“นี่....สอบเสร็จทั้งทีไปดื่มกันหน่อยไม่ได้เลยหรือไง....บอกแล้วว่าเดี๋ยวเจ๊คนนี้เลี้ยงเอง” ร่างระหงสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเพื่อนสาวที่สอบเสร็จแล้วก็พุ่งพรวดออกจากห้องสอบทั้งทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกที่ะโตามหลังเลยสักนิด ในเมื่อเธอบอกเื่ที่ต้องทำไปแล้วใยจะต้องสนใจคำตื้อจากเพื่อนรักด้วย
“ก็บอกแล้วไงว่ามีงานต้องทำ เอกสารที่ฝึกงานก็ต้องเอาไปส่ง ฝากยัยป้านั่นไปเพราะรีบไปสอบ แต่หล่อนดันไปทำหายซะได้นี่ชักไม่แน่ใจแล้วนะว่าทำหายจริงหรือแค่จะปั่นหัวฉัน” คนที่เดินนำหน้าไปแล้วตอบกลับโดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมาคุยดีๆ กับเธอเลยสักนิด ผมสีช็อคโกแล็ตเข็มยาวสยายถึงกลางหลัง
นักศึกษาการจัดการปีสุดท้าย กำลังสาวเท้าโดยไม่รอเพื่อนที่วิ่งตามเธอมีเื่สำคัญยิ่งกว่าที่ต้องทำ ต่างจากน้ำเสียงแว๊ดๆ ที่ดังไล่หลังเธอไม่ขาดสาย
องค์อินทร์......
สาวสวยอดีตดาวคณะผู้เพียบพร้อมด้านรูปร่างหน้าตา เป็ที่หมายปองของเหล่าชาย ด้วยรูปหน้าเรียวรูปไข่ ตาหวาน ปากนิด จมูกหน่อย ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ถึงขนาดที่ชนะการประกวดแล้วมีแมวมองจากวงการบันเทิงเข้ามาติดต่อให้เข้าร่วมสังกัด ทว่าเธอกลับปฏิเสธไปเพราะไม่มีความถนัดด้านการแสดงและไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นั้นกับการเป็จุดสนใจ แค่โดนจับประกวดก็เหนื่อยใจจะแย่แล้ว...
“ฉันหมายถึงคืนนี้ย๊ะ”
“......เฮ้อ....นี่ยัยแป้งหอมเพื่อนรักฉันบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าวันนี้ต้องเข้ากะแทนน้องที่ทำงาน”
ใช่ว่าเธอไม่อยากไปกับเพื่อน ก็อุตส่าห์เรียนจบทั้งทีนี่นา
.....ถึงจะเหลือฝึกงานอีกเทอมก็เถอะ
“ถ้าเป็เื่นั้นวางใจได้เลย...แป้งหอมคนนี้หาคนมาอยู่เฝ้าร้านแทนแกได้แล้ว”
เรียวหน้าสวยหวานดูคมเข้มยกยิ้มขึ้นด้วยความมั่นใจ เธอชูโทรศัพท์มือถือเครื่องงามโชว์หราให้เพื่อนสาวที่พึ่งจะหยุดเดินแล้วหันมาคุยกับเธอดีๆ ให้ดู
ไม่อยากจะเชื่อ แป้งหอม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวสมัยเรียนมหาวิทยาจะกล้าวานให้รุ่นพี่ทีเคยทำงานดอกไม้มาเป็คนเฝ้าแทน ยัยคนนี้นี่ร้ายกาจจริงๆ หลอกใช้ความสวยระดับรองดาวคณะได้เป็ประโยชน์เกินงามได้อย่างหน้าไม่อายสมกับเป็สาวมั่นไม่แคร์ใคร
“...”
“ทีนี้ก็ไปนั่งดื่มกับฉันได้แล้ว ป่ะ! ทำธุระของแกให้เสร็จแล้วฉลองกัน” แป้งหอมเดินเข้ามาครองแขนองค์อินทร์ที่ยืนทำหน้าเหนื่อยระอากับเพื่อนของตน แต่คนถูกมองน่ะมีหรือจะสนใจ ชูกำปั้นยกขึ้นสูงะโร้อง “เย้” แล้วลากคนถูกบังคับให้เดินตามมาได้ไม่อายสายตาคนรอบข้างเอาเสียเลย ถึงจะแอบเคืองอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร แอบดีใจด้วยซ้ำที่แป้งหอมรักและเป็ห่วงเธอขนาดนี้
องค์อินทร์และแป้งหอมเป็เพื่อนคนแรกของกันและกันั้แ่สมัยเข้าเรียนปี 1 ด้วยความบังเอิญที่เรียนคณะเดียวกันและถูกจับส่งเข้าประกวดดาวเดือนคัดเลือกตัวแทนคณะด้วยกัน แต่ใครจะไปคิดละว่าคนที่คว้าที่หนึ่งของคณะจะสละสิทธิ์โอนหน้าที่ประกวดรอบของมหาวิทยาลัยให้เป็หน้าที่ของแป้งหอมที่ได้อันดับสองรองจากเธอ
.
.
.
“แม่เลี้ยงแกจะอยู่บ้านมั้ยเนี้ย ฉันไม่อยากจะเข้าไปแล้วต้องโดนสายตาพิฆาตมารเล๊ย!”
สาวงามร่างระหงรั้งแขนองค์อินทร์เอาไว้ แป้งหอมเคยเจอตัวเป็ๆ มาแล้วนางพญาของบ้านหลังนี้ใช่ว่าจะไม่ชอบหรือไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวภายในบ้านหลังนี้ของเพื่อนรัก แต่มันช่วยไม่ได้ถ้าเจอขึ้นมาจะต้องอารมณ์เสียเผลอทำหน้าหงุดหงิดไร้มารยาทใส่หล่อนเสียทุกครั้ง
“ไม่อยู่หรอก เวลานี้ป้าแกยังไม่เลิกงาน”
“กลับมาได้แล้วหรอแม่ตัวดี!” นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเสียหน่อยแต่ใยถึงมีเสียงเข็มดังผ่านช่องหน้าต่างออกมาเสียงดังฟังชัดขนาดที่ว่ายังไม่ทันเปิดประตูเห็นตัวเป็ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว องค์อินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมรับตามตรงเลยว่าเธอไม่ถูกโรคกับคนๆ นี้เท่าไหร่นัก
ั้แ่เมื่อไหร่กันนะที่องค์อินทร์ไม่มีความสุขทั้งที่อยู่บ้านตัวเอง เธอไม่รู้ตัวเลยว่าชีวิตจะเลวร้ายได้ขนาดนี้ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนเธอคิดเื่ราวต่างๆ ในชีวิตตามไม่ทัน พ่อของเธอแอบมีภรรยาอีกคน ไม่สิ! ถ้าจะเรียกให้ถูกคือพ่อและผู้หญิงคนนี้เคยรักกันมาก่อน ก่อนที่จะถูกจับแต่งงานกับแม่ของเธอ และหลังจากที่ผู้หญิงคนนี้เปิดตัวเข้ามาอยู่ร่วมอาศัยกับครอบครัวเธอเพียงไม่นานแม่ของเธอก็เสียชีวิตกะทันหันทั้งที่ร่างกายแข็งแรงมาโดยตลอด ตอนนั้นเธอเด็กเกินกว่าจะคิดอะไรได้ด้วยตัวเอง ได้แต่อาศัยอยู่กับครอบครัวที่ไร้ซึ่งความรักความเมตตา แม่เลี้ยงคนนี้จะทำดีกับเธอก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อเท่านั้น จวบจนกระทั่งเธอเรียนจบมัธยมปลายพ่อของเธอก็จากไปอีกคน
และนั้นทำให้องค์อินท์สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็ต้นเหตุทำให้พ่อแม่ของเธอจากไปมาโดยตลอด
“หนูอย่าทิ้งแม่ไว้คนเดียวนะลูก.....” คำสั่งเสียเดียวที่เธอไม่อยากจะรับปากพ่อของเธอ แต่มันช่วยไม่ได้ถ้าการอยู่บ้านหลังเดียวกับผู้หญิงคนนี้จะทำให้พ่อมีความสุขเธอก็ยินดี แม้จะไม่เคยคุยด้วยกันดีๆ แม้สักครั้งเลยก็ตาม
โชคดีที่พ่อของเธอไม่หลงแม่เลี้ยงใจร้ายคนนี้จนหัวปักหัวปำถึงขนาดยกทุกอย่างให้หล่อนไป เงินประกันและสมบัติบางส่วนจึงตกเป็ของลูกสาวและส่วนใหญ่เธอใช้มันเป็ค่าเล่าเรียนเพื่ออนาคตตัวเองเพียงอย่างเดียวก็แทบจะไม่พอ นั่นเป็เหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงต้องทำงานพาร์ทไทม์เฝ้าร้านดอกไม้หารายได้เสริมเพิ่ม
“ฉันว่าฉันรอแกอยู่ข้างนอกดีกว่า ขืนเข้าไปฉันต้องปรี๊ดแต่กับยัยแม่มดนั้นแน่” แป้งหอมผละออกจากร่างระหงส่งสายตาเป็กำลังใจให้เพื่อนสาวกึ่งสงสาร หนึ่งคนที่เข้าใจความรู้สึกขององค์อินทร์ก็คือเธอคนนี้ ั้แ่คบกันมาแป้งหอมไม่เคยเห็นองค์อินทร์มีความสุขเลยสักครั้งเมื่อกลับบ้าน เธอมักจะบอกเพื่อนรักเสมอว่าถ้าไม่ไหวก็ออกมาอยู่บ้านเธอได้
แต่เพื่อนคนสวยของเธอก็ไม่เคยคิดจะฟัง......
“แกเอาโฉนดที่ดินบ้านนี้ไปไว้ที่ไหน” ประโยคแรกที่ได้ยินหลังจากทิ้งเพื่อนรักให้รออยู่นอกบ้าน องค์อินทร์เพียงแค่กลับมาเอาเอกสารเท่านั้นแต่กลับได้ยินประโยคเดิมที่ฟังมาโดยตลอดระยะเวลาเกือบสี่ปี
แม่เลี้ยงของเธอจะขายบ้านหลังนี้แล้วเชิดเงินหนี....
เธอไหวไหล่เดินหนีไปยังทิศทางห้องของตน ที่อยู่ไม่ไกลมากนักแต่สิ่งที่เห็นกลับทำหญิงสาวแทบคุมสติตัวเองไว้ไม่อยู่นี่คือสิ่งที่คนที่พ่อรักนักรักหนาตอบแทนเธอ ประตูห้องที่เธอล็อกกุญแจแ่าพังไม่มีชิ้นดี แค่แตะประตูแ่เบาประตูก็เปิดออกโล่งจนน่าใจหาย เอกสารในห้องเธอถูกค้นจนกระดาษเกลื่อนห้อง เอกสารสำคัญถูกค้นยิ่งกว่าถูกโจรขึ้นบ้าน
“นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ...” องค์อินทร์หันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนที่แต่งองค์ทรงเครื่องสวยไม่ลดไปตามวัย เธอคนนี้ยังคงสวยแม้จะอายุมากแล้วก็ตาม ทว่านิสัยกลับเน่าเหม็นเสียจนทำใจเข้าใกล้ไม่ได้
ร้ายกาจยิ่งกว่าแม่มดในนิทานเป็ไหนๆ .....
“ก็ถ้าแกเอาโฉนดมาให้ฉันแต่แรกฉันก็ไม่ทำแบบนี้หรอกนางมารหัวขน!” หญิงสาวอ่อนวัยยิ้มสมเพชตัวเองทำไมกันนะคนเป็พ่อถึงได้ไม่มีโอกาสเห็นความร้ายกาจของผู้หญิงคนนี้แบบที่เธอเห็น เธอเห็นมันบ่อยเสียจนหัวใจดวงนี้ด้านชาไม่มีความรู้สึกถึงความสัมพันธ์กับคนตรงหน้าเสียแล้ว
“เหอะ! ฉันเวทนาพ่อตัวเองจริงๆ ที่โดนผู้หญิงเลวๆ อย่างคุณปั่นหัว”
เพี๊ยะ!
อย่าร้อง....
หัวใจดวงน้อยพยายามข่มตัวเองให้เข้มแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชีวิตที่ผ่านมาสอนให้เธอรู้ว่ายิ่งอ่อนแอมากเท่าไหร่ยิ่งจะโดนรังแกและโดนเอาเปรียบมากเท่านั้น ใบหน้านวลขึ้นสีแดงเถือกตามแรงปะทะของฝ่ามือ เธอผิดหรือที่พยายามปกป้องตัวเองและสมบัติที่มีอยู่ชิ้นสุดท้ายของครอบครัว มันเป็สถานที่ที่มีแต่ความทรงจำ เธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็แม่เลี้ยงใจร้ายเอาไปเด็ดขาด
“นางเด็กไม่รักดี แกคิดว่าถ้าไม่มีฉันเด็กอย่างแกจะมีชีวิตอยู่ได้เหรอ!”
“ที่ผ่านมาคุณเคยเลี้ยงฉันเหรอคะ? ชีวิตฉัน..ฉันเรียนรู้ที่จะดูแลมันเองั้แ่ผู้หญิงอย่างคุณก้าวเข้ามาในชีวิตแล้ว”
ใช่...ที่ผ่านมาองค์อินทร์อยู่ได้ด้วยตัวเองมาโดยตลอด ทำเื่เรียนต่อเอง หางานพิเศษทำเอง และกำลังจะประสบความสำเร็จด้านการศึกษาด้วยตัวเอง แม่เลี้ยงคนนี้ไม่เคยมีส่วนช่วยให้ชีวิตเธอดีขึ้นเลยสักครั้ง มีแต่จะทำให้แย่ลง ข้าวของในบ้านลดลงไปทีละอย่างสองอย่างเพราะคนตรงหน้าเอาไปขายแลกเงินทั้งสิ้น เคราะห์ดีที่ไม่ขายเธอกินอีกคน
คนแบบนี้หรือจะมาทวงบุญคุณอะไรกับเธอ ที่เธอทนอยู่ด้วยก็เพราะคำขอสุดท้ายจากบิดาเท่านั้น....
ร่างระหงหันหลังกลับเข้าห้องที่เต็มไปด้วยเอกสารของตนก่อนที่ตนจะหมดความอดทนกับผู้หญิงเห็นแก่ได้คนนี้ มือถือสั่นเป็ระยะรับรู้ได้ทันทีว่าเป็ข้อความจากแป้งหอมที่เป็ห่วงแต่ไม่กล้าเขามายุ่งกับเื่ครอบครัว เธอเก็บเอกสารสำคัญเข้าที่แล้วจัดเอกสารในการยื่นเื่ขอสมัครฝึกงานโดยทุกอย่าง ทุกการกระทำยังคงอยู่ในสายตาผู้หญิงวัยกลางคน
คงจะรอดูสิว่ายังมีตรงไหนอีกที่เธอเก็บของสำคัญที่้าเอาไว้....
องค์อินทร์ไม่แม้แต่จะสนใจเลยสักนิดว่าทำไมแม่เลี้ยงของเธอถึงได้้าขายบ้านหลังนี้นัก ขอเพียงแค่ทำงานมีเงินเดือนแล้วเธอก็จะก้าวออกจากบ้านหลังนี้เสียที...เธอจะไม่อยู่ที่นี่จนกว่าผู้หญิงคนนี้จะย้ายออกไป
เธอทนอยู่ตามคำขอของพ่อมามากพอแล้ว..พอกันทีกับนรกแห่งนี้ ....
ใช้เวลาเพียงไม่นานเอกสารขอยื่นเื่ฝึกงานก็ส่งถึงมือฝ่ายบุคคลของบริษัทที่เธอใฝ่ฝันจะเข้าทำงานจริง บริษัทใหญ่ที่ปีหนึ่งรับนักศึกษาฝึกงานเพียงไม่กี่คนเท่านั้น และโชคดีเหลือเกินที่ปีหนึ่งองค์อินทร์และแป้งหอมเป็ผู้โชคดีได้ฝึกงานที่เดียวกัน แม้จะคนละแผนกก็ตาม
“....อย่างน้อยขอแค่ได้ทำงานที่นี่ก็พอใจแล้ว เพราะที่นี่มีฮีโร่ของฉันทำงานอยู่”
3K
