เมื่อสายลับหลายหน้าอย่างข้า ข้ามเวลามาเป็นชายาแพทย์ยืนหนึ่ง (นิยายแปล)

ฉู่ไฉเหลียงกับฉู่ไฉจวิ้นยังคงอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อปรึกษาหาทางออกส่วนคนที่เหลือแยกย้ายกันไป

        ฉู่จวินหลันพาจื่อเยียนกลับเรือนพอเข้าไปในห้องก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนแปลกหน้า

        นางโบกมือให้จื่อเยียนหยุดอยู่ที่เดิมแล้วก้าวไปยังชั้นวางของตรงผนังอย่างไร้สุ้มเสียงก่อนจะเอียงตัวสอดส่องเข้าไปในห้อง

        ชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างในห้องเอามือไพล่หลังเขาสวมอาภรณ์สีขาว รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม เรือนผมรวบครึ่งศีรษะให้บรรยากาศเหมือนเซียนผู้เงียบขรึมลงมาเยือนโลกมนุษย์

        ฉู่จวินหลันผ่อนคลายลงก่อนยืนพิงชั้นวางของพร้อมกอดอกเอ่ยว่า “วันนี้ไม่ใช่วันฝังเข็ม ฟ้าก็ยังไม่มืด ท่านซื่อจื่อมาด้วยเหตุอันใดหรือ”

        เซียวซวี่หันกลับมามองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉยทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกดุจน้ำค้าง ราวกับรูปสลักจากหยกขาวบริสุทธิ์

        จื่อเยียนได้ยินเสียงก็เดินมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นพอเห็นบุรุษในห้องหล่อเหลาเหนือสามัญ ไม่ดูวิปลาสหรือวิกลจริตเช่นข่าวลือพลันยิ้มกลั้นหัวเราะด้วยความตื่นเต้น

        “คุณหนูเจ้าคะบ่าวจะไปยืนเฝ้าด้านนอก หากพวกนั้นกลับมา บ่าวจะไม่ให้พวกเขาเข้ามาเด็ดขาด!เชิญซื่อจื่อกับคุณหนูคุยกันตามสบายเจ้าค่ะ”

        “ไปเถิด”ฉู่จวินหลันหัวเราะ แล้วดีดนิ้วลงบนแก้มนางเบาๆ

        จื่อเยียนใบหน้าแดงเรื่อด้วยความตื่นเต้นรีบวิ่งออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องให้นายหญิงอย่างพิถีพิถัน

        เซียวซวี่มักจะมาในยามค่ำคืนฉู่จวินหลันจึงไม่จุดโคม เพื่อไม่ให้ใครเห็นเงายามอยู่ในห้อง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาอย่างชัดเจนในยามกลางวัน

        “เชิญซื่อจื่อนั่งก่อนท่านอยากดื่มชาแบบใด”

        เซียวซวี่นั่งลงตรงโต๊ะแปดเซียนอย่างเรียบร้อย“น้ำเปล่าก็พอแล้ว”

        ฉู่จวินหลันเอื้อมมือหยิบกาน้ำเทน้ำใส่ถ้วยให้เขาแล้วรินให้ตัวเอง จากนั้นจึงนั่งลงตรงกันข้าม

        “พักหายใจก่อนดื่มน้ำเสียหน่อย แล้วค่อยให้ข้าตรวจชีพจร”

        เซียวซวี่เพิ่งจิบน้ำไปหนึ่งอึกก็เงยหน้ามองนางอย่างประหลาดใจ

        “แม้วันนี้จะไม่ใช่วันตรวจอาการแต่ไหนๆ ท่านก็มาถึงแล้วนี่นา” ฉู่จวินหลันยิ้มพร้อมยื่นมือออกไป

        เซียวซวี่พยักหน้าจากนั้นยื่นข้อมือเพื่อให้นางตรวจ

        หลังจากตรวจชีพจรทั้งสองข้างเสร็จฉู่จวินหลันก็กล่าวว่า “วันนี้ท่านอารมณ์ไม่ค่อยสงบ มีทั้งความโกรธ ความยินดีความเศร้า หากมากเกินไปล้วนเป็นผลเสียต่อการควบคุมพิษท่านควรฝึกควบคุมอารมณ์ให้ดีกว่านี้มิเช่นนั้นร่างกายจะได้รับความเสียหายอย่างถาวร”

        เซียวซวี่ไม่ตอบเพียงเม้มริมฝีปากบาง สายตามีแววกังวล“วันนี้พวกองครักษ์เสื้อแพรไม่ได้ทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่”

        ฉู่จวินหลันชะงักไปเล็กน้อยพอเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วจึงกล่าวว่า “ท่านสั่งคนให้สะกดรอยตามข้า?”

        เซียวซวี่ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า สีหน้ายังดูเก้อเขินอยู่บ้าง “ของมีค่าทำให้คนโลภ”

        “ท่านกลัวว่าข้าจะได้สมบัติจากองค์หญิงใหญ่แล้วถูกโจรหมายปองหรือคิดว่าจะมีคนจับข้าไปเพื่อรักษาโรคให้เล่า”

        สีหน้าเซียวซวี่ประหม่ากว่าเดิมเขายืดตัวนั่งหลังตรง ก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าว “ทั้งสองอย่าง”

        เมื่อรู้ว่าเขาทำเช่นนั้นเพราะเป็นห่วงฉู่จวินหลันจึงอารมณ์ดีขึ้น แต่นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะหยอกเขาเล็กน้อยทำหน้าบึ้งแล้วกล่าว “ข้ออ้างของท่านก็ฟังดูเข้าใจได้”

        “ข้าไม่ได้หลอกเจ้า”เซียวซวี่สบตานางอย่างจริงจัง

        “พวกเราร่วมมือกันมาถึงวันนี้ท่านสัญญาแต่เรื่องในอนาคต ส่วนสิ่งที่ข้าต้องเสียล้วนเป็นสิ่งที่จับต้องได้เช่นนี้จะให้ข้าเข้าใจว่าเรากำลังแลกเปลี่ยนกันฝ่ายเดียวหรือไม่”

        ริมฝีปากของเซียวซวี่ขยับเล็กน้อยแต่ไม่มีคำใดโต้แย้งได้

        “ท่านดูสิข้ารักษาโรคให้ท่าน แต่กลับต้องแบกรับชื่อเสียงไม่ดีไว้เสียเองผู้คนมากมายซุบซิบนินทาลับหลัง ว่าข้าเป็นต้นเหตุทำให้คนโง่เง่าหนีหายไปเรื่องชื่อเสียงของสตรีนั้นสำคัญเพียงใดข้าคงไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ท่านเข้าใจแล้วกระมัง”

        ฉู่จวินหลันนับนิ้วเรียวทีละข้างกล่าวต่อ“คำสัญญาเดียวที่ข้าอยากได้ตอนนี้คือยกเกี้ยวใหญ่แปดคันมาสู่ขออย่างเป็นทางการทว่าแม้แต่เงาก็ยังไม่เห็น ข้าร่วมมือกับท่านล้วนเป็นเพราะความเชื่อใจที่มีต่อท่านเฮ้อ คิดแล้วก็รู้สึกว่าข้าช่างขาดทุนจริงๆ”

        “ขอโทษข้า...ขอบคุณเจ้าที่เชื่อใจข้า” เซียวซวี่ก้มหน้าด้วยสีหน้าละอายอย่างยิ่ง

        ฉู่จวินหลันเห็นเขาจริงจังถึงเพียงนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้“ข้าหยอกท่านเล่นน่ะ ข้าไม่ได้โกรธหรอก เพียงอยากเตือนให้ท่านรู้ว่าเวลามีค่ามากข้าเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่อยากโดนใครลอบนินทาลับหลัง”

        เซียวซวี่พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        ฉู่จวินหลันเอ่ยว่า“ถอดเสื้อแล้วนอนลงเถิด”

        เซียวซวี่ชะงักก่อนมองท้องฟ้าด้านนอกแล้วมองเตียงของฉู่จวินหลัน ใบหน้าแดงซ่านอย่างเห็นได้ชัด

        ฉู่จวินหลันหยิบเข็มเงินขึ้นมาเห็นเขาทำหน้าเช่นนั้นก็หัวเราะอีกครา “กลัวอะไรกันไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยเห็นเสียหน่อย อีกอย่างข้าเป็นหมอ ขณะรักษาโรคในสายตาข้ามีแต่คนไข้ไม่ใช่บุรุษ”

        “...อืม”เซียวซวี่ลุกขึ้นเดินหลังตรงเข้าไปในห้องนอนก่อนจะหันหลังให้แล้วเริ่มถอดเสื้อเงียบๆ

        ฉู่จวินหลันไล่มองตั้งแต่ต้นคอแผ่นหลังกว้างซึ่งเต็มไปด้วยพละกำลังของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ลงมาถึงขาเรียวยาวได้รูปทั้งสองข้าง จนอยากจะชมออกมาว่า ‘รูปร่างดีจริงๆ’ แต่ก็เงียบไว้

        เซียวซวี่นอนราบลงบนเตียงกลิ่นหอมอ่อนจางในอากาศอบอวลอยู่ที่ปลายจมูกเมื่อเขาเห็นว่านางโน้มตัวเข้ามาใกล้ก็รีบหลับตาทันที

        ฉู่จวินหลันลงเข็มอย่างคล่องแคล่วเมื่อเห็นว่าใบหูของเขาขึ้นสีแดง อดสงสารไม่ได้ จึงเปลี่ยนเรื่องเบนความสนใจเขา

        “วันนี้เฉากงกงสั่งองครักษ์เสื้อแพรให้เชิญข้าเข้าไปในวัง...”

        ฉู่จวินหลันเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตำหนักอวี้ซิ่วรวมถึงหลังออกจากวังแล้วถูกบุรุษจอมเสเพลพาไปที่ทะเลสาบเสิ่นชา นาง ‘อารมณ์ดี’ ก็เลยถีบอีกฝ่ายตกน้ำไปเสียเลย

        เซียวซวี่เผลอลืมตาขึ้นมองนางก่อนพยักหน้าแต่ก็ยังไม่เล่าเรื่องที่เขาเกือบจะนำคนเข้าไปในวังเพื่อช่วยนางออกมา

        “แม้แต่พวกองครักษ์เสื้อแพรยังต้องเกรงใจคนผู้นั้นและซื่อจื่อจวนอันลู่โหวก็ยังแสดงความเคารพอย่างยิ่ง ท่าทางหยิ่งยโสเช่นนั้นคงไม่พ้นเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงแน่”

        ฉู่จวินหลันเอ่ยต่อโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

        “ข้าได้ยินมาว่าซื่อจื่อจวนอันลู่โหวเป็นสหายร่ำเรียนกับองค์ชายรองถ้าเช่นนั้น บุรุษจอมเสเพลนั่นก็คงเป็นองค์ชายรองกระมัง”

        “ใช่ เขานั่นละ”

        นางรู้ว่าเป็นองค์ชายรองแล้วยังกล้าถีบลงน้ำ...ความคิดนี้ทำให้เซียวซวี่คลี่ยิ้มบาง

        “หากเขาเป็นคนธรรมดาแล้วกล้าทำอะไรกับข้าแบบนั้นป่านนี้คงได้รู้ฤทธิ์กันไปแล้ว ข้าเพียงคาดเดาว่าเขาเป็นเชื้อพระวงศ์กลัวจะเกิดเรื่องใหญ่ เลยลงโทษแค่เล็กน้อยก็พอ”

        พูดพลางปักเข็มเงินที่อกของเซียวซวี่กล้ามเนื้ออกเขาจึงเกร็งตึงขึ้นทันที

        หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น

        “ถีบได้ดีมาก”

        ฉู่จวินหลันหัวเราะออกมาทันทีคนผู้นี้แม้เงียบขรึม แต่กล้าหาญไม่น้อยเลย

        ทันใดนั้นเสียงจื่อเยียนก็ดังขึ้นนอกหน้าต่าง

        “นายท่านเจ้าคะคุณหนูกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ รบกวนรอสักครู่ บ่าวจะไปแจ้งคุณหนูให้เจ้าค่ะ”

        สีหน้าเซียวซวี่เปลี่ยนทันทีคล้ายถูกจับได้เขาจึงดีดตัวลุกขึ้นทันทีอย่างตกใจ

        ฉู่จวินหลันรีบพาเขาไปยังห้องอาบน้ำด้านในโยนอาภรณ์สีขาวของเขาไว้บนอ่างไม้เปล่า ก่อนกระซิบสั่งเบาๆ ว่า “ซ่อนตัวอยู่ในนี้ห้ามขยับเข็มเด็ดขาด”

        จากนั้นจึงปิดประตูห้องอาบน้ำทันที

        “ท่านพ่อมาหรือเจ้าคะ”ฉู่จวินหลันเดินออกไปต้อนรับ

        ด้วยมีเพียงบานประตูบางๆกั้นอยู่ เซียวซวี่ไม่อาจดึงเข็มออกได้ และไม่อาจสวมอาภรณ์ได้เช่นกันเขาจึงทำได้เพียงหาเก้าอี้ในห้องนั้นมานั่งอย่างสงบนิ่ง

        พอเขาก้มมองสภาพตนเองใบหน้าก็ยิ่งแดงเรื่อและร้อนผ่าว ราวกับเพิ่งดื่มสุราหลายจอก

        เมื่อฉู่ไฉเหลียงเดินเข้ามาในห้องจื่อเยียนรีบหันไปเก็บถ้วยชาที่เซียวซวี่เพิ่งดื่มแล้วรีบยกถ้วยชาชุดใหม่ขึ้นมาแทน

        ฉู่จวินหลันเอ่ยถามอย่างนอบน้อม“ท่านพ่อมาหาลูก มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ”