คำเตือน มีฉากใช้ความรุนแรงกับเด็ก, การสั่งสอนเด็กที่ผิดวิธี, การกล่าวถึงความตาย, การไม่เคารพในความแตกต่างส่วนบุคคล, ค่านิยมเก่าที่ไม่สามารถใช้ได้กับปัจจุบัน
โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
“โอ๊ย…”
“ปวดหัวชะมัด” เสียงร้องดังขึ้น เริ่มรู้สึกตัวแต่เปลือกตายังคงปิด เพราะความเจ็บบริเวณศีรษะ ปวดเมื่อยไปทั่วร่างทำให้ขยับกายได้ลำบาก นางได้แต่หลับตานึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ภาพสุดท้ายที่จำได้คือ กำลังช่วยยายแก่เดินข้ามถนน บริเวณที่ควรปลอดภัยอย่างทางม้าลาย ผู้ขับขี่รถยนต์ต่างเคารพกฎจราจรเป็อย่างดี แต่กลับมีรถยนต์ตีนผีผ่าเหล่าผ่ากอ พุ่งชนร่างนางกับยายแก่เต็มแรง!
เมื่อเริ่มจำเื่ราวที่เกิดขึ้นได้ ไม่คิดว่าตนเองจะโชคร้ายปานนั้น อ่านข่าวมาก็มากที่มีคนโดนรถชนตรงทางม้าลายใครจะไปคิดว่าจะถึงคราวซวย เกิดเหตุกับตนเอง ยังดีที่ไม่ตาย ไม่รู้ว่ายายแก่ผู้นั้นจะเป็เช่นไรบ้าง
ร่างอวบอ้วนค่อย ๆ ใช้มือหาปุ่มกดข้างตัว เพื่อเรียกพยาบาล คิดว่าจะสอบถามอาการของตนเองและยายแก่ผู้นั้น แต่หาอย่างไรก็หาปุ่มกดไม่เจอ จนต้องเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้ง ภาพเลือนรางเริ่มชัด พบว่านางนอนอยู่บนพื้นปูนขาว ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลอย่างที่เข้าใจ เป็เพียงเรือนไม้โบราณหลังหนึ่ง สภาพค่อนไปทางเก่า แต่เรือนสะอาดเป็ระเบียบเรียบร้อยดี
เครื่องเรือนมีให้ใช้สอยพอประมาณ ดูแล้วเ้าของบ้านหลังนี้คงไม่ได้ยากจน
แต่กลับดูโบราณ เต็มไปด้วยงานไม้แกะสลัก เครื่องคราม เครื่องทองเหลือง มันคล้ายกับในหนังจีนย้อนยุคที่เคยดูด้วยความใทำให้ตื่นได้เต็มตา รีบลุกขึ้นจนลืมความเจ็บ พอสำรวจที่ร่างกายก็พบว่าชุดที่สวมใส่นั้นแปลกตา ชุดคลุมสีชมพูกลีบบัวยาวพลิ้ว จนชายกระโปรงลากพื้น ซึ่งนางไม่มีชุดแบบนี้ในตู้เสื้อผ้า
ใสุดขีด เมื่อสังเกตที่รูปร่างของตนแล้วนั้น ทำไมร่างกายถึงอ้วนขึ้นเช่นนี้ มือป้อมอวบอูม นิ้วสั้น
จนสายตาเหลือบเห็น กระจกเงาขนาดเท่าฝ่ามือวางอยู่บนโต๊ะ จึงรีบเดินกะเผลกไปหยิบกระจกมาส่องที่หน้า
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” เมื่อเห็นเงาสะท้อนที่กระจก แทบมือไม้อ่อน นี่ไม่ใช่นาง ััที่หัวก็พบว่ามีรอยบวมนูนขนาดเท่ามะนาว พอจับก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บ
เงาในกระจกสะท้อนให้เห็นแก้มกลมโต ที่ใหญ่จนย้อยลงมารวมกันกับคาง ดวงตาเรียวเล็ก เพราะถูกเนื้อแก้มดึงตัวนางก่อนหน้านี้แม้อวบอ้วนแต่ไม่ใหญ่โตเช่นนี้ เดิมคางก็มีเหนียงเท่านั้น แต่ภาพในกระจกคือหญิงอ้วนที่มีคางสามชั้น!
บรรยากาศเงียบ จนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่มันสั่นไหวอย่างรุนแรง รู้สึกอยากสลบอีกรอบ นางบีบนวดแขนตนเองทว่าััตรงไหนก็พบความรู้สึกเจ็บระบมทั่วร่างกาย ยิ่งชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
นางเดินไปนั่งที่ตั่งนั่งไม้ รู้สึกฝืดคอ พบว่าข้างตัวมีกาทองเหลืองวางอยู่ เลยถือวิสาสะรินน้ำ เมื่อเทน้ำก็ได้กลิ่นหอมของชาอ่อน ๆ เมื่อได้รับน้ำก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็ชาชั้นดี ทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้น
ต้องยอมรับว่ามันคือความจริง ว่าสิ่งนี้มันเกิดขึ้นแล้ว การเกิดใหม่ในร่างคนอื่น คล้ายกับนิยายที่ชอบอ่าน
“ใจเย็น ตั้งสติก่อน ตื่นตระหนกไปก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้น” พยายามปลอบใจตนเอง หลับตาทำสมาธิ ค่อย ๆ กำหนดลมหายใจ แม้ภายในใจรู้สึกปั่นป่วน แต่ก็ต้องพยายามประคับประคองสติ
ก่อนฟื้นขึ้นมาที่เรือนไม้โบราณหลังนี้ นางมีชื่อว่า หลินเฟยฮวา อายุ 25 ปี เรียนจบคณะครุศาสตร์ เอกปฐมวัย เมื่อเรียนจบก็ทำอาชีพตามที่เรียนมาคือ ครูปฐมวัย สอนเด็กชั้นอนุบาล เฟยฮวาเกิดในชนชั้นกลาง ครอบครัวมีบุตรสาวเพียงคนเดียว แม้ไม่ได้ร่ำรวย แต่พวกท่านก็ทุ่มเทความรัก ความเอาใจใส่ให้เป็อย่างดี จุดเปลี่ยนคือ่อายุ 19 ปีพ่อแม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ่นั้นเฟยฮวาเรียนมหาวิทยาลัย อีกเพียงสองปีเท่านั้น จะสำเร็จการศึกษา น่าเสียดายที่พวกท่านไม่ได้เห็นความสำเร็จ และไม่อยู่ให้นางได้ตอบแทน
กว่าจะผ่านเวลาเ่าั้มาได้ก็สาหัสพอควร ไม่ใช่ในเื่เงินทอง เพราะพวกท่านพอมีเก็บสะสมไว้ให้บุตรสาว เฟยฮวาเรียนต่อจนจบได้อย่างไม่ลำบาก ที่หนักคือสภาพของจิตใจ เวลาที่คนเราเสียผู้คนที่เรารักไปมักจะรู้สึกอ้างว้าง แต่พอผ่านไปก็จะได้รับการรักษาด้วยยา ยานั้นมีชื่อว่า ‘เวลา’ พอเวลาผ่านไปก็ช่วยเยียวยาสภาพจิตใจให้ดีขึ้นได้ ทุกวันนี้ยังคงคิดถึงพวกเท่าเดิม เพียงแต่ไม่ทรมานเท่าเดิมจากคิดถึงแล้วเศร้า กลายเป็คิดถึงแล้วเห็นภาพเื่ราวดี ๆ ที่เคยได้อยู่ด้วยกัน
ส่วนชายคนรักนั้นยังไม่มี ด้วยความที่เฟยฮวาเป็คนไม่ได้ตรงตามความนิยม รูปร่างอวบ ส่วนสูง 160 เิเ น้ำหนัก 70 กิโลกรัม แม้จะมีใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู แต่ก็ไม่ค่อยมีใครเข้าหานัก เพราะค่านิยม ผู้ชายชอบหญิงสาวตัวเล็กและนางเองก็ยังไม่ได้เปิดใจให้ใคร เมื่อไม่ได้ขวนขวายที่จะมี ผลเลยออกมาเป็เช่นนั้น
ทุกวันมีความสุขดีกับการได้ทำงาน สอนเด็กตัวน้อย ว่างจากงานเพียงแค่ได้อ่านหนังสือนิยาย ดูหนังแสนสนุก ได้เล่นเกมโปรด ทานของอร่อย ก็มีความสุขจนล้น สมัยนี้นิยมแต่งงานช้า และถึงแม้ว่าต่อไปไม่มีคู่ครองก็ไม่เป็ไร มีงานที่มั่นคง มีเงินเอาไปใช้จ่ายสร้างความสุข ก็ถือว่าชีวิตประสบความสำเร็จแล้ว เฟยฮวาคิดแค่นี้
นางยังคงหลับตา คิดทบทวนสิ่งที่ตนเองได้พบเจอ พอจิตใจเริ่มสงบ ก็ต้องขมวดคิ้ว ภาพความทรงจำของเ้าของร่างนี้เริ่มทะลักเข้ามาในหัวไม่ขาดสาย ทุกการกระทำช่างน่าใ เพราะมันไม่มีเื่ดี ๆ เลยสักเื่!
ที่น่าแปลกใจคือเ้าของร่างมีชื่อ แซ่ อายุ เหมือนกันกับนาง บิดามารดาก็ตายไปแล้วเหมือนกัน แต่เส้นทางชีวิตอื่นล้วนต่างโดยสิ้นเชิง
เรือนหลังนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านขนาดเล็กที่ชื่อว่าหนิงอัน เมืองหลวงจินชาง แห่งแคว้นชิงหลง แม้จะอยู่ในเขตเมืองหลวงแต่หมู่บ้านก็อยู่เกือบถึงรอยต่อที่ติดเมืองอื่น ทำให้บรรยากาศที่นี่ไม่คึกคักเท่าบริเวณอื่นของเมืองหลวง
หลังหมู่บ้านหนิงอัน อยู่ใกลู้เาสูงที่อุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยสัตว์ป่า ต้นไม้อายุนับพันปี และแม่น้ำไหลผ่านถึง 3 สาย หากข้ามูเานี้ไปก็จะเป็เมืองฟู่ไฉ
หลินเฟยฮวา เป็หญิงที่อ้วนที่สุดในหมู่บ้าน
ส่วนสูงพอกันกับตัวนางในชีวิตก่อน แต่น้ำหนักหลักร้อย หน้าตามองไม่ออกว่างดงามหรือไม่ เพราะความอ้วนเนื้อแก้มเลยดึงเครื่องหน้าไปหมด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่สำคัญ ถึงได้มาอยู่ในร่างอ้วนหากใช้ความพยายาม ก็มีวิธีที่ทำให้น้ำหนักก็ลดลงได้
เื่รูปร่างหน้าตาเป็เื่เล็กมาก การกระทำต่างหากที่สำคัญที่สุด
สิ่งที่เ้าของร่างกระทำไว้นั้น ทำเอานางอยากหายาดมสมุนไพร มาเปิดดมสักร้อยกระปุก
ราว 5 ปีก่อน
หลินเฟยฮวาอายุ 19 ปี ได้สูญเสียบิดามารดา
นางอายุเลยวัยออกเรือนแล้ว แต่ไม่มีใครมาหมั้นหมาย ปกติแล้วในยุคนี้ ผู้หญิงอายุเกิน 17 ปี หากไม่แต่งก็นับว่าหาคู่ยาก คงได้อยู่ผู้เดียวไปตลอดชีวิต ด้วยรูปร่างหน้าตาที่คนในหมู่บ้านมองว่าอัปลักษณ์ แถมนิสัยก็ไม่เอาการเอางานหยาบคาย เฟยฮวาตัวใหญ่ั้แ่เด็ก ชอบกลั่นแกล้งคนอื่น ทำให้ไม่มีเพื่อนคบสักคน เลยเป็ภาพจำว่า หญิงอ้วนผู้นี้ใช้ไม่ได้ทั้งรูปร่าง หน้าตา สันดาน เป็ที่รังเกียจ
พ่อของนางเกิดอาการหน้ามืด เพราะเหนื่อยจากการโหมทำงานอย่างหนัก จนพลัดตกแม่น้ำที่กำลังเชี่ยว ส่วนแม่ด้วยความใ ะโลงไปช่วยสามี ทั้งสองสู้แรงน้ำไม่ไหว กว่าจะมีชาวบ้านพบก็ช่วยได้เพียงร่างไร้ิญญา
‘พวกท่านกล้าตายได้ยังไง ตายพร้อมกันแบบนี้ ใครจะเลี้ยงดูข้า ฟื้นขึ้นมานะ!’ เมื่อพ่อแม่ที่แสนดีกับตนตาย คนปกติต้องเสียใจ แต่สิ่งที่หญิงอ้วนทำคือโวยวายพลางเขย่าร่างพ่อแม่ให้ตื่นเพราะกลัวตนเองจะลำบาก เป็ภาพที่ใครเห็นก็หมดวาจา ชาวบ้านบางคนยังคิดว่าดีแล้วที่ตายไป การตายอาจเห็นหนทางที่สบายที่สุดของสามีภรรยาคู่นี้
เมื่อขาดคนเลี้ยงดู เฟยฮวาก็ต้องหาทางรอดให้ตัวเองอยู่สุขสบายเหมือนเดิม แผนชั่วร้ายจึงเริ่มขึ้น
นางตัดสินใจใช้ยาพิษกามกับชายหนุ่มในหมู่บ้าน เพื่อมัดมือชกให้เขาแต่งงานด้วย
จ้าวซีฮัน คือเหยื่อในครั้งนี้ เขาอายุมากกว่าเฟยฮวา 3 ปี หน้าตาคม ผิวสีเข้ม ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม หากได้ดูแลตนเองคงเป็หนุ่มรูปงาม ชายหนุ่มเป็คนเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจากับใคร เฟยฮวาเลือกชายคนนี้หาใช่ที่ความหล่อ เป็เพราะหลายครั้งที่นางเห็นจ้าวซีฮันขนสัตว์ที่ล่าจากูเา ลงมาที่หมู่บ้านได้เป็กอง ถึงเขาจะไม่เคยพูดคุยกับนาง แต่ก็ไม่เคยใช้สายตารังเกียจมองนางเหมือนคนอื่น ถ้าแต่งกับคนนี้ยังไงก็ไม่ลำบาก คงมีกินมีใช้ไปตลอดอีกทั้งจ้าวซีฮันก็กำพร้า ตัดเื่ที่นางต้องคอยไปแสดงความกตัญญูพ่อแม่สามี
จ้าวซีฮันแม้รูปงาม ความสามารถเก่งกาจ แม้เป็ที่หมายปองของหญิงสาวในหมู่บ้าน แต่ชาวบ้านก็ไม่ได้อยากให้บุตรสาวหมั้นหมายกับเขา เพราะเขานั้นไม่ได้มีภูมิหลังที่ดีอันใด กำพร้าแต่เด็ก และตัวซีฮันเองก็มิได้สนใจใคร ในยุคสมัยนี้ผู้ชายแต่งงานช้าเป็เื่ที่ยอมรับได้ ไม่เหมือนกับผู้หญิง
เ้าของร่างนี้คิดว่าไม่มีผู้ชายคนไหนชอบตนเพราะความอ้วน และนางก็คิดว่าผู้ชายที่มองนางด้วยสายตารังเกียจพวกนั้นไม่ได้คู่ควรกับนางเลยสักนิด
เฟยฮวาที่มองเห็นความทรงจำ อยากจะบอกความจริงให้ว่า เป็ที่นิสัยที่เกินเยียวยามากกว่า ในโลกก่อนนางพบเจอคนที่หน้าตาธรรมดามากมาย แต่พอได้พูดคุยด้วย ก็พบว่าคนเ่าั้ช่างงดงาม คนเรามีเสน่ห์ขึ้นได้จากความคิดและการปฏิบัติดีกับคนอื่น กลับกันบางคนที่หน้าตาตรงความชอบของใครหลายคน เพียงอ้าปากเอ่ยวาจา ความงดงามก็ลดลงจนแทบไม่เหลือ
แผนที่เฟยฮวาคนก่อนวางไว้ก็สำเร็จ นางแกล้งตกน้ำ แม้จ้าวซีฮันจะเ็า แต่ก็มิใช่คนไร้น้ำใจ ที่เห็นคนเดือดร้อนแล้วจะนิ่งเฉย พอเขาลากนางขึ้นน้ำได้สำเร็จ นางไหว้วานให้เขาไปส่งที่เรือน จึงสบโอกาสให้นางวางยาเขา ยาพิษกาม เพียงป้ายที่ตัวไม่ถึงหนึ่ง จิบชา ก็ทำให้เกิดอารมณ์ทางเพศรุนแรง ต้องได้รับการปลดปล่อย
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่านางโชคดี หรือจ้าวซีฮันน้ำยาดีจัด การที่เขาแตะต้องนางเพียงคืนเดียว ทำให้เฟยฮวาหญิงอ้วนตัวร้ายตั้งท้อง
ให้กำเนิดลูกชาย จ้าวเฟยหลง
จ้าวซีฮันที่แสนเงียบขรึม ไม่ได้แสดงออกว่ายินดี แต่ก็รับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นกราบไหว้ฟ้าดิน แต่งกับเฟยฮวา เป็ที่โจษจันไปทั่วหมู่บ้าน
ชาวบ้านไม่มีใครรู้ว่าที่ได้แต่งเพราะเหตุใด คงตาบอดกระมังถึงได้คิดแต่งกับนังหมู แต่ก็นับว่าเฟยฮวามีวาสนาได้สามีดี และยังได้บุตรชาย
สมบัติที่เขามีแม้ไม่ได้มากอย่างคหบดี แต่ก็พอมีให้ใช้อย่างไม่ลำบาก นอกจากขยันแล้วก็เป็คนมีฝีมือ ตอนออกไปล่าสัตว์ได้กลับมาเป็จำนวนมาก เก็บไว้กินเพียงส่วนหนึ่ง อีกหลายส่วนก็มีชาวบ้านมาขอแลกกับตำลึง นอกจากนั้นมีบางครั้งที่พบเจอพืชสมุนไพรหายาก นำไปขายให้โรงหมอในตลาดใหญ่เมืองหลวงต้องยอมรับว่าเฟยฮวาฉลาด ที่เลือกชายผู้นี้เป็สามี
จ้าวเฟยหลงลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงเดือน ทางการได้หาคนมีความสามารถเข้าร่วมกองทัพ หากผ่านการคัดเลือก จะให้ค่าตอบแทน 10,000 ตำลึงทอง เงินจำนวนมหาศาล ที่่ชีวิตคนธรรมดาแทบไม่มีทางหาได้ แต่ความยากก็สมน้ำสมเนื้อ ทั่วแคว้นใครจะมาคัดเลือกก็ได้ แต่รับเพียง 10 คนเท่านั้น
ฝีมือจ้าวซีฮันเป็ที่ประจักษ์ ทำให้คนในหมู่บ้านอยากเสนอชื่อเขาไปคัดเลือกกับทางการ ถ้ามีคนในหมู่บ้านได้รับการคัดเลือกก็ถือว่าชาวบ้านก็มีหน้ามีตาด้วย
เขาคิดไตร่ตรองอยู่นาน เพราะห่วงลูกที่เพิ่งเกิด แต่เฟยฮวาเห็นจำนวนตำลึงที่จะได้รับก็ตาลุกวาว ส่งเสริมให้เขาเข้าร่วม ไม่ต้องห่วงลูก
‘ท่านพี่ไปช่วยบ้านเมืองเถิดเ้าค่ะ หากท่านพี่ได้เข้าร่วมกองทัพ ต่อไปเฟยหลงจะได้พึ่งพา ท่านพี่ไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลลูกเป็อย่างดี’ ด้วยเหตุนี้เขาจึงตัดสินใจไปทดสอบ จนได้เข้าร่วมกองทัพ อยากช่วยบ้านเมืองก็ด้วย แต่เหตุผลหลักก็ไม่พ้นเพื่อปูทางให้บุตรชายในวันข้างหน้า
ใน่เวลา 5 ปี เขาทำงานในที่ลับ ลาดตระเวนกำจัดคนชั่วทั่วแคว้น จ้าวซีฮันกลับเรือนเพียง 2 ครั้ง ครั้งละไม่เกิน 3 วัน
ทุกครั้งที่เขากลับมา นางจะแสร้งทำดีกับบุตรชาย าแตามตัวที่ทุบตีก็ล้วนอยู่ในที่ลับ ทำให้เฟยฮวาคิดเข้าข้างตนเองว่าซีฮันตามนางไม่ทัน
เฟยฮวามักสวมใส่ชุดใหม่อยู่เสมอ ส่วนชุดของลูกนั้นทั้งเก่า สีซีด มีรอยปะทั่วตัว ที่มีรอยปะเพราะท่านพ่อกลับมาปกติแล้วเป็รอยขาดขาด และนางก็ไม่ได้ใส่ใจ เื่อะไรที่ต้องซื้อชุดใหม่ให้
ซีฮันกวาดตามองที่ลูกชาย พลางคิดอะไรในใจ
‘ข้าชอบชุดที่ข้าใส่ขอรับ ท่านแม่จะซื้อใหม่ให้แต่ข้าเป็ผู้ไม่อยากได้เอง ท่านพ่อไปเป็ทหาร ปกป้องบ้านเมืองด้วยความลำบาก ข้าอยากประหยัดช่วยท่านพ่อ’ เฟยหลงพูดเอาใจท่านพ่อ รอยยิ้มไร้เดียงสาส่งไปถึงตา เพราะโดนสอนมาว่าหากท่านพ่อจ้องมองที่เขานาน ๆ ให้พูดแบบนี้แล้วท่านพ่อจะพอใจ
‘ดีจริง เฟยหลงช่างกตัญญู’ คนเป็แม่พูดเสริม พร้อมลูบหัวลูกชาย การกระทำดูเป็แม่ที่แสนใจดีเสียเหลือเกิน
“ชุดคนแม่ใส่แต่ของใหม่ ประณีตอย่างดี ชุดของคนอ้วนยังไงก็ราคาสูง เพราะใช้ผ้าในการตัดเย็บจำนวนมากกว่าปกติ ส่วนของลูกต่างกันลิบลับ ผู้หญิงหลายคนเมื่อมีลูก มักให้ลูกกินเนื้อส่วนตนกินน้ำแกง ของดีมักเก็บไว้ให้ลูกเสมออีกอย่างถ้าอยากประหยัดก็ต้องประหยัดทั้งบ้านสิ จ้าวซีฮันไม่คิดว่ามันแปลกบ้างรึไง” นางที่ได้เห็นการกระทำของเ้าของร่างก็เหมือนได้อ่านนิยาย ก็มีความรู้สึกร่วมด้วย จนต้องเอ่ยปากวิจารณ์ น่าเสียดายที่นางเห็นแค่ความทรงจำของเ้าของร่างเท่านั้น
“ทำไมไม่เกิดใหม่ในนิยายที่เคยอ่านกันนะ จะได้รู้ทุกอย่าง” เพราะถ้าไปเกิดใหม่หรือทะลุมิติเข้าไปนิยายที่อ่าน ก็เหมือนมุมมองพระเ้าที่รู้ทุกอย่าง ได้รู้ทุกเื่ราวของทุกคน
ภาพการกระทำชั่วร้ายก็ค่อย ๆ แสดงให้เห็น จนกระทั่งถึงเหตุการณ์ก่อนที่นางจะมาเข้าร่างนี้
‘ที่ข้าหยิกเพราะข้ารักเ้านะเฟยหลง เมื่อวานล่ากระต่ายไม่ได้สักตัว เ้าจะปล่อยให้แม่อดตายรึ’
หญิงอ้วนพูดพลางบิดที่ต้นแขนเล็ก ๆ ของลูกชายเต็มแรง พล่ามบอกรักไปหยิกไป
‘ข..ขอรับท่านแม่ วันนี้ข้าจะไปล่ากระต่ายมาให้ได้’ เฟยหลงกัดฟันเพื่อข่มความเจ็บ กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล เป็บุตรชายจะร้องไห้ไม่ได้ ถ้าอ่อนแอท่านแม่ก็จะไม่รัก ท่านพ่อก็จะไม่ภูมิใจ เฟยหลงคิดเสมอว่าเวลาท่านแม่บิดเนื้อเขา คือแม่แสดงความรัก ทุกครั้งที่นางลงไม้ลงมือ นางจะพูดฝังหัวเขาว่าทำเพราะรัก แล้วเด็กอายุเท่านี้จะไปรู้เื่อะไร เป็วัยที่เชื่อทุกอย่างที่ผู้ใหญ่สอน
‘ดี! เ้ารีบไป ถ้าไม่ได้กระต่ายกลับมาวันนี้ไม่ต้องกินข้าว และข้าจะตีเ้าด้วย’ นางพูดพลางผลักหัวเด็กตัวผอมให้รีบออกจากเรือน
‘ขอรับ’ แทบล้มแต่ก็ยั้งขาไว้ ถ้าล้มท่านแม่ก็จะเตะเขาอีกเหมือนที่เคยโดน แม้เด็กชายจะเข้าใจว่านี่เป็การแสดงความรัก แต่ลึก ๆ ก็รู้สึกไม่ดี เพราะเขาเจ็บ เลยรีบตอบรับคำ เดินไปหยิบมีดพร้ะกร้ากร้าเพื่อขึ้นูเาไปล่ากระต่าย
ความจริงอาหารอย่างอื่นก็มีให้กิน แต่นางอยากกินเนื้อกระต่าย และถึงมีตำลึงก็ไม่ซื้อ มีคนหาให้โดยไม่เสียตำลึงก็ย่อมดีกว่า เก็บไว้ซื้อชุดใหม่ ชุดนางสั่งตัดมีราคาสูง หญิงอ้วนเริ่มอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงชุดใหม่ คิดแล้วว่าจะสั่งตัดแบบไหน
ว่าแล้วก็ไปตลาดหาของกินอร่อย ๆ ดีกว่า ค่อยไปร้านตัดผ้า ชุดสีชมพูกลีบบัวที่สวมใส่อยู่ตอนนี้ยังหรูหราไม่พอ นางอยากได้ที่ยาวลากพื้นกว่านี้ ก่อนออกจากบ้านก็กินซาลาเปาสัก 5 ลูกรองท้องหน่อย
‘แค่ก แค่ก แค่ก’ เสียงไอดังขึ้น นางรีบยัดซาลาเปาเข้าปาก ไม่ทันได้เคี้ยวก็รีบกลืน ทำให้อาหารติดหลอดลม หายใจไม่ออก นางคิดว่าเหมือนติดคอทั่วไป แค่กินน้ำก็ช่วยได้ เลยรีบเดินไปหยิบน้ำ พร้อมทุบอก การหายใจเริ่มติดขัด แล้วดันสะดุดชุดที่รุ่มร่ามของตนเอง จนหน้าหงายล้มหัวฟาดพื้นอย่างแรง ตาเบิกโพลงขึ้น จากนั้นแน่นิ่งไปเลย…
คงเป็จังหวะที่นรกทนการกระทำของนางไม่ไหว จนต้องรีบมารับตัว ไม่รู้ว่าตายเพราะซาลาเปาติดคอหรือสะดุดชุดกันแน่ เพราะเหตุนี้ เฟยฮวาในปัจจุบันจึงได้ตื่นมาพร้อมกับความเจ็บไปทั่วร่างกาย
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
เฟยฮวา = ดอกไม้ที่โบยบิน
ซีฮัน = ต้นไม้ใหญ่
เฟยหลง = ัทะยานบิน
หนิงอัน = ความสงบสุขและสันติภาพ
จินชาง = ทองคำ ความรุ่งเรือง
ชิงหลง = ัคราม
ฟู่ไฉ = ร่ำรวยเงินทอง
หนึ่งจิบชา = 5 นาที
740
![บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718861637_28566276.webp)
