“เฮ้ย ไม่เห็นต้องดีใจขนาดนั้นเลย ฮ่าๆ”
บาสตบไหล่พลางหัวเราะหยอกล้อขณะที่โตโต้สะพายเป้เดินด้วยสีหน้าดำทะมึน
“จะไม่ให้ดีใจได้ไง เป็หัวหน้าห้องทั้งที เอ้า..ออกเงินกันคนละบาทสองบาทเลี้ยงน้ำหัวหน้าหน่อยเว้ย”
โตโต้ได้ยินถึงกับคิ้วกระตุก อยู่ๆ หน้าที่อันแสนน่าเบื่อนี้ดันตกมาใส่หัวเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ซึ่งที่จริงแล้วคนที่ควรจะได้เป็หัวหน้าห้องมันคือไอ้ซัน ไอ้คนที่กำลังเดินเรี่ยไรเงินเพื่อนอย่างหน้าชื่นตาบานอยู่นี่แหละ แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ เป็ก็เป็วะ โตโต้ถอนหายใจพร้อมกับมองไปทางเพื่อนที่กำลังกระชากคอเสื้อเพื่อนห้องเดียวกัน
‘ไอ้ซัน หัวหน้าห้อง 3 ปีซ้อน ปีแรกครูเลือกแบบสุ่ม ปีต่อๆ มาเพื่อนเลือกให้มันเป็ต่อเพราะไม่มีใครอยากเป็ หนึ่งในกลุ่มเพื่อน ม.ปลายของโตโต้ หนุ่มมาดนักเลงผู้ไม่เคยเอาชายเสื้อเข้าไปในกางเกง ถ้าครูจดทุกครั้งที่เห็นมันเสื้อลอยชาย คะแนนจิตพิสัยคงติดลบเป็หมื่น ถึงจะเห็นแบบนี้แต่ก็เป็คนจริงใจ อารมณ์ดี รักพวกพ้อง อนาคตนายหน้าอสังหา เห็นในโซเซียลใส่สูทผูกไทด์โพสรูปซื้อขายที่ดินประจำ เออ..แต่งตัวดีๆ มันก็ทำได้อยู่นี่หว่า’
จากนั้นโตโต้ก็เบนสายตาไปยังเพื่อนอีกคนที่กอดคอไอ้ซันอยู่ ซึ่งก็เป็หนึ่งในเพื่อนกลุ่มเดียวกับเขาเช่นกัน
‘นี่ก็พอกัน ไอ้โอเล่ หนุ่มมาดกวน ผู้ที่มือพกหวี 24 ชม. ไว้คอยปัดทรงผมเป๋ข้างของเขาให้อยู่ทรงเสมอ นักดนตรีประจำกลุ่ม ชายหนุ่มผู้ใส่ชุดพละมาโรงเรียนทุกวัน โดนเตือนก็แล้ว โดนหักคะแนนก็แล้ว เรียกผู้ปกครองก็แล้ว สนิทกับไอ้ซันเป็พิเศษ เพราะตอน ม.ต้นเรียนห้องเดียวกัน ไม่แปลกใจที่พฤติกรรมจะคล้ายกัน อีกอย่าง หมอนี่ถ้าคุยกับใครไม่ว่าจะเป็เพื่อนหรือครู มันจะสปีคอีสานสำเนียงขอนแก่นอย่างเดียวโดยให้เหตุผลสั้นๆ ว่าเว้าไทยบ่แข็ง อนาคตนักร้องยามค่ำคืนตามสถานบันเทิง อืม...จะว่าไปบุคลิกมันก็ไปในทางนั้นอยู่ เห็นว่าไปร้องร้านไหนก็ได้เหล้าฟรีอยู่บ่อยๆ นึกแล้วเปรี้ยวปาก’
‘และคนสุดท้าย’
โตโต้เบือนสายตาไปมองเพื่อนอีกคนที่กำลังช่วยครูอุบลถือของกลับโต๊ะในห้องพักครู
‘ไอ้แมน คนดีประจำกลุ่ม ดีจนเพื่อนคนอื่นดูเลวไปเลย น้ำใจงดงาม มีจิตสาธารณะ เสียแต่ออกจะดูเป็คนทึ่มๆ หน่อย จำได้ว่าแต่ก่อนเคยชวนมันโดดเรียนไปร้านเน็ตคาเฟ่ โดนมันด่าเสียหมาสามครั้งสี่ครา สุดท้ายเป็ไงล่ะ...แทนที่จะต่อต้านดันมาเข้าร่วมเฉย ยิ่งพักหลังไอ้นี่และตัวตั้งตัวตีชวนเพื่อนโดดไปร้านเกมส์ เข้าดาร์คไซด์แล้วถลำลึกซะงั้น อนาคตผู้รับเหมาต่อเติมและทำรั้วสเตนเลส อืม...ไม่แปลกแฮะ เพราะพ่อมันก็เป็ช่างทำรั้วอยู่แล้ว’
โตโต้มองเพื่อนในกลุ่มพลางนึกไปด้วยว่า อีกสิบปีข้างหน้าพวกนี้จะทำมาหากินอะไรก็พลันนึกขำในใจ ดั่งคำที่ว่าอนาคตใครจะรู้ แต่เขารู้นี่สิ ซึ่งแต่ก่อนเป็ที่ขึ้นชื่อลือนาม (เอือมระอา) อยู่พอสมควร และตอนอยู่ ม.6 ฝ่ายปกครองถึงกับลงบัญชีหนังหมาไว้เื่ชอบพากันโดดเรียนอยู่ประจำ ห้องปกครองก็แค่ปากซอย คำนี้ไม่เกินจริงแต่อย่างใด
โตโต้/บาส/อ๋อง/ซัน/โอเล่/แมน กลุ่มชายโฉดห้อง 8 ที่ขนานนามตัวเองว่า ‘แก๊งโยนี’ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอนนั้นไปได้ชื่ออัปรีย์นี่มาจากไหน แล้วทุกคนก็เห็นดีเห็นงามกับชื่อนี้ไปด้วย พอมานึกย้อนแล้วหน้าแทบจะแทรกแผ่นดินหนีเสียให้มันพ้นๆ ซึ่งตอนนั้นก็รู้สึกว่ามันเท่ดีจริงๆ นะ แต่ตอนนี้คือ..มันเท่ตรงไหนวะ!
เดินมาห้องวิชาสังคมศึกษาใช้เวลาไม่นานนัก นั่นเพราะเป็อาคารเรียนเดียวกับวิชาภาษาไทย เพียงแต่อยู่คนละชั้น ขณะเดียวกันก็เดินสวนกับเด็กห้อง 4/2 ที่คาบแรกเรียนอยู่ห้องนี้ และแล้ว...
“เฮ้ยๆ”
บาสใช้ศอกสะกิดอ๋องที่อยู่ข้างๆ พลางเบ้ปากไปทางโตโต้
“สาวมิ้งค์หนิ โต้ชอบเขาหรอ?”
อ๋องกระซิบถามบาสอย่างใคร่รู้พลางมองไปยังเพื่อนตัวเองที่ยืนแข็งทื่ออยู่ เมื่อครู่ขณะกำลังเดินอยู่โตโต้ก็มองเห็น และจังหวะเดียวกันสาวเ้าก็หันมาพอดี เมื่อตาทั้งสองสบประสาน โตโต้รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวและตาลายเล็กน้อย พริบตานักเรียนสาวก็ละสายตาจากเขาแล้วหันไปคุยกับเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ แม้จะเป็่เวลาเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่โตโต้รู้สึกเหมือนว่าเมื่อครู่เวลาถูกหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง
‘วันนี้ยังไม่เที่ยงเลยเจอกันสองรอบแล้ว บังเอิญไปหรือเปล่าวะ?
โตโต้นึกพลางครุ่นคิดในใจ แต่ก่อนไม่ได้รู้สึกว่าเจอบ่อยขนาดนี้ หลายๆ วันอาจจะเห็นที คิดไปคิดมาพลันนึกถึงทฤษฎีที่เขาเคยอ่านเจอ ใครไม่รู้ในพันทิปเคยกล่าวไว้ว่า
‘หากเราเอาความสนใจไปไว้ที่ใคร เราจะมองหาเขาอยู่ตลอดเวลา’
‘ทฤษฎีบ้าอะไรวะเนี่ย?’
เขาไปสนใจใครเป็พิเศษั้แ่เมื่อไหร่? เอ๊ะ..หรือเขาอาจจะสนใจจริงๆ แต่แค่ไม่รู้ตัว โตโต้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองถูกสะกดจิตให้เชื่อแล้ว
“น่ารักเนาะ”
จู่ๆ บาสก็เอ่ยขึ้นพลางยิ้มอ่อน สายตาของหมอนี่บอกเป็นัยว่า ‘กูรู้นะมึงคิดอะไรอยู่’ โตโต้ได้แต่ยิ้มเจื่อนพลางส่ายหน้า ปิดมันไม่ได้เลยจริงๆ ถึงตอนนี้ลายจะยังไม่ออกเพราะเป็ลูกเสืออยู่ก็เถอะ แต่ยังไงมันก็เป็เสือ แต่จะว่าไปผู้เชี่ยวชาญเื่ทำนองนี้ก็ยืนหัวโด่อยู่นี่แล้วนี่หว่า ต่อไปคงต้องหาเวลาขอคำปรึกษาจากมันแล้วล่ะนะ
“ตอนอยู่ ม.ต้นเราเคยเรียนห้องเดียวกัน คนชอบเยอะอยู่นะ แต่ถ้านายชอบก็พอคุยให้ได้อยู่”
อ๋องพูดพลางหันไปทางกลุ่มเด็กห้องสองที่กำลังเดินไป
“ดีเลยอ๋อง ติดต่อให้โต้หน่อยเพื่อน”
บาสเอ่ยขึ้นประหนึ่งเป็เื่ของตัวเอง โตโต้ได้แต่มองสองคนนี้คุยข้ามหัวเขาไปมาอย่างออกรส พวกมึงไม่ต้องหวังดีกันขนาดนั้นก็ได้!
627
