
ตอนที่51 เมียนักเลง
โรงแรม…
“วาวาอยู่ที่นี่เหรอคะพี่แจสเปอร์ ที่โรงแรม?”
ทันทีที่ผมเลี้ยวรถเข้าไปบริเวณลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรม มินนี่ก็หันมาถามผมด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“อาจจะไม่ บางทีวาวาอาจจะอยู่หรือไม่อยู่ที่นี่ก็ได้”
ผมหันไปตอบคำถามของเธอ ตอนนี้เรื่องที่วาวาอยู่ที่ไหนกลายเป็นเรื่องลองไปเลย หากเทียบกับสิ่งที่ผมต้องทำก่อนในเวลานี้ ลานจอดรถยนต์ชั้นใต้ดินเวลานี้เงียบกริบมีเพียงแสงสว่างสลัวๆ จากไฟเพียงไมกี่ดวงเท่านั้น ไม่มีแขกที่เข้ามาพักหรือพนักงานโรงแรมเดินมาให้เห็นเลยสักคนเดียว นั่นยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรวมดูเงียบสงบวังเวงน่ากลัว ทำให้คนขวัญอ่อนขนลุกขนชันได้ง่ายๆ
“เอ๋… แล้วเรามาที่นี่กันทำไมคะพี่แจสเปอร์ แถวนี้น่ากลัวจะตาย” มินนี่เดินเข้ามาเกาะแขนผมเอาไว้แน่น หลังจากพวกเราออกจากรถแล้วเดินไปยังหน้าลิฟต์ที่อยู่ใกล้
“ฉันก็บอกเธอแล้วไงว่าไม่ต้องตามมา”
ผมหันไปทำเสียงดุใส่เธอจนหน้าเจื่อน
“ก็ ก็มินนี่อยากมากับพี่แจสเปอร์ด้วยนี่คะ”
“ถ้าเธอคิดว่าตรงนี้มันน่ากลัวล่ะก็ ข้างล่างที่พวกเรากำลังจะลงไปน่ากลัวกว่านี้หลายเท่า” คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้
“ข้างล่างมันมีอะไรเหรอคะ”
“ชั้นใต้ดินของโรงแรมนี้เป็นบ่อนเถื่อน บาร์เหล้า ซ่อง สนามมวย ที่เต็มไปด้วยพวกกากเดนสังคมสารพัด ผีพนัน นักเลง มือปืน พวกบ้ากาม โจร หัวขโมย และคนทุกประเภทที่คนธรรมดาทั่วไปไม่อยากแม้แต่ต้องการรู้จักชื่อพวกมัน น้อยคนที่จะรู้จักสถานที่แห่งนี้เพราะมันถูกเก็บเอาไว้เป็นความลับ คราวนี้ก็รู้แล้วสินะว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้เธอมา”
“แล้ว… พี่แจสเปอร์มาทีนี่ทำไมละคะ”
มินนี่บีบมือของผมแน่น
“เพราะถ้าหากอยากรู้ว่าวาวาอยู่ที่ไหน ฉันต้องรู้ซะก่อนว่าใครที่เป็นคนคุมกะลาหัวไอ้เจไดอยู่ มันถึงได้กล้าทำเรื่องระยไม่หยุดหย่อนขนาดนี้”
ผมบอกจุดประสงค์การมาให้เธอรู้
“แล้วมันจะเป็นอันตรายไหมคะถ้าพี่แจสเปอร์ลงไปบ่อนชั้นใต้ดิน”
ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นสีหน้าแววตาเป็นห่วงเป็นไยที่มินนี่แสดงออกต่อผม หลายปีที่ผ่านมาผมใช้ชีวิตเพียงลำพัง ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีค่าสำหรับใคร
“เส้นทางที่ฉันเลือกเดินมันเต็มไปอันตรายอยู่แล้ว แล้วฉันก็หันหลับกลับไม่ได้แล้วด้วย แต่เธอยังเลือกได้มินนี่”
ผมจ้องหน้าเธอเขม็ง จริงอยู่ว่าเมื่อก่อนผมหัวหกก้นขวิดใช้ชีวิตสุ่มเสี่ยงมาโดยตลอด อาศัยความกล้าบ้าระห่ำไม่กลัวเกรงต่ออันตรายอะไร ผมจึงซื้อใจพี่เสือจนได้ขึ้นเป็นหนึ่งในหัวหน้ากลุ่มย่อยของแก๊ง แต่พอพบกับผู้หญิงตรงหน้ามีบ่อยครั้งที่ผมเริ่มรู้สึกกลัว กลัวว่าหากผมเป็นอะไรไปซะก่อนเธอจะไม่มีที่พึ่งและคนดูแล
แบบนี้สินะที่เค้าเรียกกันว่าพันธะหรือห่วง
“ถึงมันจะอันตรายมากแค่ไหน แต่ถ้าหากมีพี่แจสเปอร์อยู่ด้วยมินนี่ก็ไม่กลัวค่ะ”
ได้ใจวะ! เป็นเมียนักเลงมันก็ต้องใจๆ หน่อย
“จำไว้ว่าพอลงไปในผับใต้ดิน เธอห้ามจ้องหน้าคนแปลกหน้าเป็นอันขาด อย่าทำตัวเป็นไก่อ่อนที่นั่นไม่มีกฎหมาย ทุกคนทำตามใจตัวเองได้ทุกอย่างที่อยากทำ… ทุกเรื่องไม่ว่าอะไร”
“ค่ะ” มินนี่พยักหน้า
“อยู่ใกล้ๆ ฉันเอาไว้ตลอดเวลา” ผมยื่นมือไปกดปุ่มลิฟต์ตรงหน้า ไล่สายตามองดูไฟแสดงชั้นของลิฟต์ค่อยๆ ไล่ไต่ระดับลงมาเรื่อยๆ จนถึงชั้นที่ผมกับมินนี่ยืนรออยู่
ติ๊ง!!!