ผ่านไป 1 ชั่วยาม บาทหลวงเอริกก็ทราบเื่ราวที่เกิดขึ้น นี่มันเกิดอะไรขึ้นห๊า…
" เป็ฝีมือของเซย์ค่ะ บาทหลวงเอริกอยู่ๆ เ้าเซย์มันก็เกิดบ้าขึ้นมาแล้ว เดินเข้าไปทำร้ายคาร์ลอส อย่างไร้เหตุผล
เสียงนี้เป็เสียงเล็กๆของเด็กสาวผิวพรรณขาวสะอาดเรือนผมสีทอง ดวงตากระจ่างใส่ไร้มลทินแม้ตอนนี้เธอจะอายุเพียง 5 ขวบแต่เริ่มฉายแวว
ความสวยสดงดงามแต่เล็ก เธอมีชื่อว่าคาร์น่าโดยที่เธอมีนิสัยชอบทำตัวเป็หัวหน้าห้องของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้
" หุบปากไปซ่ะ คาร์น่ามันไม่ใช่เื่ของเธอที่จะเข้ามายุ่ง เซย์พูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
"คาร์น่าเพียงแค่เค้นเสียงออกมา ชิแล้วก็จ้องหน้าเซย์อย่างจะกินเืกินเนื้อ
" เซย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมหันไปยิ้มเจื่อนๆให้บาทหลวงเอริก
เฮ้อ…ที่นี่ก็เสมือนบ้านของพวกเ้า และพวกเ้าเองก็กินอยู่ด้วยกันและก็เป็เสมือนครอบครัวเดียวกันบาทหลวงเอริกพูดด้วยความเบื่อหน่ายที่เห็นเด็กๆทะเลาะกันเองพร้อมทั้งจ้องมองไปที่ใบหน้า ของเซย์และคาร์ลอส แล้วจึงพูดว่าเย็นนี้พวกเ้าสองคนไม่ต้องกินมื้อเย็นนะ เป็การลงโทษ
เมื่อคาร์ลอสได้ยินดังนั้นสีหน้าจึงตื่นตระหนกพร้อมพูดว่าแต่ข้า ไม่ผิดนะบาทหลวงเอริกเ้าเซย์มันทำร้ายข้าและมันเป็คนเริ่มก่อน
แต่เมื่อบาทหลวงเอริกได้ยินดังนั้นจึงตะคอกขึ้นว่าหุบปากแล้วเดินจากไปด้วยความฉุนเฉียว...
ยามค่ำคืน ณ เรือนนอนของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ที่แห่งนี้เป็เรือนนอนรวมของเด็กชายและเด็กสาวโดยแต่ละเตียงจะมีหมายเลขกำกับและเป็เตียงนอนสองชั้น
" โอ๊ย หิวข้าว นอนไม่หลับ เซย์เอามือกุมที่ท้องตัวเองพร้อมบ้นอุบอิบ ออกมา
เซย์ นายมีความฝันกับเขาบ้างไหมซินผู้เป็น้องชายถามออกมาพร้อมทั้งจ้องที่ใบหน้าของเซย์ผู้เป็พี่ชาย
มีสิข้าอยากกินท้องอิ่มนอนหลับและอยากมีทรัพสินเงินทองใช้จ่ายอย่างไม่มีวันสิ้นสุด และก็ต้องมีเ้าอยู่เคียงข้างข้าด้วย !!
แล้วความฝันของแกมันคืออะไรซิน! ความฝันของข้าอะเหรอข้าอยากเป็จอมเวทย์ที่ยิ่งใหญและข้าอยากมีอำนาจที่มากพอที่เปลี่ยนแปลงอาณาจักรที่เน่าๆแห่งนี้ซะ ให้ผู้คนอยู่ได้อย่างมีความสุขและไม่ได้อยู่ด้วยความหวาดระแวงถูกกดขี่ เหมือนอย่างเช่นทุกวันนี้
ความฝันของแกมันสุดยอดก็จริงนะซิน แต่แกลืมอะไรไปรึปล่าวเราเป็เพียงแค่เด็กกำพร้าและการที่เราจะเข้าโรงเรียนจอมเวทย์ได้แกจะต้องมีตรารอยสักประทับของพวกเหล่าคนชนชั้นสูง เพราะนะโยบายของไอ้าาปัญญาอ่อนนั่น ที่นี่มันเอาแต่พวกคนชั้นสูงนอกจากว่าจะมีคนชนชั้นสูงรับแกเป็พวก ถ้าให้แกได้รอยประทับมาการที่แกจะเข้าโรงเรียนนี้ได้แกจะต้องมีพลังเวทย์ที่สูงส่ง ข้าว่าแกเลิกฝันเสียเถอะซิน
เซย์ แล้วแกคิดจะอยู่ที่สลัมแห่งนี้ไปตลอดหรอที่นี่มันก็คุกดีๆจะหนีออกจากราชอาณาจักรนี้ก็ไม่ได้หากเมื่อเราโตขึ้นเราต้องออกจากไปจากสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้พวกเราอาจเป็ทาสหรือถูกใช้งานไปจนตาย ข้าไม่อยากจะใช้ชีวิตที่ไร้ค่าแบบนั้น เมื่อผู้เป็พี่ได้ยินก็ถึงกับเงียบกริบ...
คนเราก็มีสิทธิที่จะฝันก็ใช่หรอทันใดนั้นเสียงของคาร์ลอสก็ดังขึ้นมาพร้อมทั้งจ้องมองที่ใบหน้าของเซย์ด้วยความเกียจชัง ข้าจะเข้าโรงเรียนจอมเวทเช่นเดียวกัน แต่ข้าจะเข้าสายอัศวิน และเมื่อจบออกมาข้าต้องเป็อัศวินที่มีชื่อเสียงและแข็งแกร่ง ถึงตอนนั้นแกก็ระวังตัวของแกไว้ให้ดี
" หึหึ ไร้สาระทั้งคู่ ซิน คาร์ลอส !
1K
