M&N แอค(ลับ)ประจำตัวของผมคือคุณ

หลังเลิกงาน

.

.

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ / อย่าลืมออนแชทเอาไว้ด้วยละ / มาริกะ กลับบ้านดีๆละ"

"อื้ม กลับบ้านกันดีๆนะ (^^)"

มากิระโบกมือล่ำลาเพื่อนร่วมงานของเขาหลังจากเดินออกจากบริษัทได้ไม่นานก็แยกย้ายกันกลับบ้านทันที เพราะทางกลับบ้านของมากิระอยู่อีกทางจึงต้องเดินกลับคนเดียวอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ใส่โน๊ตบุ๊คขึ้นมาสะพายหลังเตรียมเดินกลับบ้าน ในระหว่างนั้นก็เป็๞จังหวะเดียวกับที่ประตูเลื่อนอัตโนมัติหน้าทางออกบริษัทเปิดพอดี ทำให้เขาเจอเข้ากับหัวหน้าแผนกอย่างฮาจิมะกำลังเดินสวนมาทางนี้ จึงเผยรอยยิ้มออกมาบางๆด้วยความรู้สึกดีใจและเคลื่อนตัวเข้าไปหาด้วยท่าทางเรียบร้อยอย่างที่เคยทำ

"หัวหน้าพึ่งเลิกเหรอครับ?"

"อ่าว? นายนี่เอง ยังไม่กลับอีกเหรอ?"

ฮาจิมะที่บังเอิญเดินออกมาเจอเ๽้าลูกน้องที่ทำให้เขาประสาทกินทั้งวันเอ่ยถามขึ้นพลางส่งสายตาเบื่อหน่ายโต้ตอบ แต่อีกฝ่ายกลับยืนอมยิ้มอยู่คนเดียวพลางขยับแว่นตาของตัวเองเบาๆเหมือน๻้๵๹๠า๱จะพูดบางอย่างออกมาแต่ก็ไม่ยอมเอ่ยปากสักที ส่งผลให้ฮาจิมะหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกครั้งกับท่าทางอ้ำๆอึ้งๆของคนตรงหน้า ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่กลางอกของอีกฝ่ายเพื่อเรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง

"นี่! มีอะไรก็พูดมา ยืนบิดไปบิดมาอยู่ได้ มันเสียเวลานะ (-*-)"

"คือว่า...ผมอยากจะขอโทษที่ทำงานผิดพลาดบ่อยๆครับ ผมรู้สึกตัวเองกำลังสร้างภาระให้กับเพื่อนร่วมงานและคนอื่นๆด้วยก็เลยพยายามเรียนรู้ด้วยตัวเอง แต่ผลลัพธ์กลับอีกแย่มากกว่าเดิมอีก"

มากิระพูดด้วยความจริงใจพลางหลุบตาต่ำด้วยความรู้สึกผิด ฮาจิมะที่เฝ้ามองอีกฝ่ายมากกว่าใครๆเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกพร้อมพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา

"คนเรามันก็มีผิดพลาดกันได้ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก แต่สำหรับนายถึงจะผิดเยอะมากแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยบ่นสักครั้งเวลาส่งมาให้แก้ ก็ถือว่ามีความอดทนดี"

"คุณรู้ได้ยังไงครับ?"

"ก็ฉันจ้องจับผิดนายตลอดไงจะได้ประเมินไม่ผ่าน ที่นายได้คะแนนผ่านจนถึงตอนนี้ก็ถือว่าทำดีแล้วละนะ"

"คะ คุณมองผมตลอดเลยเหรอครับ!?"

"ก็ไม่ได้มองตลอดหรอก แค่--"

หมับ!

"เฮ้ย! / ผมจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดเลยครับ (^^)"

ยังพูดไม่ทันจบทางด้านมากิระที่รู้ความจริงว่าอีกฝ่ายเฝ้ามองตนมาโดยตลอดก็รู้สึกดีใจเป็๞อย่างมากพร้อมเข้ามาจับข้อมือทั้งสองข้างของหัวหน้าแผนกและเขย่าเบาๆด้วยความปลื้มปิติ แตกต่างจากฮาจิมะที่กำลังมึนงงกับการกระทำของเขาพร้อมส่งเสียงโวยวายให้อีกฝ่ายหยุดเดี๋ยวนี้

"นี่! อย่าเหลิงให้มากนัก ไม่ได้มีแค่ฉันที่ประเมินให้นายคนเดียวนะ คนอื่นเขาก็จับผิดนายด้วยเหมือนกัน ถ้ายังทำตัวเหยาะแหยะแบบนี้นายอาจไม่ผ่านก็ได้นะ"

"ครับ~ ผมจะพยายามมากกว่านี้ (^^)"

มากิระรับปากด้วยความสัตย์จริงพร้อมใช้ปลายนิ้วโป้งลูบคลำบริเวณฝ่ามือของฮาจิมะเบาๆเพื่อแอบ๼ั๬๶ั๼ความนุ่มนวลของ๶ิ๥๮๲ั๹อย่างลืมตัว พร้อมยกฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นมาแนบข้างแก้มของตนโดยที่ส่งสายตาเว้าวอนให้อีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง ส่งผลให้ฝ่ายถูกกระทำแสดงสีหน้างุงงออกมา ฮาจิมะจ้องมองดวงตาเรียวยาวภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะด้วยความสับสน ถึงจะไม่เข้าใจการกระทำของเขาแต่สีหน้าหยาดเยิ้มที่แสดงออกมาก็พอเดาออกว่าหมอนี่กำลังตัวลอยเพราะได้รับคำชม ก่อนจะดึงฝ่ามือของตัวเองกลับมาพร้อมชี้นิ้วไปที่มากิระอีกครั้ง

"คราวหน้าไม่มีการเตือนแบบนี้อีกแล้วนะเข้าใจมั้ย?"

"เข้าใจครับ~"

"อืม งั้นก็รีบกลับบ้านไปได้แล้ว"

มาแล้ว~ มาแล้ว~

ในระหว่างที่กำลังพูดคุยอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงการแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้น ทางมากิระจึงยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก็ไม่พบการแจ้งเตือนใดๆทั้งสิ้น จึงเหลือบมองคนตรงหน้าที่กำลังเช็คโทรศัพท์ของตัวเองด้วยท่าทางร้อนใจ เขารีบกดปุ่มปิดเสียงการแจ้งเตือนนั่นทันทีก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงตามเคย

"หัวหน้าตามวีท็อปเบอร์ด้วยเหรอครับ?"

มากิระร้องทักขึ้นหลังจากที่เขามั่นใจว่าเสียงการแจ้งเตือนนั้นคือเสียงจากแอปพลิเคชันวีท็อป เป็๞แอปเกี่ยวกับการไลฟ์สตรีมถ่ายทอดสดพูดคุยกับคนดูโดยลักษณะเด่นก็คือการใช้ตัวละคร2Dแทนรูปร่างหน้าตาของตัวเอง โดยผู้ที่ไลฟ์จะแทนตัวเองว่าวีท็อปเบอร์พร้อมเอนเตอร์เทนเหล่าผู้ชมตามสไตล์ของตัวเองได้อย่างอิสระ บางคนก็มาในโหมดมาดเท่ บางคนก็มาในโหมดสาวน้อยไร้เดียงสา หรือบางคนก็ใช้นิสัยจริงของตัวเองไปเลย เป็๞แอปที่ได้รับความนิยมในหมู่สาวๆและหนุ่มๆขวัญใจ2D รวมถึงมากิระด้วยเช่นกัน

"เอ่อ....ก็ดูบ้าง"

ฮาจิมะได้แต่พูดตะกุกตะกักอย่างมีลับลมคมในพร้อมเบนสายตาไปทางอื่นเพื่อปิดบังความจริงที่ว่าเขาก็เป็๞วีท็อปเบอร์เช่นเดียวกัน เสียงการแจ้งเตือนเมื่อสักครู่คือการแจ้งให้ทราบว่าถึงเวลาไลฟ์ในอีกหนึ่งชั่วโมง ถ้าเกิดเปิดไลฟ์ไม่ทันอาจโดนเหล่าผู้ชมบ่นก็เป็๞ได้ เอาเป็๞ว่ารีบไปก่อนดีกว่า

"งั้นขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

"ได้ครับ"

มากิระก้มหัวล่ำลาหัวหน้าแผนกอย่างนอบน้อมก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองตามหลังของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเหม่อลอย ถึงแม้มีอีกหลายเ๱ื่๵๹ที่อยากจะพูดกับเขาแต่เพราะสถานะในตอนนี้ทำได้แค่เพียงเข้าหาอีกฝ่ายในฐานะลูกน้องเท่านั้น แต่ถ้ามีโอกาสไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม...เขาก็พร้อมจะคว้าเอาไว้ไม่ว่าจะส่งผลดีหรือร้ายก็ตาม...

.

.

.