เยี่ยนเฮ่าเปลี่ยนสถานะจากลูกอนุของคุณชายรองเยี่ยนเฟ่ยเป็ลูกภรรยาเอกของตระกูล กล่าวได้ว่าเลื่อนตำแหน่งสูงมากในคราเดียว อันหย่วนโหวฮูหยินกับไท่ฮูหยินโกรธเป็อย่างมาก ทว่าการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมนั้นเป็สิ่งชอบธรรม พวกนางไม่มีเหตุผลอันสมควรที่จะคัดค้าน จึงทำได้เพียงหาทางให้คนสนิทเข้าไปอยู่ในเรือนของซื่อจื่อ เพื่อลงมือหาวิธีทำให้เด็กผู้นั้นตายั้แ่ยังเด็ก
ต่งซื่อรักบุตรชายบุญธรรมผู้นี้ดั่งแก้วตาดวงใจ นางดูแลเขาด้วยความระมัดระวัง คิดทุกอย่างเพื่อลูก แม้แต่ความคิดร้ายใดๆ ก็วางแผนจัดการได้ราบคาบ ทั้งยังให้แม่นมที่เจินซื่อคัดเลือกมาเป็อย่างดีคอยดูแลทารกคนนี้
นางคิดว่าบุตรชายและบุตรสาวของคุณชายรองรวมกันแล้วมีสิบกว่าคน ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงและไม่มีผู้ใดเสียชีวิต เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีวิธีการเลี้ยงดูเด็กทารกที่ดี แม้นางจะเคยเลี้ยงบุตรสาวมาแล้วสองคน ทว่าพวกนางต่างเจ็บป่วยกระเสาะกระแสะ ด้วยเหตุนี้นางจึงเต็มใจรับแม่นมและพี่เลี้ยงที่เจินซื่อจัดเตรียมมาให้ ทั้งยังเลือกบ่าวรับใช้ที่ไว้ใจได้ เพื่อช่วยเหลือนางดูแลเด็กทารก
คนที่เจินซื่อคัดเลือกมานั้นต่างมีประสบการณ์ พวกเขาดูแลทารกเป็อย่างดี ทำให้คนที่้าทำร้ายไม่มีโอกาสได้ลงมือ และอับจนหนทางในที่สุด เยี่ยนเฮ่าเติบโตขึ้นมาเป็ทารกตัวน้อยน่ารักอ้วนท้วนสมบูรณ์อย่างปลอดภัย ซึ่งเป็ที่รักของท่านปู่ บิดามารดา และป้าสะใภ้ของเขา รอจนครบหนึ่งร้อยวัน จวนอันหย่วนโหวก็จัดงานเลี้ยงใหญ่ เชิญแเื่และสหายมากมายมาเฉลิมฉลอง
วันนี้เป็วันที่ยี่สิบเดือนสิบสอง พายุหิมะที่ตกติดต่อกันหลายวันพลันหยุดลง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องมายังเมืองหลวง นำพาความอบอุ่นมาสู่ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ
ซูตงเฉินก็กลับมาที่เมืองหลวงเช่นกัน เพราะมีการจัดการประชุมใหญ่ที่ท้องพระโรงทุกวันที่สิบ การประชุมใหญ่สองครั้งล่าสุดหารือเกี่ยวกับภัยพิบัติจากพายุหิมะทางตอนเหนือ และการปล้นสะดมจากทหารม้าชาวหลัวซา [1] ตามแนวชายแดน ซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา เขาจึงไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เพียงยืนฟังและกลับจวนพร้อมกับบิดาของตน
ใน่สิ้นปี แหล่งเพาะปลูกจากทุกที่ทั่วประเทศได้ส่งสิ่งของมามากมาย นอกจากสัตว์ที่ถูกเชือดแล้ว ยังมีสัตว์ป่าที่มีชีวิตหลากหลายชนิด และสัตว์ปีกที่เลี้ยงในชนบท โดยกล่าวว่ามอบให้คุณชายน้อยและท่านหญิงน้อยในจวนกั๋วกงเล่น
ซูตงเฉินพูดอย่างเป็กันเอง "พี่น้องทุกคนต่างเติบโตกันแล้ว ควรร่ำเรียนเขียนอ่าน อย่าเสียสมาธิกับของเล่นพวกนี้เลย สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ส่งไปให้เด็กในครอบครัวของสหายดีกว่า" เขาใช้กลยุทธ์ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม และวิธีการที่แยบยลเพื่อจับสัตว์มีชีวิตเหล่านี้เข้าไปในมิติส่วนตัวอย่างเงียบงัน
ระยะนี้เขาจัดการดูแลกิจการทั่วไปในห้องหนังสือ และซักถามเื่เกษตรกรรมของแต่ละหมู่บ้าน รวมถึงทิศทางการค้าของแต่ละร้านค้าในปีหน้า ก่อนจะให้ความเห็นบ้าง หัวหน้าหมู่บ้านและเ้าของร้านค้าทุกคนต่างรู้ว่า หลังจากซื่อจื่อกลับมาที่จวน เขาก็ยึดทรัพย์สินกิจการที่อยู่ในมือของฮูหยินกั๋วกงกลับมาทันที ทั้งพวกเขายังได้ยินว่า ซูตงเฉินมีสมญานาม ‘มัจจุราชซู’ และสังหารคนโดยไม่กะพริบตา ดังนั้นทุกคนจึงไม่กล้าหลอกลวงเขา ซูตงเฉินคุ้นเคยกับเื่ราวในยุคสมัยโบราณเหล่านี้ ไม่นานนักก็จัดระเบียบได้อย่างชัดเจน สมควรตกรางวัลก็ให้ สมควรลงโทษก็จัดการ จากนั้นจึงมอบซองแดงตามกฎเดิม
หลังจัดการเื่เล็กน้อยเหล่านี้เสร็จสิ้นแล้ว เขาก็ไปที่จวนอันหย่วนโหวพร้อมกับทุกคนในครอบครัว
ซูตงเฉินและบุตรชายทั้งสองของเขานั่งรถม้าคันเดียวกัน พูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข
ซูอวี้เมิ่งยังคงสุขุมและสง่างามเช่นเคย หลังกลับมาถึงเมืองหลวง เขาก็เข้าไปศึกษาในสำนักกั๋วจื่อเจียน [2] และสถาบันทางการทหาร ทั้งยังฝึกฝนศิลปะการต่อสู้กับท่านปู่ และแอบประลองปัญญากับท่านย่าบุญธรรม ทำหน้าที่ปกป้องน้องชาย ตอนนี้เขากลายเป็คนที่มีอารมณ์เยือกเย็นสุขุมมากขึ้น หลังจากซูอี้จ้งถูกท่านย่าบุญธรรมกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่สำนักกั๋วจื่อเจียนประลองความรู้กันหลายครั้ง ความคิดของเขาก็เติบโตขึ้นมาก ตอนนี้เขาไม่ได้ไร้เดียงสาหรือหุนหันพลันแล่นอีกต่อไป ดวงตาสดใสของเขากลายเป็ลึกล้ำ ใบหน้าที่ดูเป็เด็กนั้นลึกซึ้งด้วยสติปัญญา
ซูตงเฉินยกมือััใบหน้าของบุตรชายทั้งสองด้วยความชื่นชม พลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า "โตเป็ผู้ใหญ่กันแล้ว"
บุตรชายทั้งสองคนหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนจะคลอเคลียข้างกายบิดาของตนอย่างมีความสุข
ซูตงเฉินไม่ได้ทดสอบด้านความรู้ ทว่าพูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับหัวข้อเบาสมอง ทั้งยังเป็ผู้ฟังที่ดี เขาปฏิบัติต่อบุตรชายด้วยความเคารพ เหมือนพวกเขาเป็ผู้ใหญ่ แสดงความเห็นเพื่อยืนยันในความคิดของพวกเขา ซูตงเฉินไม่มีแิเหมือนคนในยุคสมัยโบราณที่ว่า ‘บิดาบอกให้บุตรไปตาย บุตรก็วิ่งเอาหัวโขกกำแพงจนตาย’ แม้เขาจะมีข้อกำหนดที่เข้มงวดต่อบุตรชาย ทว่ากลับให้กำลังใจพวกเขามากกว่า
ซูตงเฉินไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์ขณะทำา เขาชอบใช้กลยุทธ์แหวกแนว ทำให้ศัตรูป้องกันได้ยาก เขาหวังว่าบุตรชายของตนจะโดดเด่นและเก่งกาจมากกว่าเขา ไม่ว่าในสนามรบหรือวงการขุนนาง พวกเขาจะสามารถแสดงฝีมืออย่างสุดความสามารถ ใช้สติปัญญาเพื่อให้คู่ต่อสู้ประจักษ์กับตาตนเอง ปกป้องตนเองและญาติสนิทให้ปลอดภัย
ซูอวี้เมิ่งและซูอวี้จ้งรักบิดาของพวกเขามาก พวกเขารู้สึกว่าซูตงเฉินไม่เพียงเป็บิดาที่เข้มงวด ทว่ายังเป็บิดาที่มีเมตตา เป็ตัวอย่างให้พวกเขาได้เรียนรู้ และเป็แสงสว่างคอยนำทางให้พวกเขา ปกติซูตงเฉินจะค่อนข้างยุ่งมาก ทว่าขอเพียงมีเวลา เขาจะให้ความสนใจเื่การเรียนและชีวิตความเป็อยู่ของบุตรชายทั้งสองคน และปกป้องพวกเขาอย่างแ่า ทว่าไม่ได้สร้างกรอบให้พวกเขามากเกินไป สหายของพวกเขาที่อยู่ทางตอนใต้หรือในเมืองหลวงไม่มีบิดาที่สั่งสอนเช่นนี้ ทุกคนต่างอิจฉาพวกเขามาก ทำให้พวกเขาทั้งสองภาคภูมิใจเป็ที่สุด
พ่อลูกสนทนากันไปพลางเดินทางมาถึงจวนอันหย่วนโหว แเื่มีมากมาย ใช้เวลานานกว่าที่รถม้าของเขาจะได้เข้าไปหยุดอยู่หน้าประตูจวน เมื่อรู้ว่าเป็แขกผู้มีเกียรติจากจวนอันกั๋วกง อันหย่วนโหวจึงพาเยี่ยนเฟ่ยออกไปต้อนรับด้วยตนเอง
แม้วันนี้ท้องฟ้าจะแจ่มใส ทว่ายังหนาวอยู่มาก บรรดาเศรษฐีต่างสวมชุดขนสัตว์ ส่วนคนจนก็สวมชุดผ้าฝ้าย ไม่ว่าจะตัดหรือทำอย่างประณีตเพียงใด ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความปูดนูนไปได้ ทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้ง ซูตงเฉินสวมเพียงเสื้อคลุมสีคราม ปักดิ้นเงินลายเสือ คาดเข็มขัดหยกน้ำแข็ง สวมกวานทองคำขาวบนศีรษะ ดูสง่างามและน่าเกรงขาม บุตรชายทั้งสองของเขาสวมชุดขนสุนัขจิ้งจอกเดินตามหลังมา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา ช่างเหมือนบิดาของพวกเขายิ่งนัก
ในความเป็จริง นอกจากพวกเขาแล้ว แม่ทัพใหญ่ที่ร่างกายแข็งแรงหลายคนไม่ได้สวมเสื้อผ้าขนสัตว์ ทว่าสวมเสื้อคลุมทับลงไปเท่านั้น พวกเขามาที่นี่ด้วยจิตใจเบิกบาน เพียงรูปร่างหน้าตาของพวกเขาไม่ได้หล่อเหลาเท่าซูตงเฉินเท่านั้น จึงไม่ได้สะดุดตามากนัก
อันหย่วนโหวสวมเสื้อคลุมขนสัตว์และหมวกขนสัตว์ เขาออกมาทักทายทำความเคารพอันกั๋วกงก่อน จากนั้นจึงทักทายซูตงเฉินแบบเดียวกัน เยี่ยนเฟ่ยไม่มีตำแหน่งขุนนาง จึงต้องเข้าไปทำความเคารพอันกั๋วกงและซูตงเฉินก่อน เมื่อเขาสบสายตา ซูตงเฉินก็พยักหน้าเล็กน้อย และให้บุตรชายออกมาทำความเคารพ
หลังจากทักทายตามธรรมเนียม พวกเขาก็แยกกันไป อันหย่วนโหวกับบุตรชายยังต้องไปพบแขกผู้มีเกียรติคนอื่นอีก ดังนั้นพ่อบ้านจึงนำทางอันกั๋วกงกับพวกเขาเข้าไปที่เรือนรับรองภายในจวน
เพราะว่ามีแเื่มามากมาย จวนอันหย่วนโหวจึงแบ่งแยกขุนนางกับแม่ทัพนายกอง ผู้าุโกับคนหนุ่มสาวก็แยกอีกส่วน มีตำแหน่งขุนนางกับไม่มีตำแหน่งก็แยกกันคนละที่ ทำเช่นนี้เพื่อให้ทุกคนได้ทำตัวตามสบาย แน่นอนว่าไม่ได้แยกออกจากกันเสียทีเดียว เรือนรับรองแต่ละห้องมีทางเดินเชื่อมต่อถึงกัน แเื่สามารถเดินไปพูดคุยกับสหายและคนรู้จักได้ตลอดเวลา
เส้นสายความสัมพันธ์ของจวนอันหย่วนโหวในเมืองหลวงสร้างขึ้นจากอันหย่วนโหวรุ่นแรก ต่อมาเมื่อเวลาผ่านไป สถานการณ์เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มีบางคนถูกยึดตำแหน่งและถูกเนรเทศ มีบางคนเลื่อนตำแหน่งได้ดิบได้ดี มีบางคนหยิ่งผยองไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตา มีบางคนเอนเอียงไปตามสถานการณ์ เพราะการกลับมาของเยี่ยนเฟ่ย ผู้ที่พอมีประสบการณ์จึงเห็นว่า จวนอันหย่วนโหวต้องรุ่งเรืองขึ้นอีกครั้งแน่นอน พวกเขาจึงยินดีสร้างความสัมพันธ์ไว้ก่อนล่วงหน้า อีกทั้งจวนอันหย่วนโหวยังมีญาติฝ่ายเ้าสาวที่มีอำนาจมาก นั่นคือ อัครมหาเสนาบดีเจิ้งอี้เฉิง ด้วยเหตุนี้แเื่ที่มาในงานจึงมีจำนวนมาก คนที่ได้รับเทียบเชิญเกือบทุกคนล้วนมางานนี้
รายชื่อเทียบเชิญที่ส่งออกไปนั้น สุดท้ายเยี่ยนเฟ่ยก็เป็คนตัดสินใจ อันหย่วนโหวไม่มีความกล้าหาญเช่นนี้ ไท่ฮูหยินและโหวฮูหยินไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับเื่นี้ พวกนางเพียงแอบตำหนิว่าเขาเป็คนเหลาะแหละ มักกระทำสิ่งใดตามอำเภอใจ รอให้เขาถูกกระทำเองก็แล้วกัน ทว่าผู้ใดจะรู้ เทียบเชิญได้รับการตอบกลับมาเรื่อยๆ พวกเขาทั้งหมดตกลงที่จะมางานเลี้ยง ทำให้คนในจวนอันหย่วนโหวตกตะลึงเป็อย่างยิ่ง สิ่งของที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้มีไม่เพียงพอ ทุกอย่างต้องจัดเตรียมอีกหลายเท่าตัว ดังนั้นทุกคนจึงวุ่นวายจนโงหัวไม่ขึ้น เตรียมโน่นลืมนี่
เมื่อเห็นว่าวันงานใกล้จะมาถึง เื่ต่างๆ ยังคงยุ่งเหยิงไม่เรียบร้อยดี โหวฮูหยินและฮูหยินซื่อจื่อไม่เคยมีประสบการณ์ในเื่การจัดงานเลี้ยงใหญ่เช่นนี้มาก่อน ทั้งยังไม่เข้าใจเื่การจัดเตรียมสิ่งของหลายอย่าง ท้ายที่สุดก็ไม่มีทางเลือกอื่น เยี่ยนเฟ่ยและเจินซื่อใช้โอกาสนี้เข้าแทรกแซง คนหนึ่งดูแลภายนอก อีกคนจัดการเื่ราวภายใน ควบคุมแยกกันจึงจัดการความยุ่งเหยิงได้อย่างรวดเร็ว จัดแจงสิ่งต่างๆ ได้อย่างเป็ระเบียบ ในระยะเวลาเพียงไม่นาน สถานการณ์ในจวนก็เปลี่ยนไป เยี่ยนเฟ่ยกำจัดจุดที่คิดว่าจะเป็อันตรายออกไป ในขณะเดียวกันก็จัดวางคนของตนเองไว้ในตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่งโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
ซูตงเฉินสนทนากับกลุ่มแม่ทัพนายกองชั่วครู่ ดื่มชาไปหนึ่งกา ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังบริเวณที่กลุ่มขุนนางยืนอยู่ เพื่อมาคำนับท่านลุงและพ่อตาของเขา
หลี่เจี๋ยเป็พี่ชายคนโตมารดาซูตงเฉิน และเป็บิดาของภรรยาเก่าของเขา สามสิบปีที่แล้ว หลี่เจี๋ยสอบติดจ้วงหยวน ั้แ่นั้นมาอาชีพขุนนางของเขาก็ราบรื่นและมั่นคง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่นอกเมือง เป็ผู้ตรวจการเมืองหูกว่าง จากนั้นก็กลายมาเป็ผู้บัญชาการใหญ่แห่งกองทัพชายแดน เมื่อออกจากตำแหน่งจึงเดินทางกลับเมืองหลวง ทั้งยังมีโอกาสสูงที่จะได้รับตำแหน่งเสนาบดี เขาเพิ่งกลับมาเมืองหลวงเพื่อเข้ามารายงานตามพระบัญชาของฮ่องเต้ได้ไม่กี่วัน ทว่าบังเอิญมาทันงานเลี้ยงนี้พอดี อย่างไรก็ตาม ความ้าหลักของเขาคือถือโอกาสนี้พบหน้าลูกเขยของตน ทั้งยัง้าพบหลานชายทั้งสองคนอีกด้วย
เมื่อซูตงเฉินเห็นหลี่เจี๋ย ท่านลุงวัยกลางคนผู้หล่อเหลา เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปทำความเคารพ "หลานคำนับท่านพ่อตา ท่านพ่อตาสุขสบายดีหรือไม่? ”
หลี่เจี๋ยตื่นเต้นยิ่งกว่า เขาน้ำตาเอ่อคลอ จากนั้นจึงโน้มตัวไปประคองซูตงเฉินและมองสำรวจเขาครู่หนึ่ง พลางพยักหน้าหลายครั้ง "ดี ดี เด็กดี" ไม่ต้องพูดถึงเื่อื่น เพียงเื่ที่ว่าลูกเขยผู้นี้อายุยังน้อย ทว่าแข็งแรง สามารถปกป้องบุตรสาวของเขาดั่งหยกมากว่าสิบปี ทั้งยังเลี้ยงดูหลานสองคนในฐานะบิดาและมารดาจนเติบใหญ่ กระทั่งไม่มีเื่ให้ผู้เป็พ่อตาเช่นเขาต้องตำหนิแม้แต่น้อย
ซูตงเฉินช่วยประคองให้หลี่เจี๋ยนั่งลง และสั่งให้บุตรชายทั้งสองของเขาออกมาคำนับ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่ามีขุนนางคนสำคัญหลายคนอยู่ที่นั่น จึงเดินเข้าไปทำความเคารพ
เมืองหูกว่างเป็อู่ข้าวอู่น้ำของราชวงศ์จิ้นเหนือ ทั้งหลี่เจี๋ยผู้ตรวจการเมืองหูกว่างยังมีความสำคัญมาก ดังนั้นเสนาบดีและใต้เท้าจากกรมการคลังหลายคนจึง้ามาพบเขา และสนทนากับเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหูกว่าง รวมถึงสอบถามเื่พื้นที่โดยรอบ อาทิ ฟู่เจี้ยน เจ่อเจียง เจียงหนาน เจียงซี และเมืองทางตอนใต้สุด ซึ่งสถานที่เหล่านี้เป็เมืองใหญ่ ผลผลิตเก็บเกี่ยวเสบียงปีละสองถึงสามครั้ง ภาษีที่เก็บได้ในแต่ละปีนับเป็ครึ่งหนึ่งของทั้งประเทศ ด้วยเหตุนี้ บรรดาองค์ชายและอ๋องแต่ละคนต่างพยายามยื่นมือไปให้ถึงอย่างสุดความสามาถ และจัดสรรคนของตัวเองเพื่อให้ได้อาหารจำนวนมาก และเพื่อขยายอำนาจของพวกเขา สถานการณ์เหล่านี้มีความสำคัญมาก
แน่นอนว่า ในที่สาธารณะอันครึกครื้นเช่นนี้ พวกเขาไม่สามารถสนทนาเื่สำคัญเกินไป ทำได้เพียงสื่อสารกันเื่ทั่วไป จากนั้นก็พูดถึงพิณ หมากล้อม ภาพวาด และคนที่เข้ามาใหม่ เสนาบดีหลายท่านรู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เจี๋ยกับซูตงเฉิน พวกเขาจึงกล่าวยกย่องซูตงเฉินต่อหน้าเขา ทั้งยังบอกเป็นัยถึงความตั้งใจที่จะเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างลูกๆ หลานๆ ของเขา ซึ่งทำให้เขาทั้งมีความสุข ทั้งคิดไม่ตกปะปนกัน
ซูตงเฉินเงยหน้าขึ้นมาเห็นเจิ้งอี้เฉิงนั่งดื่มชาอยู่ไม่ไกล ทว่าเขายังไม่รู้สึกถึงจุดเชื่อมต่อภารกิจที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเจิ้ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ควบคุมอารมณ์ของตนเอง ก่อนจะสนทนากับขุนนางคนสำคัญเหล่านี้ด้วยรอยยิ้ม
หลี่เจี๋ยคิดเื่อื่นไม่ออก เขาจึงดึงหลานสองคนมาซักถามเื่ทั่วไป และยิ่งมีความสุขมากขึ้นเมื่อรู้ว่าหลานชายคนโตเก่งศิลปะการต่อสู้ และหลานชายคนที่สองเก่งด้านบุ๋น ลูกหลานของจวนอันกั๋วกงในอดีตล้วนมีคนที่ต้องสละชีวิตในสนามรบ หากหลานชายคนที่สองได้เป็ขุนนาง ในอนาคตย่อมปลอดภัยกว่ามาก ส่งต่อถึงลูกหลาน ให้จวนอันกั๋วกงมีผู้สืบทอด
แเื่ต่างทยอยกันเข้ามาในงานจนครบ งานเลี้ยงจึงเริ่มขึ้น
เยี่ยนเฮ่าที่เพิ่งอายุครบร้อยวันถูกอุ้มออกมาให้แเื่ได้ชื่นชม พวกเขากล่าวชมเชยตามสมควร และรับของขวัญอวยพรมากมาย
ท่ามกลางความพลุกพล่าน เตี่ยนจิน บ่าวรับใช้เดินเข้ามาหาด้วยท่าทีรีบร้อน ก่อนจะโน้มตัวพูดข้างใบหูของซูตงเฉินว่า “คุณชายรองเกิดเื่แล้วขอรับ... "
เมื่อฟังจบ สีหน้าของซูตงเฉินก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาเดินออกจากงานเลี้ยงไปที่เรือนด้านหลังทันที
......
เชิงอรรถ
[1] ชาวหลัวซา เป็ชนเผ่าในอดีตของรัสเซีย
[2] สำนักกั๋วจื่อเจียน มีภารกิจหลักสำคัญคือ จัดการเรียนการสอนเพื่อผลิตสุดยอดบัณฑิตของแผ่นดิน และความรับผิดชอบที่สำคัญอีกอย่างคือ หน้าที่ควบคุมดูแลความประพฤติของบัณฑิตมีคุณธรรม ตั้งอยู่ในศีลธรรมจรรยา มีอำนาจในการกล่าวโทษ ฟ้องร้องต่อราชสำนักให้ปลดหรือไล่ออกต่อบัณฑิตที่ประพฤติมิชอบดังกล่าว และยังมีกิจกรรมสำคัญคือ เป็ศูนย์กลางการผลิตเอกสาร บันทึกจดหมายเหตุต่างๆ ทางประวัติศาสตร์ที่มาจากหัตถเลขาของราชสำนัก ั้แ่วิธีการคัดลอกด้วยลายมือพู่กัน
![[Friend Zone] เพื่อนกันจริงดิ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592974670_46248616.webp)
6K
![[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698663281_87365223.webp)
