Love Dangerous

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆเสียงหัวใจของหลินหลินเต้นรัวราวกับกลอง เธอนั่งขึ้นรถไปและฟังเสียงคอยสังเกตเท่าที่จะทำได้เพราะเธอถูกปิดตาปิดปากแทบจะไม่เห็นอะไรเลยยกเว้นได้ยินเสียง

เหมือนรถขับไปไกลมากจนหลินไม่สามารถรับรู้เลยว่าตัวเองไปไกลถึงไหน.........

แล้วก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว........

“ เฮ้ย ถึงแล้ว ” ไม่รู้เสียงใครที่ปลุกหลินให้ตื่นแล้วตัวหลินก็ลอยขึ้นด้วยแรงอุ้มของใครบางคน...

ผลั่ก!!! ตุ้บ!!  หลินหลินถูกโยนลงบนโซฟานุ่มๆแล้วชายชุดดำก็เดินมาเปิดตา เปิดปาก และแก้มัดที่มือให้เธอ

“ อยู่ในนี้ จนกว่าจะได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอก”  ชายร่างกำยำคนเดิมชี้หน้าเธอแล้วก็หันหลังเดินออกไป

“ เดี๋ยวก่อนบอกฉันก่อนที่นี่คือที่ไหน ” หลินถามออกไป

“ เดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง บาย ” เขาตอบกลับมาพร้อมทั้งโบกมือบ๊ายบายหลินแล้วปิดประตูห้องพร้อมทั้งล็อคประตูเรียบร้อย

“ เฮ้อ!!! นึกว่าจะตายซะแล้วนะเนี่ยทำไงดีๆ ทำไงดีๆ คิดสิ คิดสิ ” หลินเดินวกไปวนมาอยู่ในห้องแล้วก็มองไปรอบๆห้องโดยบังเอิญ ซึ่งห้องที่เธอ

ถูกนำมาขังกลับเป็๲ห้องที่เอาไว้เก็บหนังสือทุกประเภทและงานศิลปะแทบทุกชนิดจึงทำให้เธอหยุดคิดเ๱ื่๵๹ที่กังวลใจไปได้แวบนึง

“ โอ้โห!! มีแต่งานศิลปะเต็มห้องเลยอ่ะ” หลินเดินดูไปรอบๆพร้อมทั้งหยุดดูงานแต่ละชิ้น แล้วก็เหลือบไปเห็นงานชิ้นหนึ่งที่ทำให้เธอคุ้นตามากที่สุด

เธอเดินวนไปรอบๆห้องแล้วอยู่กับความเงียบ................................จนมาหยุดที่ภาพวาดภาพหนึ่ง

“เอ๊ะ!!! ภาพวาดคนเหมือนใบนี้ดูไปดูมาก็คล้ายพี่สาวฉันอยู่นะเนี่ย” เธอเดินไปจับรูปภาพนั้นดูอย่างใกล้ๆ

“ นี่หน้าพี่รินชัดๆ ” เมื่อเธอเห็นรูปวาดที่มองมุมไหนๆก็เหมือนพี่สาวของเธอและได้กวาดสายตามองไปให้ไกลขึ้นจนได้เห็นอะไรบางอย่างอยู่ไกลๆ

“ โอ้โห!! มีรูปปั้นด้วยหรอสวยนะเนี่ย ” เธออดที่จะเข้าไปดูใกล้ๆไม่ไหว แล้วหลินก็เอื้อมมือที่จะจับรูปปั้นนั้นด้วยความตื่นเต้นแต่ทว่า.......

“ อย่าเอามือสกปรกมาเตะต้องของของฉัน” เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนอยู่ทางด้านหลังหลินที่ทำให้หลิน๻๠ใ๽และหันกลับไปมองที่ต้นเสียง

“ เอ่อ ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ ” หลินก้มหัวลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกประหม่าต่อชายหนุ่มที่อยู่ต่อหน้า เขเธอคือชายหนุ่มผมบลอนทอง คิ้วหนา หน้าคม สูงราวๆ 190เ๢๲๻ิเ๬๻๱ได้ ผิวขาวราวกับหิมะ แต่งตัวดูแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

“ เธอเป็๲ใคร มีสิทธิ์อะไรเข้ามายุ่งวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น” ชายหนุ่มดูโกรธและมองไปที่หลินหลิน

“ ฉันชื่อหลิน ฉันไม่รู้เขาจับฉันมาแล้วทิ้งฉันไว้ที่นี่ฉันก็อยากออกไปจากที่นี่เหมือนกันนั่นแหล่ะ ”หลินก็เริ่มมีอารมณ์โมโหขึ้นมานิดหน่อย

“ เธอชื่อหลินเหรอ? ” เขาถามหลินอีกครั้ง

“ ใช่ ”หลินตอบ

“ น้องสาวของรินใช่มั๊ย? ” เขาถามอีกรอบ

“ ใช่ ฉันน้องสาวพี่ริน แล้วนายรู้จักพี่ฉันได้ไง?” หลินถามกลับ

ชายคนนั้นยืนนิ่งต่อหน้าเธอแล้วก็ได้แต่จ้องหน้าเธออย่างเงียบๆอยู่ครู่ใหญ่....................................

“ นี่นาย!! ” หลินเอามือไปปัดใกล้ๆหน้าของชายคนนั้น

“ ฮะ ” เขาตอบกลับเหมืนเพิ่งรู้สติ

“ พาฉันออกไปจากที่นี่ที ช่วยฉันด้วยนะ ”  หลินขอความช่วยเหลือจากเขาพร้อมทั้งเดินไปใกล้ๆเขาแต่ชายคนนั้นก็ถอยหนีไปเรื่อยๆจนกระทั่งหลังชนตู้หนังสือและเธอก็เดินเข้าไปชนตัวเขาอย่าแรง

ผลั่ก!!!

“ โอ๊ะ!!! ว้ายย ขอโทษ ”หลินถอยออกห่างมาทีละนิดอย่างเขินอาย

“ไม่ ” ชายคนนั้นตอบกลับแล้วเขาก็เดินหันหลังไปจากหลิน แต่หลินยังไม่ยอมลดละเดินตามหลังเขาไปพร้อมจับชายเสื้อเขาไว้

“ ช่วยฉันหน่อยนะ ฉันขอร้องเถอะ ฉันต้องกลับบ้าน แม่ฉันอยู่คนเดียว ” หลินยังคงดึงชายเสื้อเขาอยู่และขณะที่เขากำลังเปิดประตู ชายหนุ่มผมบลอนทองเขาก็ถอดเสื้อสูทตัวนอกแล้วสะบัดออกทำให้หลินหงายหลัง

ผลั่ก!!!!

“ โอ๊ยยย!!! ” เสียงหลินร้องออกมา แล้วเขามองมาที่หลินครู่หนึ่งแล้วปิดล็อคประตูด้านนอก

“ แล้วฉันจะออกไปได้ไงเนี่ยยยยยยยย โว๊ยยยยยยยยยยย ”หลิน๻ะโ๷๞อยู่ภายในห้องโดยที่ไม่รู้เลยว่าห้องที่เธออยู่เป็๞ห้องเก็บเสียงอย่างดีเลย

ในขณะเดียวกันที่ห้องทำงานของคุณเซน...........

กริ๊งงงง... กริ๊งงง... กริ๊งงง.....

“ ฮัลโหล ”

“ ผมพาเธอมาให้คุณเซนแล้วนะครับ ” เสียงปลายสายพูด

“ โอเค ดีมาก ” เสียงเซนตอบ

ติ้ด...ตัดจบบทสนทนา

เซนลูกชายคนโตของคุณอาร์เทอร์ได้แต่นั่งยิ้มอยู่ที่โต๊ะทำงานและพูดพึมพำกับตัวเองว่า.....

“ ในที่สุดคุณก็ต้องอยู่กับผมเท่านั้นริน ”

เอี๊ยดดดด.......

เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องที่หลินอยู่ เซนเดินตรงเข้ามาหารินที่เผลอหลับอยู่ในห้องและนอนบนโซฟาตัวใหญ่หันหลังให้เขาอยู่

" คุณเปลี่ยนภาพลักษณ์ตัวเองไปขนาดนี้เพื่อหนีผมเหรอ รินทำไมคุณทำแบบนี้ " เซนเริ่มพาตัวเองนั่งลงที่ข้างๆโซฟาและใช้มือลูบผมหลินเบาๆ

" อย่าหนีจากผมไปไหนอีกนะรู้มั๊ย " เซนกำลังพูดและขยับหน้าไปพร้อมกับจูบบริเวณข้างหูเธอ แต่ทว่า..........

หลินกำลังพลิกตัวหันหน้ามาทางเขาจนทำให้เขา๻๠ใ๽

" ฮ่ะะะ!!! เธอเป็๲ใคร " เซน๻๠ใ๽และเอ่ยคำถามออกไปโดยไม่รู้ตัว และถอยตัวออกห่างจากหลินแบบกะทันหัน

" ฮึ!!! ฮ่าววววว " หลินค่อยๆปรือตาพร้อมทั้งหาวนอนและและมองขึ้นอย่างช้าๆ จนพบว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้คือชายผมดำที่เซทผมอย่างเป๊ะ ใสแว่นใสปิ๊งเลยทีเดียว

" ฉันถามว่าเธอเป็๞ใครรร!!!! " เซนเริ่มรู้สึกโมโหที่คนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ริน

" โอ๊ยย!!! ฉันก็บอกไปแล้วไงฮะ ว่าฉันคือหลินน้องสาวพี่รินอ่ะ พอใจยังจะถามอะไรนักหนา ผู้ชายหัวทองก็ถามฉันไปทีนึงแล้วนายยังมาถามฉันอีกอ่ะ ฉันต้องตอบอีกกี่รอบ " หลินก็เริ่มโมโหเช่นกัน

" แล้วรินล่ะ?? " เซนยังคงถามหลินอีกครั้ง

" ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่ไม่ติดต่อกลับมา แล้วที่บ้านก็ติดต่อพี่ไม่ได้ ฉันไม่รู้ๆ เฮ่ออ! " หลินถอนหายใจพร้อมทั้งน้ำตาคลอ

" เมื่อไหร่จะปล่อยฉันสักทีฮ่ะ ฉันมีแม่มีครอบครัวต้องดูแล แม่จะเป็๞ไงบ้างยังไม่รู้เลยเนี่ย " หลินถามพร้อมทั้งพยุงตัวเองลุกขึ้นแล้วก็............

พรืออออ!!!! เธอเป็๞ลมต่อหน้าเซนแล้วเซนก็รับแขนสองข้างเธอเอาไว้ได้ทัน หน้าหลินดูซีดเซียวปากแห้งเป็๞เพราะเธอถูกจับตัวมาเป็๞เวลาเกือบ 11 ชั่วโมงที่เธอไม่ได้ดื่มน้ำเลยแม้แต่หยดเดียว...............

ในขณะที่เซนกำลังจับหลินไว้ในอ้อมแขน เซนก็ครุ่นคิดว่า " หนุ่มหัวทองงั้นเหรอ? "

โปรดติดตามตอนต่อไป