บทที่22: พิษอสูร
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งลานปะาที่ถูกสร้างขึ้นโดยธรรมชาติผู้นำกลุ่มแมงป่องโลหิตมองซากของลูกน้องสลับกับเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้มีแววตาเ็าดุจน้ำแข็งขั้วโลกความเดือดดาลและความหวาดกลัวต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งในใจของเขา
"ข้าคือ 'ซาเจี๋ย'รองหัวหน้าแห่งสำนักแมงป่องโลหิต!"ในที่สุดเขาก็ตวาดออกมาเพื่อข่มความกลัวของตนเอง "วันนี้ข้าจะฉีกเ้าเป็ชิ้นๆแล้วค่อยไปจัดการกับนังเด็กตระกูลหลิวคนนั้นทีหลัง!"
เขาปลดปล่อยพลังปราณทั้งหมดของตนเองออกมากลิ่นอายสีดำอมเขียวที่น่าสะอิดสะเอียนแผ่กระจายไปทั่วบริเวณมันคือพลังของขั้นหลอมรวมกายาเช่นเดียวกับเฟยชิน แต่กลับแฝงไว้ด้วยไอพิษที่ร้ายกาจ
ซาเจี๋ยพุ่งทะยานเข้าใส่เฟยชินทันทีนิ้วมือทั้งสิบของเขางุ้มงอราวกับก้ามปู เคลือบไว้ด้วยพลังปราณสีเขียวเข้มมันคือวิชาประจำสำนัก "กรงเล็บแมงป่องพิษ"ที่สามารถฉีกกระชากเหล็กได้ราวกับกระดาษ
เฟยชินเผชิญหน้ากับการโจมตีโดยไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียวนี่คือครั้งแรกที่เขาได้ต่อสู้กับยอดฝีมือในระดับเดียวกันอย่างแท้จริง!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
ฝ่ามือและกรงเล็บปะทะกันอย่างดุเดือดทุกครั้งที่ร่างกายของพวกเขาัักันจะเกิดเสียงดังราวกับโลหะกระทบกันคลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่ออกไปรอบทิศทางจนใบไม้และเศษดินปลิวกระจาย
ซาเจี๋ยนั้นช่ำชองและโเี้ทุกการโจมตีมุ่งเน้นไปที่จุดตาย แต่เฟยชินกลับรับมือได้อย่างน่าทึ่งเขาไม่ได้ปะทะตรงๆ แต่ใช้หลักการของเมฆาคล้อยที่หลอมรวมกับสัญชาตญาณอสูรทำให้ร่างกายของเขาพลิ้วไหวราวกับเงา เขาเบี่ยงเบนการโจมตีที่รุนแรงให้เฉียดผ่านไปและสวนกลับด้วยหมัดและฝ่ามือที่เรียบง่ายแต่หนักหน่วงเข้าที่จุดอ่อนของซาเจี๋ย
ยิ่งต่อสู้ ซาเจี๋ยก็ยิ่งใเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ต่อสู้ด้วยเพลงมวยหรือเคล็ดวิชาที่เป็รูปแบบแต่กลับเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณอย่างสมบูรณ์แบบราวกับสัตว์ร้ายที่เกิดมาเพื่อการต่อสู้โดยแท้
"พลาดแล้ว!"เฟยชินหาจังหวะได้เขาหลบกรงเล็บของซาเจี๋ยพ้นและซัดฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยพลังเข้าที่กลางอกของมันอย่างจัง!
ปัง!
ร่างของซาเจี๋ยกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวเขาไอออกมาเป็เื แต่แทนที่จะแสดงความเ็ป...มุมปากของเขากลับแสยะยิ้มขึ้นมาอย่างผู้มีชัย
"เ้าติดกับข้าแล้ว...ไอ้หนูโง่"
เฟยชินขมวดคิ้วเขาก้มลงมองฝ่ามือของตนเองที่เพิ่งใช้โจมตีและพบว่ามีไอพิษสีดำสายหนึ่งกำลังแทรกซึมผ่านิัของเขาเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกชาวาบและเ็ปแล่นจากฝ่ามือขึ้นมาตามแขน!
"นี่คือวิชาลับของสำนักข้า 'ปราณพิษสะท้อนกลับ'!"ซาเจี๋ยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง"ใครก็ตามที่ััร่างกายข้าโดยตรง จะถูกพิษของข้ากัดกร่อนจากภายใน!อีกไม่นานแขนของเ้าก็จะเน่าเปื่อย และเ้าก็จะตายอย่างทรมาน!"
ซาเจี๋ยไม่รอช้าเขารีบฉวยโอกาสที่เฟยชินกำลังถูกพิษเล่นงานพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้งด้วยความดุร้ายยิ่งกว่าเดิม
สถานการณ์พลิกกลับตาลปัตรในทันที!
เฟยชินรู้สึกถึงพิษร้ายที่กำลังลุกลามอย่างรวดเร็วหากเป็คนอื่นคงพยายามใช้พลังของตนเองเพื่อขับไล่พิษออกไป แต่นั่นต้องใช้เวลาและสมาธิซึ่งเขาไม่มีในตอนนี้
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตายนั้นเองปรัชญาของอสูรก็ดังก้องขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง...
...วิถีหายใจกลืนกิน...
ในเมื่อขับไล่มันออกไปไม่ได้...ก็กลืนกินมันเข้ามาเสียเลย!
เฟยชินตัดสินใจทำในสิ่งที่มนุษย์ปกติไม่มีวันทำเขาเลิกต่อต้านพิษนั้น แต่กลับใช้ลมปราณอสูรของตนเอง "ดูดกลืน"ไอพิษสีดำนั้นเข้ามาในเส้นชีพจรของตนเองอย่างบ้าคลั่ง!
"อ๊ากกกก!"เฟยชินคำรามออกมาเป็ครั้งแรกด้วยความเ็ปสุดแสนสาหัสราวกับมีไฟนรกแผดเผาอยู่ภายในเส้นเืของเขา แต่เขาก็ยังคงอดทนต่อไป ลมปราณอสูรที่ป่าเถื่อนของเขาเข้าโอบล้อมและ"ย่อยสลาย" พลังปราณพิษนั้นอย่างดุเดือด มันไม่ได้แค่ทำลาย...แต่มันกำลังหลอมรวมคุณสมบัติที่ร้ายกาจของพิษเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งของพลังเขาเอง!
ซาเจี๋ยที่กำลังพุ่งเข้ามาหยุดชะงักด้วยความตกตะลึงเขาเห็นเส้นเืบนแขนของเฟยชินกลายเป็สีดำสนิท ก่อนจะค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติแต่กลิ่นอายรอบตัวของเด็กหนุ่มคนนี้กลับเปลี่ยนไป...มันอันตรายและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม!พลังปราณสีเทาของเขาบัดนี้มีประกายสีดำของไอพิษเจือปนอยู่ด้วย
"มะ...มันเป็ไปไม่ได้!"ซาเจี๋ยอุทานอย่างไม่เชื่อสายตา
เฟยชินเงยหน้าขึ้นดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับโลหิต เขาแสยะยิ้มที่เย็นเยียบออกมา"ขอบคุณสำหรับพลังใหม่... ตอนนี้ถึงตาข้าส่งเ้าลงนรกแล้ว!"
ร่างของเฟยชินหายไปจากสายตา!
เขารวดเร็วกว่าเดิมมาก!ก่อนที่ซาเจี๋ยจะได้ทันตั้งตัว เฟยชินก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเขาซัดฝ่ามือออกไป... เป็ฝ่ามือที่เรียบง่ายท่าเดิมที่เคยใช้ก่อนหน้านี้
แต่ครั้งนี้...ฝ่ามือของเขาเคลือบไว้ด้วยพลังปราณอสูรสีเทาดำที่น่าขนลุก!
ปัง!
ฝ่ามือกระแทกเข้าที่หน้าอกของซาเจี๋ยอีกครั้งแต่คราวนี้ผลลัพธ์แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง ซาเจี๋ยไม่กระเด็นถอยหลังเขายืนนิ่งแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสยดสยองเขาเห็นพลังงานสีดำสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาและเริ่มกัดกร่อนทำลายอวัยวะภายในและเส้นชีพจรของเขาอย่างรวดเร็ว!
"อ...อสูร..."
นั่นคือคำพูดสุดท้ายของรองหัวหน้าสำนักแมงป่องโลหิตก่อนที่ร่างของเขาจะเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วและล้มลงไปกองกับพื้น กลายเป็ศพแห้งๆที่น่าสยดสยอง
เฟยชินยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วงเขามองดูผลงานของตนเอง แล้วก้มลงมองฝ่ามือที่ยังมีไอสีดำจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่
เขาชนะแล้ว...แต่ชัยชนะครั้งนี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงเขาไปตลอดกาลเขาไม่ได้แค่ฝึกฝนเคล็ดวิชาอสูรอีกต่อไป...แต่เขากำลังจะกลายเป็อสูรตนนั้นเสียเอง
617
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นภรรยาท่านนายพลสุดโหดในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592751_30172502.webp)
![[มี E-book] เกิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของคุณพระเอก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725282232_40696964.webp)
