ผู้าุโทั้งสองหันมายิ้มให้ใต้เท้าลู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตา“บุตรสาวคนเล็กของท่านเสนาบดีกรมพระคลัง ใช่หรือไม่”ชิวหนิงอันก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยกิริยาอ่อนน้อม
“ใช่เ้าคะ” นายหญิงสกุลลู่ หันมาพูดกับสามีเบาๆ“ท่านพี่ใกล้ถึงเวลาแล้ว...เราควรรีบออกเดินทาง”
ก่อนขึ้นรถนางหันมากล่าวกับ ชิวหนิงอันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“หนิงอัน...หากเ้า้าพบปะกับม่านลี่คราวหน้าก็เข้ามาทางประตูหน้าเถิด...จวนสกุลลู่ ยินดีต้อนรับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น แก้มบางใส่ ก็มีสีแดงระเรื่อผุดขึ้นนางถูกนายหญิงสกุลลู่จับได้เสียแล้ว ว่านางลักลอบเข้าออกทางด้านหลังของจวน เพื่อแอบพบกับลู่ม่านลี่“เ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าที่เมตตาหนิงอัน”
ชิวหนิงอันหันหน้ากลับมาหาลู่ม่านลี่ “ดีจังที่เจอเ้าบ่ายนี้ข้ากับจิงหลัว จะทำซาลาเปา เ้าอย่าพึ่งกินจนอิ่ม แบ่งท้องไว้หน่อยจะได้กลับมาชิม ซาลาเปาฝีมือข้า”
“ได้สิ...ข้าไปไม่นาน จะรีบกลับมาหาเ้า…ข้าไปก่อนนะ”
ลู่ม่านลี่ขึ้นรถม้าจากไปแล้ว จิงหลัวเดินเข้ามาประคองชิวหนิงอันเดินกลับเข้าจวน “ของที่ข้าให้เตรียมได้มาครบหรือไม่”
“บ่าวเตรียมเอาไว้...เรียบร้อยแล้วเ้าคะ”
ชิวหนิงอันกับจิงหลัวเดินกลับ เข้าไปที่เรือนส่วนตัวจิงหลัวหยิบตะกร้าวัตถุดิบที่เตรียมไว้ ทั้งสองเดินตรงไปที่สวนด้านหลัง
หญิงสาวเลือกใช้ทางเดิม ที่นางใช้เข้าออกเป็ประจำเพราะลู่ม่านลี่ไม่อยู่ อีกอย่างนางก็ไม่รู้ จะบอกคนสกุลลู่อย่างไร พอข้ามอาณาเขตเข้าไปภายในจวนสกุลลู่ได้
ชิวหนิงอันกลับก้าวเท้าช้าลงกว่าทุกครั้ง ดวงตากลมโตเผลอมองชื่นชมบรรยากาศอันงดงาม ที่เต็มไปด้วยสวนดอกไม้ราวกับอยู่ในสรวง์
วันนี้เป็ครั้งแรกที่นางพอจะมีเวลาตั้งใจ สำรวจบริเวณโดยรอบไม่เหมือนทุกครั้งที่ต้องคอยหลบๆ ซ้อนๆ ระแวดระวังไม่ให้ผู้ใดพบเห็น
เมื่อมองเลยไปตรงบริเวณ ที่มีต้นไม้ใหญ่บดบังสายตาก็พบว่าที่ตรงนั้นมีเรือนไม้หลังใหญ่สองชั้น ตั้งตระหง่านอยู่ ทำให้เกิดความสงสัยใคร่รู้ว่าเรือนไม้หลังงามแปลกตาหลังนี้ เป็ของผู้ใดกัน
ชิวหนิงอันกำลังจะก้าวเท้า ไปยังจุดหมาย ที่ตนตั้งใจไว้ กระทั่งจิงหลัวเอ่ยขัดจังหวะขึ้นมากลางคัน“คุณหนูสามเ้าคะ แป้งซาลาเปา ต้องใช้เวลาในการนวดบ่าวว่าเรารีบลงมือทำกันดีกว่าเ้าคะ”
นางจำต้องหยุด ความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ หันหลังเดินตามจิงหลัวตรงไปที่เรือนทำอาหาร บนระเบียงชั้นสอง ของเรือนไม้หลังงาม ปรากฏร่างชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเส้นผมยาวดำสนิท มีเชือดไหมสีขาว มัดรวบหลวมๆ ไว้ที่ด้านหลัง
สวมใส่ชุดสีฟ้าอ่อน คลุมด้วยเสื้อคลุมสีขาว เอาไว้ด้านนอกอีกชั้นมือหนึ่งถือตำรา อีกมือไพล่หลัง เขาลดมือที่ถือตำราลง สายตามองตามคนทั้งสองที่กำลังเดินตรงไปที่เรือนด้านหลัง
สีหน้า แววตา บ่งบอกว่าไม่ชอบใจนักเพียงแต่ก็ไม่ได้คิดจะเอื้อนเอ่ยวาจา ห้ามปรามแต่อย่างใดความคิดที่ดังอยู่ในหัวของเขา ก็คือตราบใดที่พวกนาง ไม่ได้ทำเสียงดังรบกวนและทำเื่ให้เขาต้องรำคาญใจ...ก็ช่างพวกนางเถอะ
เขาเดินกลับเข้าไปด้านในตัวเรือน นั่งลงบนตั้งตัวยาวที่มีหมอนทรงสี่เหลี่ยมและเบาะรองนั่งหนานุ่มรองรับ อ่านตำราต่อไปเงียบๆ โดยไม่เอาผู้บุกรุกสองคนนั้นมาใส่ใจอีก
ภายในห้องครัวสองนายบ่าวลงมือเช็ดโต๊ะ ทำความสะอาดเล็กน้อยชิวหนิงอันเป็ผู้ลงมือนวดแป้ง จิงหลัวช่วยเตรียมวัตถุดิบอยู่ข้างๆ
ชิวหนิงอันนำชามขนาดใหญ่ หญิงสาวตวงแป้งและเทน้ำผสมเข้าด้วยกันอุ้งมือเล็กนวดแป้งจนเนียนนุ่มยืดหยุ่นจากนั้นคลุมชามด้วยผ้าขาวชุบน้ำบิดให้พอหมาดๆ แล้วพักทิ้งไว้ประมาณหนึ่งชั่วยาม (2ชั่วโมง)
ใช้มีดหัดผักอย่างคล่องแคล่ว เมื่อได้ส่วนผสมของไส้ซาลาเปาครบแล้วจิงหลัวจึงก่อไฟยกกระทะขนาดใหญ่ วางบนเตา ตั้งน้ำมันจนร้อนได้ที่ ก็ใส่กระเทียมสับตามด้วยหมูบดผัดไปมาพอหมูเริ่มสุก ก็ปรุงรสแล้วลองชิม
เมื่อรสชาติเป็ที่น่าพอใจแล้วก็ใส่ ต้นหอม ผักชี ขิงผัดจนเข้าเป็เนื้อเดียวกันตักใส่ชามพักไว้ หยิบถั่วแดงที่ต้มไว้จนสุกนำมาบดแล้วใส่หม้อตั้งไฟพอน้ำเดือด ใส่แป้งคนไปมาจนน้ำเริ่มลดลง ก็ใส่น้ำตาลและเกลือคนให้เข้ากันจนถั่วแดงบดจับตัวเป็เนื้อเนียนนุ่มเหนียวค่อยยกออกจากเตามาพักไว้
โรยแป้งลงบนโต๊ะทำอาหาร นำแป้งที่พักไว้มาแบ่งเป็ก้อนเล็กๆใช้ฝ่ามือกดเบาๆ จนแบนเป็ทรงกลมแล้วนำไส้ใส่ลงไปตรงกลางแผ่นแป้ง จับจีบที่หน้าซาลาเปาจนปิดสนิท จากนั้นก็วางซาลาเปาลงในเข่งนึ่งแล้วยกไปใส่กระทะน้ำร้อนเพื่อนึ่งให้แป้งสุก เนื้อแป้งขึ้นฟู ส่งกลิ่นหอม
ระหว่างที่รอให้ซาลาเปาสุกจิงหลัวก็เก็บล้างทำความสะอาดห้องครัวไปด้วย ส่วนชิวหนิงอันยืนนวดแป้งมาตลอดทั้งบ่ายจนหมดแรงจึงมานั่งพัก ที่เตียงไม้ที่ตั้งอยู่มุมห้อง
กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ก็เย็นมากแล้ว จิงหลัวรู้สึกปวดท้องกะทันหันนางกะว่าจะหันไปบอกชิวหนิงอัน กลับพบว่าหญิงสาวเหนื่อยล้า จนหลับสนิทไปเสียแล้วจึงไม่อยากรบกวน
จิงหลัวทนกับอาการปวดท้อง ต่อไปอีกไม่ไหว บอกตัวเองว่าไปประเดี๋ยวเดียวไม่น่าจะเป็อะไร จึงทิ้งชิวหนิงอันให้นอนพักอยู่ที่ห้องครัวตามลำพัง
จิงหลัวเดินกลับไปเข้าห้องน้ำที่จวนสกุลชิวนางตั้งใจว่าพอทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็จะรีบกลับไปหาชิวหนิงอันแต่อาการปวดท้องของนางกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
นางขับถ่ายไม่หยุดร่างกายหมดสิ้นเรี่ยวแรง ขณะที่ก้าวเท้าออกจากห้องน้ำนางถึงกับเป็ลม ล้มลงหมดสติไปที่หน้าห้องน้ำ
ชิวหนิงอันนอนหลับสนิทอยู่ภายในเรือนครัวนางไม่รู้เลยว่าขณะนี้อันตราย กำลังย่างกายเข้ามาเยือนรู้สึกตัวอีกทีนางก็เริ่มสำลักควันไฟ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องใ
รอบตัวนางมีควันไฟสีขาวลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ จนมองแทบไม่เห็นทางนางลนลานรีบลุกขึ้น จนเท้าสะดุดเข้ากับขาเตียง ร่างเล็กเสียหลักล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง
นางรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า ไม่อาจลุกขึ้นยืนได้ ร่างกายกองอยู่กับพื้นนางไม่ย่อมแพ้ ค่อยๆ คานไปกับพื้น เห็นเปลวไฟลุกไหม้ อยู่รอบตัวเรือนเรือนไม้หลังนี้ค่อนข้างเก่า เหมาะจะเป็เชื้อฟืนอย่างดี
ในตอนนี้นางควรทำเช่นไร ที่จะสามารถเอาตัวรอดได้สุดท้ายสิ่งที่นางคิดได้ คือส่งเสียงร้องะโเรียกหาบ่าวรับใช้ข้างกาย“จิงหลัว...จิงหลัว เ้าอยู่ที่ใด ช่วยข้าด้วย”
เพียงไม่นานหญิงสาวก็เริ่มหายใจไม่ออก อากาศหายใจน้อยลงไปทุกทีนางเริ่มร้องะโให้คนช่วยอีกครั้ง
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ข้าติดอยู่ข้างใน ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย”นางร้องให้คนช่วยอยู่นาน ก็คิดได้ว่าคงไม่มีใครได้ยินเพราะเสียงด้านนอกยังคงเงียบสนิท พลางคิดในใจว่า คราวนี้นางคงหมดหนทางรอดแล้ว!
*วังหลวง
งานเลี้ยงหรูหราและยิ่งใหญ่ ถูกจัดขึ้นที่พระตำหนักฉางชุนกง บริเวณโดยรอบประดับประดาไปด้วยสิ่งของมงคล เหล่าขุนนางและครอบครัวทยอยเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง
ชิวหย่งเล่อขยับตกแต่งชุดสวยให้เข้าที่ จริตท่าทางการเดินโยกย้ายเรือนร่างของนาง เรียกสายตาผู้คน ให้จ้องมองมาที่นางพร้อมๆ กัน
เครื่องหัวประดับไปด้วยปิ่นทองล่ำค่า เครื่องสำอางบนใบหน้าถูกแต่งแต้มเอาไว้อย่างเรียบเนียน พวงแก้มเปล่งปลั่ง งดงามสมกับสตรีวัยแรกรุ่นริมฝีปากแดงระเรื่ออวบอิ่ม ชวนให้น่ามอง น่าหลงใหล
หนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ ที่อยู่ในงานพากันจ้องมองมาที่นางดังต้องมนต์สะกดเสน่ห์สาววัยแรกรุ่นทำให้นางออกจะภูมิใจในความงดงามของตัวเองอยู่ไม่น้อย
บรรดาบุตรชายขุนนาง ตำแหน่งน้อยใหญ่พากันดึงแขนบิดาขอให้พาเข้าไปทักทาย ครอบครัวท่านเสนาบดีกรมพระคลังพวกเขาต่างอยากเข้าไปทำความรู้จัก กับบุตรสาวสกุลชิวจนเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่
บุรุษเหล่านี้ หาใช่คนที่ชิวหย่งเล่อ ควรนำมาใส่ใจบุรุษที่นางชะเง้อคอมองหา คือองค์ชายสามเฉินจางิ่ หรืออย่างน้อยก็ต้องเป็องค์ชายแปดเฉินจางเว่ยเท่านั้น ถึงจะคู่ควรให้นางนำมาใส่ใจ
ความอึดอัดที่มีต่อบุตรชาย พวกขุนนางปลายแถว เริ่มทำให้นางเกิดความรำคาญฮูหยินใหญ่เห็นบุตรสาวสีหน้าไม่ค่อยดี จึงรีบขอตัวพานางเข้าไปด้านในท้องพระโรงที่ตกแต่งไว้เป็ห้องจัดเลี้ยง ไว้รับรองแขกผู้มาร่วมงาน
เมื่อเข้ามาด้านในห้องโถงใหญ่ชิวหย่งเล่อสอดส่องสายตามองหาเป้าหมายของนาง ระหว่างนั้นนางก็คิดย้อนกลับไป เมื่อครั้งที่นางอายุพึ่งจะสิบขวบได้ติดตามบิดาเข้าวังเป็ครั้งแรก เพื่อเข้าเฝ้าองค์ไทเฮา
นางบังเอิญพบองค์ชายสาม กับองค์ชายแปดที่ต้องมาถวายพระพรไทเฮาเป็ประจำทุกวัน องค์ชายสามนั้นมีท่าทางองอาจมาั้แ่ครั้งยังทรงพระเยาว์ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเครื่องหน้าทั้งห้าชัดเจนทว่ากิริยากลับเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงในตน
ส่วนองค์ชายแปดมีใบหน้างดงามราวกับอิสตรีดูไม่ถือเนื้อถือตัวความสง่างามแม้จะสู้องค์ชายสามไม่ได้แต่อุปนิสัยถือได้ว่าเป็บุรุษที่ช่างเจรจา รู้จักเอาใจใส่ผู้อื่นอัธยาศัยดีเยี่ยม ยิ้มแย้มทักทายนางด้วยความสุภาพอย่างผู้มีมิตรไมตรี
บุคลิกของทั้งสองพระองค์ แตกต่างกันมาก ถึงจะมีเสด็จพ่อองค์เดียวกันแต่มารดาผู้ให้กำเนิดนั้นเป็คนละคน ถึงได้มีรูปร่างหน้าตาและอุปนิสัยที่แตกต่างกัน ราวกับไม่ใช่พี่น้องสายเืเดียวกัน
องค์ชายสามมีความสามารถโดดเด่น สร้างผลงานเป็ที่ประจักษ์ส่วนองค์ชายแปดกลับไม่เคยแสดง ความโดดเด่นใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อยราวกับว่ายินยอมพร้อมใจ ยกตำแหน่งองค์รัชทายาทให้กับพี่ชาย ไม่คิดแย่งชิงไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน
ชิวหย่งเล่อพลางคิดเล่นๆ ในใจ หากนางเลือกได้นางควรเลือกใครระหว่างคนพี่ หรือว่าคนน้อง ถ้าเลือกได้นางก็ต้องเลือกผู้ที่ไขว่คว้าตำแหน่งองค์รัชทายาท
และองค์ชายสามมีโอกาสมากที่สุด ในบรรดาเชื้อพระวงศ์เนื่องจากได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้ ทรงพระราชทานตำแหน่ง
ผู้บัญชาการทหารทั้งสามเหล่าทัพ หลังจากพิธีสวมกวาน(สวมกวานได้เมื่อผู้ชายมีอายุครบ20ปีเต็ม)
คิดถึงตรงนี้ใบหน้าของนาง ก็แดงขึ้นเล็กน้อย แท้จริงแล้ว ลึกๆภายในจิตใจ นางได้เอนเอียง ไปทางองค์ชายสาม เฉินจางิ่ผู้นั้น...นานแล้ว
******
k.p.stom ฝากถึงนักอ่าน
ฝากกด ‘ติดตาม’ ‘กดหัวใจ’ เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
อย่าลืมกด ‘เก็บเข้าชั้น’ ไว้จะได้ไม่พลาดนิยายตอนใหม่จ้า
4K
