้เป็นแผลเป็นอย่างแน่นอน

"เป็นอย่างไรบ้างแม่นางเฉิน ได้รับบาดเจ็บที่ใดหรือไม่"

จางเหวินเซียวมองสำรวจร่างกายของเฉินฟางเซียนนานอยู่พอสมควร แต่เมื่อเห็นว่านางไม่บาดแผลที่ใดจึงทำให้จางเหวินเซียวรู้สึกเบาใจขึ้นมา

เฉินฟางเซียนได้เห็นท่าทางของจางเหวินเซียว นางเองก็แทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ ไม่คิดว่าคุณชายจางเหวินเซียวจะเป็นห่วงผู้อื่นมากมายถึงเพียงนี้ ช่างเป็นคนดียิ่งนัก ถ้าไม่ติดว่านางอยากเห็นท่าทางของหยางจ้าวฉวนที่มีต่อคุณชายจางเหวินเซียว นางคงไม่ทำแบบนี้อย่างเป็นแน่

"ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะคุณชายเหวินเซียว ขอบคุณนะเจ้าคะที่ช่วยรับข้าเอาไว้"

เฉินฟางเซียนเอ่ยตอบออกไปด้วยรอยยิ้มแต่สายตาของนางกับจับจ้องไปที่หยางจ้าวฉวน โดยที่จางเหวินเซียวไม่ได้รู้เลยว่ามุมปากของเฉินฟางเซียนกับยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อนางได้เห็นว่าท่าทางและอาการที่หยางจ้าวฉวนมีเป็นเช่นไร

เฉินฟางเซียนยังคงอยู่ในความคิดของตัวเอง แต่เพียงไม่นานนางกับมีใบหน้าที่ตื่นตกใจ เมื่อจางเหวินเซียวทำท่าว่าจะอุ้มนางเสียอย่างนั้น

"!"

แท้ที่จริงแล้วจางเหวินเพียงจะย่อตัวลงไปดูที่ข้อเท้าของเฉินฟางเซียน ว่านางได้รับบาดเจ็บหรือไม่ก็เท่านั้นเอง

เป็นจังหวะเดียวกับที่หยางจ้าวฉวนเดินมาถึงศาลาข้างสระบัวพอดี เขาไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปจับมือของจางเหวินเซียวเอาไว้ แล้วเอ่ยพูดออกมาด้วยเสียงที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกดดัน

"จะทำอะไรเหวินเซียว..."

"..."

หยางจ้าวฉวนเอ่ยถามกับจางเหวินเซียว แต่สายตาของเขานั้นกับจับจ้องที่ใบหน้าของเฉินฟางเซียนไม่วางตา ยิ่งได้เห็นว่านางส่งยิ้มให้กับจางเหวินเซียวหยางจ้าวฉวนก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้น

จางเหวินเซียวมองไปตามเสียงที่ได้ยินพร้อมกับอาการสงสัย เมื่อเห็นว่าหยางจ้าวฉวนจับมือของตัวเองเอาไว้ ไหนจะท่าทางของหยางจ้าวฉวนในเวลานี้อีก ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก

"ข้าทำอะไรหรือ หยางจ้าวฉวน?"

คำพูดเช่นนี้ของจางเหวินเซียวสร้างความไม่พอใจให้กับแม่ทัพหนุ่มเป็นอย่างมาก ก็เขาเห็นอยู่ว่าเจ้าตัวกำลังจะอุ้มแม่นางเฉินไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจางเหวินเซียวถึงเอ่ยออกมาเช่นนี้ ยิ่งคิดหยางจ้าวฉวนก็ยิ่งหงุดหงิด

"ก็เจ้ากำลังจะอุ้มแม่นางเฉินไม่ใช่หรืออย่างไร ฮูหยินของข้า"

หยางจ้าวฉวนมองใบหน้าของจางเหวินเซียวแล้วเอ่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เขาเน้นคำว่าฮูหยินของข้าด้วยเสียงที่จริงจัง จึงสร้างความเขินอายให้กับคนที่ได้รับฟังได้เป็นอย่างดี

"..."

ในเวลานี้ใบหน้าของจางเหวินเซียวจึงมีสีแดงระเรื่อ เจ้าตัวมองไปที่เฉินฟางเซียนด้วยความเขินอาย ไม่คิดว่าหยางจ้าวฉวนจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาได้

"ท่าน ท่านเข้าใจผิดแล้วหยางจ้าวฉวน ข้าเพียงแต่จะดูว่าแม่นางเฉินบาดเจ็บหรือไม่ก็เท่านั้นเอง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้วหยางจ้าวฉวนก็มีสีหน้าที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความกังวลใจที่เคยมีก่อนหน้านี้ก็หายไปเสียครึ่ง

เฉินฟางเซียนมองทั้งสองสลับกันไปมา นางจึงยิ้มอย่างมีความสุขให้กับภาพที่เห็น นางได้เห็นแล้วว่าท่านแม่ทัพหยางรักคุณชายจางเหวินเซียวมากเพียงใด

ในขณะนั้นเอง ก็ได้มีเสียงที่เอ่ยพูดออกมาเสียก่อนทั้งสามจึงหันไปตามเสียงที่ได้ยิน แล้วก็พบว่า เป็นหยวนเทียนลู่ยืนส่งยิ้มมาให้

"มีเรื่องอะไรกันอย่างนั้นหรือ เสียงหัวเราะถึงได้ดังกันเช่นนี้"

"..."

"..."

หยวนเทียนลู่ก้าวเดินเข้าไปหาทั้งสาม ก่อนจะเห็นว่าใบหน้าของหยางจ้าวฉวนที่เคยมีรอยยิ้มกับหายไปจนหมดสิ้น คงเหลือเอาไว้แต่ใบหน้าเรียบเฉย

หยวนเทียนลู่เองก็เข้าใจดีเขาจึงไม่คิดที่จะสนใจ แล้วเดินตรงไปยืนข้างๆ เฉินฟางเซียนก่อนจะจับมือของนางเอาไว้ จึงสร้างความแปลกใจให้กับจางเหวินเซียวเช่นกัน