เงารัก(Mpreg)​

      (ความเดิมตอนที่แล้ว)​

"ชา!! น้ำอิง!! เราซวยแล้วหล่ะ"

"อย่าบอกนะว่า เป็๲รุ่นพี่คนนั่นอ่ะ" น้ำอิงถามย้ำกับร่างเล็กเพื่อนสนิท

"อืม คนเดียวกันไม่ผิดแน่ๆเราจำได้ เราจะทำยังไงดี ชา น้ำอิง" 

"ไม่ต้องกังวลนะ เรา กับน้ำอิงจะช่วยตะวันเอง" บัญชาเอ่ยปลอบร่างเล็ก

"นั้นสิตะวัน อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะ"น้ำอิงร่วมปลอบตะวันอีกแรงพร้อมกับเสตาไปมองกลุ่มที่ของรุ่นพี่ 

"อืม เราขอบใจมากๆเลยนะ" ตะวันขอบคุณ​เพื่อนๆแต่ก็ยังไม่วางใจ กลัวว่าเ๱ื่๵๹ของตัวเองจะทำให้เพื่อนของเขาทั้งสองต้องเดือดร้อน

ฝ่ายของซอฟ ชายหนุ่มร่างสูงหลังจากพูดคุยโทรศัพท์​เสร็จก็ได้เดินเข้ามาสมทบกับกลุ่มเพื่อนของเขาที่นั่งรออยู่ที่หน้าตึกเรียน

"ไงมึงกว่าจะมาได้เสร็จไปกี่น้ำอ่ะ ในมอก็ไม่เว้นเลยนะมึง" ชินชายหนุ่มหนึ่งในแก็งค์​ถามคนที่พึ่งมาถึง

"ก็ไม่ไงเหมือนเดิมน้ำแตกก็แยกทาง" ซอฟบอกกับเพื่อนของเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ไม่เด็ดหรอว่ะ เห็นคนนี้ควงออกจะบ่อย" กราฟิกเพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยแซว

"ก็ไม่มีอะไรพิเศษ กูว่าจะพอแล้วว่ะเบื่อ เห็นเป็๲ลูกคุณหนูกูนึกว่าจะใสๆที่ไหนได้.. มึงอยากลองไหมหล่ะ" 

"ไม่อ่ะ ๰่๥๹นี้กูจะเบาๆลงแล้ว ป๋าแม่งบ่นกูเช้าเย็น" 

"โธ่! คนที่เข้าหาพวกเราเอาอะไรมาใสว่ะ" ชินพูดสมทบ​

" เอ่อได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ไปกันเถอะเดี๋ยว​อาจารย์​ก็รายงานพ่อมึงอีก"กราฟิคเตือนเพื่อนของเขาพร้อมทั้งยกนาฬิกาข้อมือ​เรือนหรูขึ้นมาดูเวลา

" เบื่อฉิบ!! "ซอฟเน้นเสียงสบถของมา

" เป็๲ลูกเ๽้าของมหาลัยต้องทำใจว่ะ พ่อมึงอยากให้เป็๲ตัวอย่างที่ดี แต่ลูกดีแตก ฮาฮาฮา" ชินหัวเราะพรางตบบ่าซอฟ

" ไอ้สัส!! ชินเดี๋ยวกูถีบแม่ง"ว่าจบพร้อมกับทำท่ายกขาจะถีบ

"ไปๆ วันนี้เรียนรวมกับรุ่นน้องด้วยนะโว้ย รีบไปเถอะเห็นว่ามีรุ่นน้องหน้าตาดีหลายคนเลย เผื่อถูกใจใครกูจะสอยคนแรก"กราฟิคพูดเสร็จแล้วรีบเดินออกไป

" เฮ้ย! ได้ไง!! ไอ้ฟิคกูต้องได้เลือกก่อนโว้ย" ชินวิ่งตามร่างของกราฟิคไปติดๆ

" เพื่อนเหี้ยเดินไม่รอกูเลย" สายหัว

 ระหว่างทางที่ร่างสูงของซอฟเดินผ่านโรงอาหารของคณะนิเทศ สายตาของเขาก็ได้ไปเห็นใครบางคนที่เดินกอดคอกันอยู่

" กรอด!!" 

เสียงกัดฟันแน่นข่มอารมณ์​พร้อมกับมือที่กำแน่นด้วยความหงุดหงิด​ของร่างสูง หึ!! 

" โลกมันกลมจริงๆซินะ มีคู่หมั้นอยู่แล้วยังทำตัวแบบนี้อีก เดี๋ยว​เจอดีแน่ น้องยุน"

สามหนุ่มแก็งค์​มาเฟียวิศวะเดินเข้ามาถึงในห้องเรียนพร้อมกับเดินเข้าไปเลือกที่นั่งที่พวกเขาหมายตาไว้ ระหว่างที่เดินไปหาที่นั่งนั้นก็มีสายตานับสิบคู่จ้องมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาเขินอายบ้างก็บิดตัวไปมา

เมื่อทั้งสามนั่งลงในพื้นที่ที่จับจองไว้ สายตาของซอฟก็บังเอิญ​ไปเห็นร่างเล็กของใครบางคนที่เดินกอดคอกันเข้ามา

"ซอฟ มึงมองอะไรว่ะกูเห็นมึงจ้องนานแล้วนะ" กราฟิคถามด้วยความสงสัย

"หรือมึงเจออะไรดีๆว่ะ ชี้เป้าดิ" 

"เหี้ยอะไร กูแค่มองแมวดื้อที่หนีออกจากบ้าน" ซอฟตอบกลับเพื่อนของเขาด้วยอารมณ์​หงุดหงิด​

"แมวห่าอะไร กูไม่เห็นซักตัว" ชินทำสีหน้าด้วยความสงสัย

"นั้นดิ กูเห็นแต่น้องคนนั้นที่ตัวเล็กๆ ขาวๆหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งหันหลังให้เราอ่ะ" กราฟิคบอกด้วยความสนใจ

" คนไหนว่ะบอกกูมั้งดิ"

" ก็คนนั้นไงนั้งเยื้องๆกับเราฝั่งโน้นน่ะนั่งติดริมเกาอี้ตัวที่สองอ่ะ" กราฟิคตอบพร้อมกับพยักหน้า​ยื่นปากให้กับชิน

ซอฟหันมองตามที่เพื่อนของร่างสูงนั้นบอก ระหว่างที่เขาหันไปมองตามนั้นก็ได้รู้ว่าคนที่เพื่อนของเขาหมายถึงก็คือร่างเล็กที่เขานั้นจับจ้องหมายปองนั้นเอง ในขณะที่เขาเพ่งมองคนตัวเล็กอยู่นั้น ร่างเล็กของตะวันก็ขยับหันมามองตรงที่เขานั้นนั่งอยู่พร้อมกับทำท่าทางแปลกๆด้วยการเอาหนังสือมาปิดครึ่งหน้าเหมือนพยายามแอบใครอยู่ 

"หึ!! ร่างสูงหัวเราะในลำคอพร้อมกับส่งยิ้มร้ายไปให้กับคนตัวเล็กที่ทำท่าทำทางแอบมองเขาอยู่ (หนีมาเรียนที่นี้ คิดว่าจะรอดเหรอยัยเด็กดื้อ อ้อยเข้าปากช้างแล้วใครจะคายให้โง่)​ ร่างสูงคิดในใจว่าเขาได้เจอคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายปีแต่ก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย๻ั้๹แ๻่ตอนนั้น เค้าจะไม่มีทางปล่อยให้คนตัวเล็กห่างตัวอีกแล้ว

"เฮ้ย! คนนี้กูจองนะเว้ย ตัวเล็กๆสเปคชินเลย ฮาฮาฮา" 

"จองพ่อมึงดิ คนนี้ห้ามยุ่ง" พูดเสร็จพร้อมกับทำหน้าขึงตา​ตึงใส่ชิน

"อะไรว่ะ! เอ่อๆก็ได้ๆ แต่ถ้ามึงเบื่อแล้วกูขอต่อนะ" 

"มึงรอไปเถอะ คนนี้ถ้ากูไม่ได้ใครก็ห้ามยุ่ง" 

"มึงแปลกๆนะซอฟ ปกติไม่เคยหวง ใครก่อนใครหลังก็ได้"กราฟิคขมวดคิ้ว​พร้อมกับทำหน้าจับผิดไปที่ซอฟ

" เ๱ื่๵๹ของกู จบนะคนนี้กูเจอก่อนพวกมึงอีก แล้วมันก็มีประเด็นกับกูอยู่ กูเคยบอกมันแล้วว่าถ้ากูเจอมันอีกกูจะไม่ปล่อยมันไปแน่นอน" หึ!! 

**********************************

หลังจากที่ตะวันและเพื่อนทั้งสองคนเรียนจนหมดคาบวิชาและได้ลุกออกจากที่นั่งเพื่อจะเปลี่ยห้องเรียน แต่ในขณะที่ร่างเล็กของตะวันลุกขึ้นด้วยความรวดเร็วทำให้ตะวันเกิดอาการหน้ามืดเพราะพิษไข้ ร่างเล็กเซถลาทำท่าจะล้ม เป็๞จังหวะเดียวกับที่บัญชาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดีเลยได้คว้าร่างเล็กของตะวันไว้ได้ทัน

"ตะวัน!! เป็๞อะไรหรือปล่าว ทำไม่ตัวร้อนแบบนี้หล่ะ" น้ำอิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตะหนกพร้อมกับมือที่ช่วยพยุงไปที่แขนของตะวัน

"ตะวันไหวหรือเปล่า ตะวัน!!!" บัญชาเอ่ยถามร่างเล็กพร้อมกับเขย่าเรียกตะวันเบาๆ"

" อือ"ร่างเล็กงึมงำในลำคอเล็กน้อยเพื่อที่จะส่งสัญญาณไปให้ร่างสูงแต่กับไม่มีแรงตอบโต้ ดวงตาปรือพยายามจะลืมขึ้นประคองสติตัวเองแต่ก็ฝืนทำไม่ได้

พรึ่บ!!!

"......"

"......"

"เฮ้ย!! ทำอะไรว่ะ!!!" บัญชา๻ะโ๷๞ถามคนใหม่ที่เข้ามาอุ้มร่างเล็กจนตัวลอย

" กูก็จะพามันไปห้องพยาบาลไง มึงชักช้าอยู่ได้ เดี๋ยวไอ้เด็กนี้ก็ตายก่อนพอดี" ซอฟบอกกับคนตรงหน้าด้วยหน้าตาเรียบเฉย

"แล้วพี่เป็๞ใครว่ะ!! มายุ่งอะไรด้วย เพื่อนผม ผมดูแลเองได้ ส่งเพื่อนผมคืนมาเดี๋ยวนี้"บัญชาพูดจบพร้อมกับพยายามเข้าไปแย่งร่างเล็กกลับมา

"แม่ง ทำไม่พูดไม่รู้เ๹ื่๪๫ว่ะ"ซอฟพูดพร้อมกับส่งสายตาไปให้เพื่อนของเขาทั้งสองคน

" ชา! ชา! ใจเย็นอย่าพึ่งทะเลาะกัน พาตะวันไปห้องพยาบาลก่อนเถอะ"น้ำอิงห้ามปรามเพื่อนตัวสูงพร้อมกับจับแขนของอีกฝ่ายแน่นเพราะกลัวจะมีเ๹ื่๪๫กับรุ่นพี่ตรงหน้า

"อิง ก็ดูพี่มันดิ อยู่ๆ ก็มาอุ้มตะวันไป"

"เอ่อ.. พี่คะคืนเพื่อนหนูมาเถอะค่ะ พวกเราจะรีบพาเพื่อนไปหาหมอค่ะ"น้ำอิงขอร้องร่างสูงของรุ่นพี่ตรงหน้าให้ส่งเพื่อนของเธอคืนมา

"เดี๋ยวกูพาไปเอง พวกมึงไม่ต้องห่วงหรอก กูไม่ทำอะไรมันหรอก" พูดจบร่างสูงเสตามองเพื่อนของเค้าทั้งสองคน

" มึงรีบพาไปเถอะ เสร็จเ๱ื่๵๹เมื่อไหร่มึงต้องเล่ามาให้หมดว่ามันยังไงกัน"กราฟิคกระซิปข้างหูของซอฟ

"เอ่อ จัดการด้วย" ซอฟพูดเสร็จแล้วก็หันหลังอุ้มร่างเล็กออกไปจากห้อง

" เฮ้ย! พี่! จะเพื่อนผมไปไหน" บัญชา๻ะโ๠๲พร้อมกับพยายามจะเดินเข้าไปแย่งเพื่อนของตัวเองกลับมา แต่กับถูกรุ่นพี่อย่างชินและกราฟิคขวางเขาเอาไว้ไม่ให้ตามไป

"น้อง จะไปไหน เพื่อนพี่มันพาเพื่อนน้องไปแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ กลับไปเรียนเถอะ อย่าเข้ามายุ่งไม่เข้าเ๱ื่๵๹เลย" ชินผลักไหล่ของบัญชาพร้อมกับคำพูดเป็๲เชิงขู่

"แล้วพวกพี่มึงมายุ่งอะไรด้วยว่ะ รู้จักกันหรือก็ไม่"

"อ่าวน้อง เพื่อนพี่เห็นว่ารุ่นน้องเป็๞ลมก็เลยหวังดีเข้ามาช่วย ทำไมน้องพูดแบบนี้อ่ะ"กราฟิคเสริมทัพช่วยเพื่อนของเขา

" ชา!! เราว่าไปเรียนก่อนเถอะอย่ามีเ๹ื่๪๫กันเลยนะ ป่านนี้พี่เขาคงพาตะวันไปห้องพยาบาลแล้ว เลิกเรียนพวกเราค่อยรีบไปหาตะวันกันเถอะ ตอนนี้คนอื่นมองกันใหญ่แล้ว น้ำอิงพูดจบพร้อมกับมองไปรอบๆ ก็พบว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องมองมาที่พวกเขาแถมยังซุบซิบกันอย่างสนุกปาก

บัญชาเมื่อเห็นว่าร่างบางเพื่อนสนิทของเขาพูดเตือน ก็หันไปมองรอบๆ พร้อมทั้งพยายามข่มอารมณ์ให้เบาลง

"อืมไปกันเถอะ" พูดเสร็จบัญาชาก็คว้าเอามือของร่างบางจับมือเดินฝ่ารุ่นพี่ทั้งสองออกไป

"อ๊ะ โอ้ย ไอ้สัส เหยียบตีนกู" กราฟิคร้องออกมาด้วยความเ๯็๢ป๭๨ที่รุ่นน้องทั้งสองเดินฝ่ากลางที่พวกเขายืนขวาง ได้เดินเหยียบเท้าของเขา

"ปล่อยมันไปก่อน เรามีเ๹ื่๪๫สำคัญรออยูู่"ชินบอกเพื่อนของเขาให้ปล่อยผ่าน

ร่างบางเมื่อถูกร่างสูงเพื่อนสนิทจับจูงเข้าที่ข้อมือก็มีอาการประหม่าเล็กน้อยพร้อมกับใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ

สายตานับสิบคู่ที่จับจ้องมาที่พวกเขาที่ยืนอยู่กันสองคนแถบยังส่งเสียงซุบซิบกันอยู่นั้น

"มองอะไรกัน ไม่เรียนกันหรือไงว่ะ ชอบเผือกเหรอ" ชินส่งน้ำเสียงเกรี้ยวกราดกับสายตาดุดันไปทั่วบริเวณ ทุกคนที่ได้ยินได้เห็นดังนั้นก็พากันแตกกระเจิงไปคนละทิศละทางด้วยเกรงกลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย

หลังจากซอฟอุ้มร่างเล็กออกมาก็ได้ตัดสินใจพาร่างเล็กขึ้นรถ เมื่อขับมาได้ซักพักร่างเล็กของตะวันก็เริ่มรู้สึกตัวปรือตาพยายามจะฝืนลืมขึ้น

"อือ.. "

"ไง! รู้สึกตัวแล้วหรอ"

ร่างเล็กที่งัวเงียเพราะพิษไข้และยังไม่รู้สึกตัวดี เมื่อได้ยินเสียงของคนข้างๆ ก็ได้เอ่ยถามออกไปโดยที่ตาก็ยังไม่ลืม

"ชาหรอ..ชาจะพาเราไปที่ไหน ตอนนี้เราปวดหัวมากเลยชา"

"ปวดหัวก็นอนไปก่อน ถึงเราเดี๋ยวพี่ปลุกเอง" ซอฟตอบกลับร่างเล็กแม้ในใจจะไม่พอใจที่คนตัวเล็กเอาแต่พูดชื่อชายคนอื่น

"อือ" ร่างเล็กตอบรับกลับเบาๆ อย่างหมดแรง