1995 ย้อนเวลามาเป็นราชานักธุรกิจ

        ชั่วอึดใจ เย่กังก็ถูกปลายวาล์วของถังออกซิเจนแทงทะลุกล่องดวงใจ จนร่างกายของเขาถูกฟาดติดกับผนังโรงพยาบาล 

        ร่างอ้วนใหญ่นั้นคร่อมอยู่บนถังออกซิเจน เป็นภาพที่ทั้งโหดร้ายและน่าสยดสยองอย่างถึงที่สุด 

        เมื่อเฉินเฟิงเห็นภาพตรงหน้าในระยะประชิด เขาก้มลงมองดูมือของตัวเองด้วยความตกตะลึง ก่อนจะไล่ตามจู้เจินฉิงที่ลักพาตัวเฉินเชียนไป เขาขยับตัวด้วยเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ มือของเขาเร็วเสียจนเห็นเป็นภาพเบลอ และสามารถคว้าตัวลูกสาวของเขากลับคืนมาได้ในพริบตา 

        เมื่อเฉินเฟิงมองดูสถานการณ์ตรงหน้าดีๆ เขาก็หยุดนิ่งลงในที่สุด 

        เขาพบว่าตัวเองทำร้ายเย่กังบาดเจ็บสาหัสด้วยความโกรธระคนตกใจ เขารู้สึกว่านี่เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง 

        เย่กังไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเอง เขาสบถด่าเฉินเฟิงที่กำลังตกอยู่ในความสับสน  

        "โอ๊ย! เจ็บ... ฮ่า! เฉินเฟิง ไอ้เขยสวะ แต่งเข้าตระกูลเย่ กินข้าวกินน้ำตระกูลเย่... แต่ตอนนี้แกกลับทำให้ฉันไม่มีลูกหลาน... ฉันจะทำให้พวกแกพ่อลูกตายทั้งเป็น!" สิ้นคำผรุสวาท เย่กังก็หมดสติไปเพราะความเจ็บปวด 

        จู้เจินฉิงตะคอกด่าทอเฉินเฟิงเสียงดังด้วยความเกรี้ยวกราด ขณะพุ่งเข้าไปตบหน้าเขา 

        "เฉินเฟิง! รนหาที่ตายหรือไง? เย่กังเป็นถึงคุณชายสามตระกูลเย่ เป็นผู้มีพระคุณของฉัน! หกปีก่อนฉันต้องตามืดมัวไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ชอบขยะไร้ค่าที่ไม่มีความทรงจำอะไรเลยอย่างแก แล้วไอ้ลูกสาวนี่อีก!" 

        'เพี๊ยะ!' เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังกึกก้อง เฉินเฟิงหลบฝ่ามือของจู้เจินฉิงแล้วตวัดมือสวนกลับเธอได้อย่างแม่นยำ 

        จู้เจินฉิงยกมือขึ้นกุมแก้มที่แดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง โดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือตกใจกันแน่ 

        "แก...แกตบฉันเหรอ???"  

        เฉินเฟิงจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ไม่ตอบคำถาม แต่ถามเธอกลับ 

        "เมื่อกี้ดูเหมือนฉันลูบหน้าแกเฉยๆ เหรอไง?" 

        จู้เจินฉิงโกรธที่เขากล้าลงมือกับเธอ เธอเลยเริ่มตะโกนโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง 

        "ทุกคนมาดูไอ้นี่สิ ผัวเก่าตีฉัน ฉันทุ่มเททั้งชีวิตให้เขา คลอดลูกสาวให้เขา ไม่คิดเลยว่าเขาไม่ใช่คน กล้าตีผู้หญิง ไอ้หน้าตัวเมีย บ้านเมืองไม่มีขื่อมีแป!" 

        ผู้คนจำนวนมากทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างออกมามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้ววิพากษ์วิจารณ์ตำหนิเฉินเฟิง 

        โดยเฉพาะผู้ชายสองคนที่ด่าทอเฉินเฟิงเสียงดังกว่าใคร 

        "จริง เป็นผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนั้น กลับลงไม้ลงมือกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่ใช่ลูกผู้ชาย" 

        "ถ้าฉันเป็นเขานะ คงเอาหัวโขกเต้าหู้ตายๆ ไปเลยดีกว่า เกิดมาเสียชาติเกิดผู้ชาย" 

        เฉินเฟิงกวาดตามองผู้ชายสองคนนั้นด้วยความเย็นชา ภายในรู้สึกขุ่นเคือง แต่ภายนอกกลับแสดงรอยยิ้ม 

        "งั้นถามหน่อย ถ้าเมียพวกเอ็งนอกใจไปมีชู้ แล้วยังจะลักพาตัวลูกสาวเพื่อคว้านเอาดวงตาไปรักษาไอ้ลูกชู้ที่ว่านั่น แต่ลูกสาวของฉันต้องการแค่เซลล์จากไขกระดูกของลูกชายมันนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น ฉันทั้งคุกเข่า ทั้งก้มหัว ทั้งขอร้องให้พวกมันกับไอ้หมอช่วยก็แล้ว แต่พวกมันก็ไม่ยอมช่วย... แล้วยังดูถูกลูกของฉันว่า เป็นมารหัวขนไม่มีใครต้องการอีก ถ้าพวกเอ็งเป็นฉัน พวกเอ็งจะทำยังไง?!" สิ้นคำพูด ดวงตาเฉินเฟิงแดงก่ำเพราะเส้นเลือด สายตานั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง 

        เขาเกลียด เกลียดความอยุติธรรมของโลกนี้ 

        เกลียดเหลือเกิน เกลียดเหล่าเทวดาชุดขาว [1] แต่ใจดำอำมหิตดั่งมารร้าย! ไม่มีเงิน ทุกอย่างก็จบ สุดท้ายพวกมันก็นิ่งดูดายปล่อยให้คนตายตาไม่กะพริบ! 

        เขาเกลียด เกลียดจู้เจินฉิง ไอ้มารดาไร้หัวใจ! 

        เขาเกลียดจนแทบคลั่ง! 

        เกลียดเย่กังที่ใช้อำนาจในทางมิชอบ เห็นลูกตัวเองเป็นเพชร ลูกคนอื่นเป็นแค่เศษหญ้า! 

        "อ้าว เรื่องเป็นแบบนี้เองเหรอ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแบบนี้ จิตใจผู้หญิงคนนี้ช่างเหี้ยมโหด" 

        "ตบได้สวยไอ้หนุ่ม ผู้หญิงแบบนี้สมควรโดนสักป้าบ ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ผู้หญิงแบบนี้ต้องโดนจับถ่วงน้ำ!" 

        ...... 

        ทิศทางและน้ำเสียงประณามของผู้คนรอบข้างที่เปลี่ยนไป ทำให้จู้เจินฉิงตื่นตระหนกจนสีหน้าซีดเผือด 

        เธอตัดสินใจแกล้งทำเป็นบาดเจ็บและเอากระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงปิดใบหน้าไว้ เธอแกล้งทำเป็นหมดสติล้มพับลงพื้น แต่จริงๆ แล้ว เธอแอบโทรเรียกคนมาช่วย 

       ปัง!

        เสียงปืนดังกึกก้องจากปลายกระบอกปืนในมือของเย่กังที่เพิ่งได้สติ 

        "ปะป๊า!" 

        น้ำเสียงสิ้นหวังของเฉินเชียนดังก้องสะท้อน สะท้อนถามตัวเองซ้ำๆ ว่า เธอจะต้องสูญเสียพ่อก่อนที่ตัวเธอเองจะตายอีกเหรอ นี่เธอแค่อายุห้าขวบเองนะ? 

        'โฮ้ สวรรค์ เมื่อไหร่จะเลิกเล่นตลกกับชะตาของเราเสียที' 

        ในช่วงเวลาคับขันนี้เอง เฉินเฟิงรู้สึกว่าสมองอันเลอะเลือนและสับสนวุ่นวายของเขากำลังปลดล็อกอะไรบางอย่างด้วยเสียงดัง 'กิ๊ก' 

        "ทายาทตระกูลเฉินแห่งเมืองเจียง ถูกทอดทิ้งตั้งแต่เด็ก พลัดหลงเข้าหุบเขาหมอยาอมตะ ได้รับการสืบทอดวิชาจากเซียนแพทย์ ยาของเขานั้นเหนือชั้น ไร้ที่ติ และฝีมือการต่อสู้ก็เก่งกาจพอกัน" 

        "หลังจากต่อสู้ในสนามรบยาวนานถึงสามปี เขาได้รับการยกย่องเป็นเทพเจ้าสงคราม พลังไร้ผู้เทียบ อำนาจและความมั่งคั่งล้ำเกินผู้ใด" 

        "ในระหว่างรับบททดสอบจากอาจารย์ของเขา เซียนแพทย์เทวะได้ใช้เข็มทองปิดผนึกความทรงจำของเขาไว้ ให้เขาได้ฝึกฝนจิตใจยาวนานถึงหกปี ผ่านร้อนผ่านหนาว ประสบกับความเย็นชาของผู้คน พบเจอการพลัดพรากจากชีวิตและความตาย 

        เมื่อพบเจอความปั่นป่วนทางจิตใจ เผชิญอันตรายถึงชีวิต เขาสามารถปลดผนึกความทรงจำด้วยตนเอง เขาจะได้รับตำแหน่ง 'เซียนแพทย์เทวะ' คนใหม่ รับการสืบทอดหุบเขาหมอยาอมตะ" 

        ความทรงจำในอดีตก่อนหน้าหกปีที่ถูกปิดผนึกไหลกลับสมองอย่างรวดเร็ว 

        เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดใช้เวลาอธิบายเนิ่นนาน แต่แท้จริงแล้วมันเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววิ

        แต่! 

        เรื่องที่เขาไม่ทันคาดคิด กระสุนได้พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วเหนือเสียงอย่างมิอาจหลบเลี่ยงแล้ว! 

        ใบหน้าเหี่ยวย่นของเย่กังเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ

        เขาคิดว่าจะเห็นได้ภาพเฉินเฟิงถูกกระสุนเจาะกะโหลกตาย ฉากการแก้แค้นที่ช่างสะใจ! 

        ไม่คาดคิดว่าในเสี้ยววิก่อนที่กระสุนจะเจาะเข้าศีรษะเฉินเฟิงนั้น  

        เฉินเฟิงก้มหลบอย่างรวดเร็ว และพุ่งกระโจนดั่งเสือชีตาห์ เข้ากอดร่างเฉินเชียนแล้วพากระโดดออกไปทางหน้าต่าง 

        เย่กังตกตะลึง มองดูเฉินเฟิงหลบหลีกกระสุนที่เขายิงอย่างแม่งยำจนลืมยิงซ้ำนัดที่สอง 

        เขาทำได้เพียงมองดูเฉินเฟิงกอดลูกสาว และกระโจนออกหน้าต่างชั้นยี่สิบของโรงพยาบาลโดยไร้ความลังเลใดๆ  

        "ฮะ… หลบกระสุนได้แล้วไง… กระโดดจากตึกสูงขนาดนี้ ฆ่าตัวตายชัดๆ… ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน… ฉันเป็นผู้เคราะห์ร้าย… โอ๊ย..." เมื่อตั้งสติได้ เย่กังก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาพลางหัวเราะด้วยความตื่นเต้นเป็นระยะๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเจ็บปวด 

        เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเพียงสิบห้าวิ รวดเร็วจนผู้ป่วยและญาติที่มาโรงพยาบาลไม่ทันตั้งตัว 

        ความสูงจากชั้นยี่สิบ สำหรับคนเป็นพ่ออย่างเฉินเฟิงที่อุ้มลูกสาวกระโดดตึกหนีกระสุนนั้น ช่างรวดเร็วราวกับกะพริบตา 

        แต่ความสูงแค่นี้ สำหรับเทพเจ้าสงครามอย่างเฉินเฟิงนั้นช่างจิ๊บจ๊อย ไม่มีปัญหาอะไรเลย 

        เฉินเฟิงรีดเค้นพลังทั้งหมดไว้ที่เท้า เหินลงจากตึกลงเหยียบบนพื้นซีเมนต์อย่างรวดเร็ว 

        "ปัง... ตูมมม..." 

        ขาของเฉินเฟิงตั้งแต่เข่าลงไปแข็งขึ้นอย่างน่าประหลาด เขาจมลงในพื้นซีเมนต์หินแกรนิตอย่างน่าตกใจ แต่เขากลับไม่เป็นอะไรเลย แม้แต่อาการเจ็บปวดเล็กน้อยที่เท้าก็ไม่มี 

        "นี่คือตัวตนที่แท้จริงของฉัน... เทพเจ้าสงคราม นายน้อยแห่งหุบเขาหมอยาอมตะ... โรคลูคีเมียระยะสุดท้าย... ฉันรักษาเธอได้... แต่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก..." 

        เมื่อรู้สึกถึงพลังปราณอันเข้มข้นที่หยุดนิ่งถึงหกปี พลังปราณนี้กำลังไหลเวียนจากท้องน้อยที่ปิดผนึกมานาน มันแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย เฉินเฟิงหัวเราะด้วยความตื่นเต้น 

        "ปะป๊า... ในที่สุดปะป๊าก็มา... หนูกลัวมาก... คุณป้าคนเมื่อกี้กับลุงสาม... จู่ๆ พวกเขาก็โผล่มา ต้องการคว้านลูกตาหนู!" 

       เพราะเสียงหัวเราะตื่นเต้นของเฉินเฟิง ในที่สุดเฉินเชียนก็ตื่นจากการร้องไห้อย่างเหม่อลอย เธอจึงร้องไห้กอดคอเขาด้วยความกังวล

        "ไม่ต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว ปะป๊าอยู่ที่นี่แล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ปะป๊าหนูก็จะค้ำไว้เอง! ลูกรัก โรคของลูกมีทางรักษา ปะป๊าจะรักษาลูกให้หายโดยไว" 

        หลังจากเฉินเฟิงฟื้นความทรงจำทั้งหมด รู้ถึงฐานะที่แท้จริงของตน ซึ่งมีวิชาการแพทย์สูงส่ง และอำนาจกับทรัพย์สินมากมายไร้ผู้เทียบ 

        สำหรับลูกสาวที่ใกล้จะสิ้นใจเพราะโรคร้ายคนนี้ เขากลับไม่มีความรู้สึกห่างเหิน กลับกัน เขายิ่งรู้สึกสงสารและรักเธอมากขึ้นกว่าเก่า 

        "จริงเหรอ? ปะป๊าของหนูสุดยอดไปเลย ปะป๊าเก่งที่สุดในโลก" 

        เฉินเชียนตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น เมื่อปะป๊าของเธอโอบกอดหอมแก้มเธอด้วยความเอ็นดู 

        ทันใดนั้น เสียงอันไพเราะและตื่นเต้นของหญิงสาวก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศความสุขของพ่อลูกที่เพิ่งรอดชีวิตมาได้ 

        "นายน้อยแห่งหุบเขา... ใครกัน... ถึงกับบังคับให้ท่านกระโดดจากชั้นยี่สิบของโรงพยาบาลได้?"  

        เสียงนี้น่าคุ้นเคยเป็นอย่างมาก ชัดเจนว่าเป็นเสียงของพวกแก๊งต้มตุ๋นที่โทรจิกเฉินเฟิงในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา 

         เฉินเฟิงหันกลับไปมองที่ต้นตอของเสียง พอเห็นคนที่เดินเข้ามาอย่างชัดเจน เขาก็แสร้งเป็นโกรธกระฟัดกระเฟียด 

        "เป็นแกนี่เองที่ชอบโทรมาหลอกฉันหลายวันมานี้ ทำไม.... 

        พอเห็นว่าต้มตุ๋นผ่านโทรศัพท์ไม่สำเร็จ ตอนนี้แกเลยจะใช้เสน่ห์ล่อลวงกันงั้นสินะ?!" 

        ผู้ที่เดินเข้ามาเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยงดงาม หุ่นยาวเข่าดี และรูปร่างผอมเพรียว เธอเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในฐานะเทพธิดาเพลงรัก จ้าวเสี่ยวเยว่  

เชิงอรรถ

        [1] เทวดาชุดขาว หมายถึง หมอ