ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ผู้มั่งคั่งด้วยโกดังสินค้าในยุค 70 (จบ)

        “สาวน้อยหวางหมาจื่อกับพวกถูกจับแล้ว ของที่ขโมยไปก็ได้กลับคืนมาเกือบหมด”

        เซี่ยโม่ยิ้มดีใจเมื่อได้ยินข่าวดีคุณลุงตำรวจเก่งจริงๆ

        “คุณลุงตำรวจคะแล้วพวกเขาถูกตัดสินจำคุกกี่ปีคะ” เธอถามต่อ

        “เรื่องนี้ยังต้องรออีกสามสี่วันตอนนี้เธอบอกมาก่อนว่าที่บ้านถูกขโมยอะไรไปบ้าง พวกเราจะได้ตรวจสอบและส่งคืนให้แต่ถ้าไม่แน่ใจ ให้คนที่บ้านมาบอกก็ได้”

        เธอจำได้แม่นว่าบ้านคุณตาคุณยายมีของอะไรบ้างเธอครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนจะแจกแจงออกไป

        ตำรวจผู้ทำหน้าที่จดบันทึกมีสีหน้าอึ้งเหมือนเจอสิ่งเหลือเชื่อเด็กคนนี้ต้องเป็นคนคอยดูแลบ้านเป็นแน่ ผ้าหายไปกี่ผืน ผืนละกี่ฟุต มีสีอะไรบ้างบอกได้ละเอียดมาก

        พวกข้าวสารและธัญพืชที่ถูกขโมยไปถูกขโมยไปกี่กิโลกรัม มีอะไรบ้าง แม้แต่สีของรอยปะบนถุงว่าเป็นสีอะไรก็ยังบอกได้

        เนื้อแดดเดียวชิ้นเล็กหรือใหญ่เงินหายไปจำนวนเท่าไร เด็กสาวสามารถบอกได้อย่างชัดเจนและละเอียดยิบ

        เงินพวกนั้นเซี่ยโม่เป็นคนให้คุณยายเก็บเอาไว้เพราะกลัวว่าหากมีเรื่องต้องใช้เงินแล้วจะไม่มีติดตัว พอรู้ว่าเงินหายไปคุณยายร้อนใจจนโรคหัวใจกำเริบ ทั้งที่คนเป็นโรคหัวใจไม่ควรมีอะไรมากระทบกระเทือน

        หลังจากจดบันทึกเสร็จตำรวจกล่าวว่า “เงินกับเนื้อไม่มีแล้ว แต่ผ้ากับพวกข้าวสารและธัญพืชยังมีอยู่อีกเดี๋ยวเธอสามารถเอากลับไปได้เลย”

        เธอเอ่ยถาม“คุณลุงตำรวจ เมื่อไรโทษของพวกเขาจะถูกตัดสินออกมาคะ”

        “ต้องรอก่อนกำลังอยู่ในกระบวนการ” ตำรวจตอบอย่างขอไปที

        เธอทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออกก่อนจะกล่าวว่า“คุณลุงตำรวจ เมื่อเช้าฉันกับน้องสาวของหวางลี่ลี่มีเรื่องกันที่โรงพยาบาลแล้วเขาก็ส่งผู้ชายกลุ่มหนึ่งมาตามไล่ฆ่าฉันระหว่างทางที่มาสถานีตำรวจค่ะ”

        ตำรวจขมวดคิ้ว“เรื่องจริงเหรอ!”

        เธอเล่าต่อ“ผู้ชายกลุ่มนั้นมีทั้งหมดสี่คนตอนเช้าพวกเขาก็เข้าไปในห้องพักผู้ป่วยจะทำร้ายฉันทีหนึ่งแล้วแต่พวกพยาบาลขวางเอาไว้ได้ต่อมาพวกเขาก็มาดักรอฉันระหว่างทางที่จะเดินมาสถานีตำรวจ โชคดีที่เจอกระบองบนพื้นเลยหยิบขึ้นมาขู่ให้พวกนั้นกลัว แล้วฉันก็วิ่งหนีมาค่ะ”

        เซี่ยโม่กลัวว่าตอนที่ตำรวจไปตรวจสอบเรื่องนี้พวกผู้ชายพวกนั้นจะพูดโกหก เธอเลยเล่าเรื่องกระบองให้ฟังด้วย

        ที่เล่าไปมีทั้งจริงไม่จริงผสมปนเปกันพอถึงตอนที่ตำรวจไปตรวจสอบ ไม่ว่าผู้ชายกลุ่มนั้นจะพูดอะไร ตำรวจก็จะไม่มีทางเชื่อ

        เธอเล่าต่อ“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าพวกเขาอยากจะฆ่าหรือทำร้ายฉันแต่ผู้ชายสี่คนนั้นที่ไล่ตามมาทั้งตัวใหญ่ หน้าตาก็น่ากลัว ตอนนั้นฉันกลัวมาก”

        ตำรวจพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมดุดัน“พวกเราเป็นตำรวจย่อมมีหน้าที่ปกป้องประชาชน ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหวางลี่ลี่เช่นนั้นก็น่าจะเป็นการแก้แค้น เดี๋ยวฉันจะพาตำรวจสองนายไปตรวจสอบเรื่องนี้หากเป็นเรื่องจริงฉันก็จะจัดการดำเนินการตามกฎหมาย แต่ถ้าเธอโกหกเธอจะถูกตั้งข้อหาแจ้งความเท็จ”

        “คุณลุงตำรวจน้องของฉันยังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ของในบ้านก็ถูกขโมยพวกเราต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวทุกวัน ฉันไม่กล้าพูดโกหกหรอกค่ะ”

        “ก็ดีงั้นเธอกลับไปก่อน อีกเดี๋ยวฉันค่อยพาตำรวจไปตรวจสอบเรื่องนี้ที่โรงพยาบาล”

        เธอเอ่ยต่ออีกประโยค“น้องสาวของหวางลี่ลี่ชื่อหวางเมิ่งเมิ่ง อยู่ห้องพักผู้ป่วยหมายเลขห้าแต่ฉันไม่รู้ว่าเธอดูแลใครอยู่”

        ตำรวจจดข้อมูลเมื่อครู่ลงกระดาษ

        หลังจากเธอรับผ้าข้าวสาร และพวกธัญพืชแล้วก็ออกจากสถานีตำรวจ

        เดินมาถึงจุดปลอดคนค่อยเอาของทั้งหมดใส่ในโกดังสินค้า

        เซี่ยโม่ทำหน้าขบคิดอย่างไรก็ยังรู้สึกไม่วางใจ เธอเลยกลับเข้าไปในสถานีตำรวจอีกครั้งเดินไปที่ฝ่ายทะเบียนเพื่อหาแฟนคลับคนนั้น

        แต่ปรากฏว่าคุณป้าคนนั้นไม่อยู่เธอเลยต้องกลับออกไปพร้อมความผิดหวัง

        ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงป่านนี้น้องชายน่าจะกำลังรอกินหมูน้ำแดงจากเธออยู่

        เธอหยิบถุงผ้าออกมาจากในโกดังสินค้ารวมถึงกล่องอาหารสามกล่อง ก่อนจะเดินไปที่ร้านอาหารของรัฐ

        ภายในร้านมีคนไม่น้อยรออยู่นานในที่สุดเซี่ยโม่ก็ได้หมูน้ำแดงมา และยังมีผัดตับกับข้าวสวยด้วย

        ในห้องพักยังมีซาลาเปาไส้เนื้อที่อาจารย์ซื้อมาเหลืออยู่สามสี่ลูกเธอคิดว่าเท่านี้ก็น่าจะพอเป็นมื้อเที่ยง

        เธอถือถุงผ้าใส่กล่องอาหารเดินกลับไปที่โรงพยาบาล

        น้องชายให้น้ำเกลือหมดขวดแล้วโดยมีคุณปู่จ้าวยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง

        “อาจารย์คะระหว่างที่ฉันไม่อยู่ มีคนมาบ้างมั้ยคะ”

        ชายชราส่ายหน้า“ไม่มี เงียบสงบตลอด”

        “ฉันซื้ออาหารจากร้านอาหารของรัฐมาพวกเรากินข้าวกันเถอะค่ะ”

        พอเซี่ยเฉินเฟิงตัวน้อยได้ยินว่าเป็นอาหารจากร้านอาหารของรัฐสองตาพลันเป็นประกาย “พี่ครับ มีหมูน้ำแดงด้วยใช่ไหม”

        “แน่นอนอยู่แล้ว”

        “ดีจังเลย!”เด็กชายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดี

        “แต่ก่อนหน้านี้เราเพิ่งจะกินซาลาเปาไส้เนื้อเข้าไปสองลูกตอนนี้ยังจะกินหมูน้ำแดงลงอีกเหรอ” คุณปู่จ้าวถามขึ้นมา

        เฉินเฟิงยืดอกพลางตอบ“กินลงแน่นอนครับ ขนาดซาลาเปาไส้เนื้อยังอร่อย หมูน้ำแดงต้องอร่อยมากแน่ๆ”

        เซี่ยโม่เปิดกล่องอาหารพร้อมกับพูดกำชับ“เฉินเฟิง เราจะกินเยอะไม่ได้นะ ถ้ากินเยอะจะไม่สบายท้องเอา”

        “พี่วางใจเถอะครับผมอายุเท่าไรแล้ว เรื่องนี้มีเหรอจะไม่รู้”

        ทั้งสามคนนั่งรับประทานอาหารด้วยกันหลังจากกินเสร็จ เฉินเฟิงเอามือลูบพุงที่ยื่นออกมาหน่อยๆ พร้อมกับพูดว่า “พี่ครับดูเหมือนผมจะกินเยอะเกินไป”

        เธอตกใจหัวใจและปอดของน้องชายยังไม่แข็งแรง หากมีปัญหาที่ลำไส้อีกต้องแย่แน่ๆ

        คุณปู่ผู้มีประสบการณ์ในด้านการรักษาเอ่ยขึ้นมาว่า“ไม่เป็นไร ไปซื้อเม็ดซานจา[1]ที่ห้องยาของโรงพยาบาลมาก็ได้แล้ว”

        “ฉันจะไปซื้อเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”เอ่ยจบเธอก็รีบวิ่งออกจากห้องพัก ไม่นานก็กลับมาพร้อมเม็ดซานจาเธอแกะห่อแล้วป้อนใส่ปากน้องชายหนึ่งเม็ด

        “เฉินเฟิงต่อไปห้ามกินเยอะแบบนี้อีกนะพรุ่งนี้พี่ให้เราเลือกได้แค่อย่างเดียวว่าจะกินซาลาเปาไส้เนื้อหรือหมูน้ำแดง”ไม่วายกำชับด้วยความเป็นห่วง

        เด็กชายตัวน้อยรับคำหน้าเศร้า“ครับ”

        ต่อมาไม่นานเด็กชายเอามือปิดปากหาวก่อนจะผล็อยหลับไป

        คุณปู่จ้าวนึกถึงเรื่องสถานีตำรวจขึ้นมาได้จึงส่งสัญญาณผ่านสายตาให้เซี่ยโม่ จากนั้นทั้งคู่ก็ออกไปคุยกันตรงทางเดินหน้าห้อง

        “อาจารย์หวางหมาจื่อกับพวกถูกจับแล้วค่ะ ของก็ได้คืนกลับมาแล้วมีแค่เนื้อแดดเดียวกับเงินเท่านั้นที่ไม่ได้คืนกลับมา”

        “แล้วพวกนั้นจะถูกตัดสินโทษเมื่อไร”

        “ตำรวจบอกว่ากำลังอยู่ในกระบวนการฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ”

        “งั้นคงทำได้แค่รอ”

        เซี่ยโม่เองก็เครียดกับเรื่องนี้แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน

        เธอกลัวว่าจะเป็นแบบครั้งก่อนที่ถูกจับไปแค่ไม่กี่วันก็ปล่อยตัวออกมา

        หากเป็นแบบนั้นอีกคนแก่และเด็กที่อยู่ในบ้านจะทำอย่างไร

        ขณะที่เธอกำลังเครียดอยู่นั้นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาเหมือนพวกอันธพาลสวมชุดเครื่องแบบของสถานีรถไฟเดินอย่างเร่งรีบมาตามทางเดิน

        ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมาเธอหันไปมอง ก่อนที่ตาจะเบิกโตอย่างประหลาดใจ

        “พี่ซ่งมาได้ยังไงคะ”

        พอซ่งมู่ไป๋เห็นเด็กสาวใบหน้าดุดันพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

        เซี่ยโม่พบว่าหน้าผากของชายหนุ่มมีเหงื่อผุดซึมคงเป็นเพราะรีบมาที่นี่

        ชายหนุ่มล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่หน้าผากก่อนจะถามอย่างร้อนใจ “โม่โม่ น้องชายเธอเป็นยังไงบ้าง”

        เธอทำหน้าสงสัย“พี่รู้เรื่องน้องชายฉันได้ยังไงคะ อย่าบอกนะคะว่าพี่ตั้งใจมาเยี่ยมเขา”

        ใจจริงซ่งมู่ไป๋อยากบอกออกไปเหลือเกินว่าฉันตั้งใจมาหาเธอต่างหาก แต่ก็กลัวว่าถ้าพูดออกไปจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิด

        เขาไม่กล้าพูดทำได้แค่มองแววตาสุกสกาวระยิบระยับดุจดวงดาวของเด็กสาว

        เซี่ยโม่รู้สึกซาบซึ้งเหลือเกินชายหนุ่มตรงหน้าไม่เพียงเคยช่วยชีวิตน้องชายของเธอเอาไว้ตอนนี้พอได้ข่าวว่าน้องชายเธอถูกทำร้ายจนเข้าโรงพยาบาลยังรีบมาเยี่ยมอีก

        เธอต้องบอกน้องชายว่าให้จดจำบุญคุณของพี่ซ่งเอาไว้ให้ดี

        เวลานี้เองซ่งมู่ไป๋ถึงค่อยหันไปเห็นเหล่าจ้าว เอ่ยทักทายอีกฝ่ายอย่างอ่อนน้อมจากนั้นจึงอธิบายต่อ “ฉันไปหาคุณป้ามา คุณป้าเล่าเรื่องที่บ้านเธอเกิดเรื่องให้ฟังหลังจากฉันไปเยี่ยมคุณตาคุณยายก็รีบมาที่นี่ทันที”

        “คุณยายเป็นยังไงบ้างคะ”เด็กสาวเอ่ยถาม

        เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ“คุณยายไม่เป็นอะไร เพียงแค่สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไร ทำไมเหรอ”

        เซี่ยโม่ถอนหายใจอย่างโล่งอกดูท่ายาโรคหัวใจที่เธอให้คุณยายกินจะได้ผลไม่น้อย

        “ไม่มีอะไรค่ะฉันแค่ถามเพราะเป็นห่วงเท่านั้น”

        ไม่รู้ทำไมเหมือนกันจู่ๆ เธอทั้งรู้สึกโกรธและน้อยเนื้อต่ำใจเลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสองวันมานี้ให้ชายหนุ่มตรงหน้าฟัง

        ---------------------------

        [1]ซานจา เป็นผลไม้ขนาดเล็ก มีรสเปรี้ยว มีสรรพคุณช่วยย่อยอาหาร