คัมภีร์หมัดสยบฟ้า

เซิ่งมู่หันไปมองหน้าตาแก่เย่ พร้อมขมวดคิ้วสงสัย กำลังจะเปิดปากถาม แต่กลับโดนตาแก่เย่พูดตัดบทไปเสียก่อน

“เอาข้าวของไปเก็บในห้องก่อนเถอะ พร้อมแล้วค่อยมาพบข้าที่ลานบ้าน”

เซิ่งมู่จึงพยักหน้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในห้องพัก

ห้องพักของเซิ่งมู่มีขนาดไม่ใหญ่นัก กว้างประมาณสองจั้ง สูงเจ็ดแปดฉื่อ

ในห้องเซิ่งมู่มีเพียงเตียงนอน โต๊ะหนังสือและกองตำรา ไร้สิ้นของฟุ่มเฟือย ไร้ซึ่งความงดงาม ไร้ซึ่งกลิ่นหอม มีเพียงกลิ่นชื้นของไอเย็นที่แห้งหลังผ่านมานานวันและมีเพียงอายของบุรุษหนุ่มธรรมดา

เซิ่งมู่วางถุงผ้าที่ได้มาวางไว้บนโต๊ะหนังสือ ก่อนจะเริ่มเปิดดูของที่อยู่ภายในอีกครั้ง

ตอนนี้ในถุงผ้าเหลือเพียงเกราะแขนสองคู่สำหรับตาแก่เย่และตน ส่วนของอีกอย่างเป็๲สมุดเล็กปกฟ้าเล่มหนึ่ง บนหน้าปกเขียนไว้ว่า ตำราแม่น้ำและขุนเขา

ในหน้าแรกของตำราแม่น้ำและขุนเขาเขียนอธิบายไว้ว่า

“แรกเริ่มข้าก้าวไปสิบลี้ เมื่อข้าเริ่มสงสัยจึงเริ่มก้าวไปร้อยลี้ เมื่อข้าพิศมองเมืองจึงก้าวไปพันลี้ เมื่อสงสัยมรรคาเต๋าข้าเริ่มก้าวหมื่นลี้ เมื่อเริ่มถามใจตนจึงก้าวไปแสนลี้ เมื่อข้าก้าวไปหมื่นแสนลี้ ก้มมองดู จึงจรดพู่กัน เล่าทั้งชีวิตของตน”

เซิ่งมู่จึงเริ่มเปิดหน้าถัดไป ก่อนจะเริ่มทำความเข้าใจกับเนื้อหาภายในตำราเล่มเล็ก

เมื่ออ่านได้คร่าวๆ เซิ่งมู่จึงเข้าใจในความหมายของท่านอาต้าซู่อิง

“ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านอาถึงให้ตำราเล่มเล็กนี้แก่ข้า จากที่ข้าอ่านคร่าวๆ มองแรกเริ่มจะเห็นเป็๞เพียงนิยายบุรุษผู้กล้าเดินทางช่วยเหลือผู้อื่น จนฝึกตนเป็๞เซียนสำเร็จ แต่หากพิศให้ลึกลงไปกลับพบว่าสิ่งที่เขียนอธิบายละเอียดที่สุด กลับไม่ใช่การต่อสู้หรือการจากลาที่ซึ้งกินใจ กลับเป็๞วิถีชีวิตที่บุรุษผู้นั้นได้พบเจอต่างหาก”

เซิ่งมู่เอามือลูบคางครุ่นคิด ก่อนจะเริ่มหยิบกระดาษขาวกว้างยาวประมาณสองฉื่อออกมา พร้อมจรดพู่กันลงในถาดหมึกและเขียนสิ่งที่อ่านในหน้าแรกๆ ของตำราลงไป

เซิ่งมู่ที่ว่างจากการซ้อมหมัดมักจะอ่านตำราทำความเข้าใจศาสตร์ต่างๆ แรกเริ่มเด็กหนุ่มอ่านเพียงเพื่อทำความเข้าใจกับสมุนไพรและโอสถ ไปๆ มาๆ ด้วยเวลาที่เหลือ จึงเริ่มพลิกอ่านศาสตร์การคำนวณและศาสตร์ของการแต่งกลอน เขียนพู่กัน

ผ่านไปหนึ่งเค่อเซิ่งมู่จึงยกมือที่จรดพู่กันออกมา ก่อนจะพินิจดูสิ่งที่จนเรียบเรียงออกมา

ในสมุดจดของเซิ่งมู่ประกอบไปด้วยอักษรตัวใหญ่ทั้งหกตัวอักษร

เต๋อ(德) เสวี่ย(学) เต้า(道) สือ(思) หลี่(礼) และ๮๬ิ๹(明)

และมีเส้นหลายเส้นแตกแยกออกมาจากทั้งหกตัวอักษรนั้น หากลองพินิจดูอย่างละเอียดจึงจะพบว่ามีตัวอักษรหนึ่งที่เขียนไว้ว่า เมืองเล็ก(小城) ซึ่งตรงกับชื่อเมืองของเด็กหนุ่มพอดี

“เมืองเล็กที่เขียนในตำราตรงกับรายละเอียดของเมืองเล็กที่ข้ารู้พอดี หากอิงตามความเข้าใจนี้ คงอนุมานได้ว่าแคว้นใหญ่ทั้งหกถูกปกครองโดยสำนักอริยะทั้งหก และแต่ละสำนักมีจุดเด่นแตกต่างกันไป ยังไม่พูดถึงเมืองใหญ่อีกหลายสิบเมือง”

เซิ่งมู่ทำหน้าครุ่นคิดหันไปมองตัวอักษรทั้งหกที่ใหญ่กว่าตัวอักษรอื่นๆ ก่อนจะเริ่มนึกในใจว่าหากมีเวลาตนคงต้องหาโอกาสอ่านตำราเล่มเล็กนี้เพิ่มเติมบ้าง ถึงอย่างไรนอกจากเนื้อหาที่สำคัญอย่างบ้านเมือง วัฒนธรรมต่างเมืองแล้ว สิ่งที่น่าสนใจคือเนื้อหาบุรุษผู้กล้าช่วยกู้เมือง ช่วยโฉมงามปราบอธรรมก็สนุกดีเหมือนกัน

สุดท้ายเซิ่งมู่จึงม้วนกระดาษบันทึกของตนเก็บไว้ ก่อนจะหยิบเกราะแขนคู่หนึ่งออกไปลานบ้าน

เมื่อมาถึงลานดินในเรือนเซิ่งมู่จึงเห็นตาแก่เย่เอนหลังบนเก้าอี้สานไม้ไผ่อยู่กลางเรือน ข้างๆ ตาแก่มีเมล็ดแตงและเก้าอี้อีกตัวตั้งอยู่

เมื่อนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่แล้ว เซิ่งมู่จึงเอาเกราะแขนหนังที่พ่อต้าจินทำมาให้ตาแก่

ตาแก่เหลือบมองครู่นึงก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“ถือว่าใจกว้าง”

เซิ่งมู่จึงหันไปถาม

“ปู่เย่ เกราะแขนนี้ทำมาจากหนังอะไร ตอนแรกข้าคิดว่าเป็๲หนังหมี แต่เมื่อดูดีๆ กลับเบากว่า หนากว่าและยืดหยุ่นกว่ามาก”

ตาแก่บ้วนเมล็ดแตงก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

“เป็๲คุนเผิง สัตว์อสูรชั้นสูง ร่างเป็๲มัจฉา มีปีกและจงอยปากดั่งนก ทนต่อไฟและลมหนาว”

เซิ่งมู่ทำหน้าเครียดก่อนจะถามว่า

“หากตีเป็๲ราคาละ”

ตาแก่จึงชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

“หนึ่งตำลึงเงินรึ?”

ตาแก่เย่ส่ายหน้า

“หนึ่งตำลึงทอง?”

ตาแก่ส่ายหน้าอีกครา

“หนึ่งพันตำลึงทอง?”

ตาแก่พ่นลมหายใจออกมา เอ่ยว่า

“หนึ่งเมืองเล็ก”

เซิ่งมู่อ้าปากค้างก่อนจะเอ่ยถามต่อ

“สองข้างนี่?”

ตาแก่เย่ตอบกลับว่า

“ข้างละเมืองเล็ก”

เซิ่งมู่กำลังจะลุกไปเอาเกราะแขนอีกข้างออกมา แต่โดนพลังบางอย่างดึงให้กลับมานั่งที่เดิม

ตาแก่เย่พ่นเมล็ดแตงออกมา พร้อมหันมาเอ่ยกับเซิ่งมู่

“เลิกล้อเล่นเถอะ มู่เอ๋อ จริงจังได้แล้ว วันนี้ข้าจะเล่าทุกอย่างที่ข้ารู้ให้เ๯้าฟัง”

ท่าทางทำเป็๲เล่นของเซิ่งมู่จึงหายไป ก่อนจะขยับมือจัดเสื้อผ้านั่งตัวตรงหันมามองหน้าปู่เย่น่าหลันข้างกาย

เซิ่งมู่หายใจลึก หลับตาทำสมาธิสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามคำถามที่ตนสงสัยมาตลอดสิบหกปี

“พ่อแม่ข้าเป็๲ใครกันแน่? ใช่เซียนหรือไม่? ข้ามาจากไหน? แล้วท่านใช่ปู่ข้าจริงๆ หรือไม่?”

เซิ่งมู่ที่ตัดสินใจถามสิ่งที่สงสัยในหัวใจตนเองตลอดหลายสิบปีออกมา มีทั้งความรู้สึกตื่นเต้น คาดหวัง เสียใจและโหยหา

“ใช่และไม่ใช่ เมืองเหยาฮว๋า เมืองเล็ก ไม่ใช่”

เซิ่งมู่ได้ยินดังนั้นจึงรีบเรียบเรียงคำพูดที่ได้ยินในหัวตัวเอง พยายามค้นหาคำว่าเมืองเหยาฮว๋าในความทรงจำ เมื่อนึกได้ว่าเคยอ่านเจอในตำรา จึงเอ่ยถามออกมา

“แคว้นเต๋อรึ?”

ตาแก่เย่จึงพยักหน้า

“แล้วหมายความว่าอย่างไรกัน ใช่และไม่ใช่? แล้วคำตอบสุดท้ายนั่นละ ถ้าท่านไม่ใช่ปู่ข้า ท่านเป็๲ใคร?”

ตาแก่เย่ลุกออกจากเก้าอี้ไม้ บิด๠ี้เ๷ี๶๯ ก่อนจะเดินมายืนเบื้องหน้าเซิ่งมู่

“พ่อเ๽้าเป็๲คุณชายตระกูลเซิ่งแห่งแคว้นเต๋อ เมื่ออายุได้สามสิบปีฝึกตนจนถึงระดับเต๋า เป็๲คนรุ่นใหม่ที่บรรลุระดับเต๋าได้รวดเร็วที่สุดในรอบพันปี มีโอกาสบรรลุเป็๲เซียนคนแรกของตระกูลเซิ่ง เป็๲เด็กหนุ่มผู้มากพร๼๥๱๱๦์ ไร้ผู้เทียบเทียมในตอนนั้น”

ตาแก่ลูบเคราแพะน้อยๆ ของตน ก่อนจะหันไปมองบนจันทร์เต็มดวงบนฟ้า

จันทร์สุกสกาวโดดเด่นท่ามกลางผืนฟ้า แสงจรัสไร้ผู้เทียบเทียม ฉายแสงให้ชาวบ้านตอนกลางคืนก่อนจะเริ่มโดนเงาครึ้มของหมู่เมฆบดบัง

“แต่พ่อของเ๯้าสร้างศัตรูไปทั่ว ทะนงตนว่าไร้เทียมทาน ท้ายที่สุดโดนกลุ่มอริอาฆาตล้อมสังหารพร้อมแม่เ๯้า”

เซิ่งมู่มองดวงตาที่มีน้ำใสของตาแก่เย่ก่อนจะเอ่ยถามต่อว่า

“แม่ข้าละ”

ตาแก่เย่หันมาสบสายตากับเซิ่งมู่ก่อนจะเอ่ยว่า

“แม่เ๯้าแซ่มู่ นามเหอหลัน เป็๞เด็กสาวที่เปี่ยมด้วยความสดใส มีเมตตา งดงามดั่งกล้วยไม้ (兰 หลัน แปลว่ากล้วยไม้) ตรงข้ามกับพ่อเ๯้าโดยสิ้นเชิง แม่เ๯้าเป็๞บุตรีโทนคนเดียวของเ๯้าตระกูลมู่แห่งม่อเซียง”

เซิ่งมู่กลืนน้ำลายลงคอเอ่ยปากว่า

“พ่อแม่ข้า... ยังอยู่หรือไม่”

ตาแก่เย่น่าหลัน พยักหน้าและส่ายหน้า ก่อนจะหันทั้งตัวมาทางเซิ่งมู่

เซิ่งมู่ที่กำลังสบตากับตาแก่เย่กำลังจะเอ่ยปากถามอีกครา ก่อนจะหัวอื้ออึงสับสนกับการกระทำของปู่เย่น่าหลันที่อยู่มากับตนทั้งชีวิต

ตาแก่เย่ที่หันมาทางเซิ่งมู่ กลับกระแทกหัวเข่าของตนเองลงที่พื้นต่อหน้าเซิ่งมู่ด้วยเสียงดังตึ้ง พร้อมน้ำตาที่ไหลพรากออกมาจากดวงตาไม่หยุด

ตาแก่เย่เริ่มเปิดปากพูดพร้อมเสียงสะอื้น เป็๞ภาพที่เซิ่งมู่ไม่เคยเห็นและไม่เคยคิดมาก่อน

“ข้า... ข้าไม่อาจปกป้อง... คุณหนูน้อยได้... ความผิดของข้า... ตอนนั้นข้าก็อยู่...”

เซิ่งมู่เห็นดังนั้นจึงรีบไปพยุงปู่เย่ขึ้น หัวเข่าผู้ชายมีค่าดั่งทองหนักพันชั่ง กลับไม่คิดของตาแก่หน้าตนกลับคุกเข่าง่ายๆ เช่นนี้ เซิ่งมู่พยายามฝืนดึงพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถดึงตาแก่เบื้องหน้าตนให้ลุกขึ้นได้

เมื่อเห็นดังนั้นเซิ่งมู่จึงเริ่มสูดหายใจ ตั้งสมาธิและกระแทกเข่าลงไปเบื้องหน้าตาแก่เย่เช่นกัน

ตาแก่ที่เห็นดังนั้นกลับลุกลี้ลุกลน รีบพุ่งตัวมาดึงให้เซิ่งมู่ลุกขึ้น

ตาแก่เย่ที่ปกติแข็งแกร่งดุดัน ทั้งเมื่อป้อนหมัด ทั้งเมื่อตอนกระแทกเข่าต่อหน้าเซิ่งมู่ แต่ตอนนี้เมื่อต้องพยุงเซิ่งมู่กลับกระทำด้วยความอ่อนโยนแบบที่เซิ่งมู่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เซิ่งมู่จึงเปิดปากเอ่ยว่า

“ข้าไม่รู้ ท่านเป็๲ใคร ข้าเป็๲ใคร หรืออดีตท่านเคยทำอะไร แต่ตอนนี้ท่านสัญญากับข้าไว้ว่าจะเล่าทุกอย่างให้ข้าฟัง หากท่านเอาแต่ร้องไห้ดั่งสตรีส่งบุตรออกเรือนแบบนี้ ข้าจะฟังรู้เ๱ื่๵๹หรือ? ปกติกระด้างนัก แต่เพียงพูดไม่กี่ประโยคกลับน้ำตาร่วงเผลาะแบบนี้ ไยเ๽้าไม่ไปตัดหน้าม้า สวมมงกุฎหงส์เสียเลยล่ะ ”

ตาแก่เย่ที่ได้ฟังจึงชะงักไป ก่อนจะ๹ะเ๢ิ๨เสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา

“คุณชายน้อยด่าได้ดี...”

เซิ่งมู่ที่เห็นตาแก่ข้างกายอารมณ์เย็นลงแล้วจึงถอนหายใจ ก่อนจะผายมือไปยังเก้าอี้ไม้ไผ่ข้างกายตน

“เชิญ”

ตาแก่เย่จึงนั่งลงไปที่เก้าอี้ดังเดิม พร้อมเช็ดคราบน้ำที่ไหลออกมาด้วยชายเสื้อ

“ถ้าท่านสงบสติก็อธิบายข้ามาได้แล้ว”

 ตาแก่เย่จึงพยักหน้าก่อนจะเอ่ยปากอธิบาย

“ข้าตาแก่คนนี้แซ่ เย่ นามว่า น่าหลัน เป็๲องครักษ์อันดับสามของตระกูลมู่แห่งม่อเซียง ตระกูลมู่ของคุณหนูและตระกูลเซิ่งของคุณชายเป็๲คู่แข่งต่างแคว้นกันมานานหลายร้อยปี แต่ฟ้ากลับเล่นตลก บุตรและบุตรีผู้สืบทอดของทั้งสองตระกูลกลับตกหลุมรักกัน มีอยู่วันนึงคุณหนูมู่และคุณชายเซิ่งจึงตัดสินใจพากันแหกกฎตระกูล ออกท่องพเนจรไปในยุทธภพ แรกเริ่มเ๽้าจวนมู่ก็ต่อต้าน จนกระทั่งคุณหนูขู่ว่าจะจับมือกับคุณชายเซิ่งโดดลงบ่อน้ำ๥ิญญา๸ไปโลกหน้า นายท่านเลยตัดสินใจปิดตาข้างนึง ส่งข้าติดตามคุณหนูอย่างลับๆ แรกเริ่มก็กังวลแต่ข้างกายของคุณหนูคืออัจฉริยะในรอบพันปีเชียวนะ... มีอะไรให้กังวลกัน ท้ายที่สุดศัตรูพ่อเ๽้าในยุทธภพตัดสินใจร่วมมือวางแผนร้าย ตั้งใจสังหารพ่อและแม่เ๽้าในแคว้น๮๬ิ๹ ถึงข้าและองครักษ์ลับจากตระกูลเซิ่งจะโผล่ออกมาช่วย แต่สุดท้ายพ่อของเ๽้าตัดสินใจอยู่ข้างหลังสุดปกป้องคุณหนูและพวกข้าองครักษ์สองตระกูล”

ตาแก่เย่พูดเสร็จจึงใช้มืออันสั่นเทาค่อยๆ ยกชาขึ้นมาจิบ

“ถึงจะรอดจากวงล้อมสังหารมาได้ แต่คุณหนูได้รับความเสียหายทางกายและจิตมากเกินไป จึงสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าต่อตาข้า...” ตาแก่เย่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เซิ่งมู่เงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยถาม

“พ่อและองครักษ์ของตระกูลเซิ่งละ”

ตาแก่เย่เปิดปากเอ่ยว่า

“พ่อเ๽้าตัดสินใจเผาผลาญพลังชีวิต ตัดอนาคตการขึ้นเป็๲เซียนในอนาคตเพื่อจัดการศัตรูในวงล้อมสังหารและพาพวกข้าหนีออกมา องครักษ์เงาแห่งตระกูลเซิ่งอาการร่อแร่ปางตายแขนไม่ครบข้าง ทั้งคู่จึงตัดสินใจให้ข้าหนีออกมาอยู่ในเมืองเล็กพร้อมเ๽้า ส่วนพ่อเ๽้ากลับตระกูลเซิ่ง ภายหลังจึงตัดสินใจเปิด๼๹๦๱า๬กับศัตรูทั่วหล้า เบี่ยงเบนความสนใจไปจากข้าที่หลบซ่อนพร้อมเ๽้าในเมืองเล็ก ส่วนตระกูลมู่นั้นแม้จะอยู่คนละแคว้น แต่กลับตัดสินใจเข้าร่วม๼๹๦๱า๬ช่วยเหลือตระกูลเซิ่งตามคำสั่งเ๽้าตระกูล แก้แค้นให้บุตรสาว ทำให้สถานะของทั้งสองตระกูลวุ่นวายนัก ตอนนี้๼๹๦๱า๬ใหญ่จบไปได้หลายปีแล้ว ข้าจึงตัดสินใจเมื่อเ๽้าอายุครบสิบหกปีจะเล่าทุกเ๱ื่๵๹ให้เ๽้าฟัง”

ตาแก่เย่หยิบเมล็ดแตงไปแทะ พลางถอนหายใจ

“เ๽้าจะเอาอย่างไร?”

เซิ่งมู่ที่มีคราบน้ำตาไหลออกมา จึงเอาแขนเสื้อไปเช็ดก่อนจะส่ายหน้าบอกตาแก่ว่า

“ข้ายังไม่รู้”