หนูล่องลอยไปมา หนูเบื่อ เหงา กลัว เคว้งคว้าง เดียวดาย แล้วกลับไปเบื่อ เหงา กลัว เคว้งคว้าง เดียวดายอีกหน วนอยู่แบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วนะที่หนูต้องอยู่แบบนี้
มันเริ่มต้นั้แ่เมื่อไหร่และจะสิ้นสุดลงตอนไหน ... หนูหาจุดเริ่มต้นและปลายทางไม่เจอ
หนูกอดเข่ามองยาใจที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ในเรือนเพาะชำ ดูเธอมีความสุขและร้องเพลงไปด้วย
เสียงหนึ่งลอยแว่วมาให้ได้ยิน เสียงนี้สงบและสะกด ล่องลอยและลุ่มลึก มีอำนาจแห่งความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจ ฟังดูคล้ายบทสวดมนต์ที่นักเรียนสวดกันทุกวันศุกร์
เสียง์เป็ดั่งน้ำทิพย์ราดรดชโลมใจแห้งเฉาของหนู เหมือนคนกระหายน้ำท่ามกลางทะเลทรายได้พบกับบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ เสมือนเสียงนี้จะส่งตรงมายังหนูโดยเฉพาะ หนูลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่รู้ตัว เสียงนี้มีอำนาจให้หนูตามไป หนูทิ้งยาใจให้อยู่กับซากต้นไม้และบทเพลงของเธอ หนูเดินตามเสียงนี้ไปด้วยอาการสงบ ตรงข้ามกับใจที่เต้นระทึก หนูเคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนไหมนะ
ชายหน้าตาประหลาดผมสีขาวนั่งอยู่บนพื้น เขาเป็คนที่เปล่งเสียง์นี้ เมื่อหนูมองเขาอีกที หนูก็จำได้ว่าเขาคือใคร เด็กชายที่เล่นกับหนูในวันนั้น ก่อนที่หนูจะ ....
หนูนั่งลงตรงข้ามเขา เขายังหลับตาเปล่งเสียงนี้ออกมาไม่หยุด ก็แค่เสียงจากปากคน ทำไมมันทำให้หนูสงบได้ขนาดนี้ หนูค่อยๆ หลับตาลงซึมซับทุกถ้อยคำจากกระแสเสียงนี้
เสียงที่หนูไม่เข้าใจความหมายแต่ััได้ถึงความสว่าง สงบ ความเมตตา ความมีน้ำใจ ความปรารถนาดีที่ส่งมายังหนูเท่านั้น ... ถึงแม้จะมีข้อแลกเปลี่ยนก็ตาม
มันไม่ใช่รางวัล แต่เป็สินบน เมื่อหนูทำในสิ่งที่ชายผมขาวคนนี้ร้องขอได้
หนูพาเขาไปเห็นในสิ่งที่เขา้าเห็น ร่างนั้นที่ลอยอยู่กลางอากาศ ผมรุงรังสยายปรกหน้า ดวงตาที่เหลือแต่ตาขาวคล้ายจ้องมองลงมายังเบื้องล่าง ประสบการณ์ครั้งสุดท้ายเมื่อครั้งที่หนูยังมีลมหายใจอุ่น เขา้ารู้ไปทำไม ไม่ใช่สิ่งที่หนูควรสนใจ แต่สิ่งที่เขาให้กับหนูนี่สิ เป็สิ่งที่หนูรอคอยมานานเหลือเกิน
หนูกลับไปที่เรือนเพาะชำอีกครั้ง ยาใจหายไปแล้ว ใช่สิ!!! เลิกเรียนแล้วเด็กนักเรียนทุกคนต้องกลับบ้าน ยกเว้นหนู ที่ยังไปไหนไม่ได้ ทำได้เพียงลอยไปลอยมา เดินไปเดินมาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้
และตอนนี้หนูจะทำอะได้ล่ะ นอกจากรอ รอให้เป็เช้าวันใหม่ รอแสงสว่างอีกครั้ง และรอให้ทุกคนมาโรงเรียน
หนูเดินไปมา เอาเท้าเตะก้อนดิน ดึงหญ้าขน อ่านหนังสือทุกเล่มที่เคยอ่านมาแล้วซ้ำไปซ้ำมา เดินขึ้นเดินลงระหว่างอาคารและสนามหน้าเสาธง วันนี้ไม่มีใครมาเลย แม้แต่ตัวละครของหนู หนูคิดถึงโสนน้อยจัง เธอมักมาพร้อมกับบ้านทรงไทยสีทองเสมอ เธอจะถือมันตลอดเวลา ... น่าตลกจัง แต่เมื่อมาคิดอีกที หนูภาวนาอย่าให้เธอออกมาหาหนูตอนนี้เลย เพราะเธอจะมาพร้อมกับนางกุลา หน้าตาน่าเกลียด และคิ้วขมวดตลอดเวลา ถึงเธอจะชุบตัวในบ่อทองแล้วก็เถอะ มันก็ไม่ได้ทำให้เธอดูดีขึ้นเลย
หนูพาตัวเองกลับมานั่งในห้องพยาบาลอีกครั้ง นั่งแล้วก็นอน นอนแล้วก็นั่ง อย่างน้อยวันนี้ก็มีข้อดี ความสว่างที่ชายผมขาวมอบให้ ทำให้วันนี้หนูมีเสื้อผ้าสะอาด ร่างกายสดชื่น ไม่บวมพอง หรือเนื้อหลุดทีละชิ้นอย่างเช่นที่ผ่านมา
ใครกันนะที่ร้องเพลง ... มีคนมาที่นี่อีกแล้ว เธอร้องเพลงมาด้วย นี่เป็เพลงที่หนูเล่นตบแปะนี่ หรือว่าจะเป็
... ยาใจ!!! ...
หนูเงยหน้ามาอีกทีเห็นยาใจวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าดีใจ หนูรีบกระเด้งตัวจากพื้นและวิ่งเข้าไปหาเธอ เราจับมือ ะโ หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
แต่เดี๋ยวก่อนนะ!!! เธอมากับใคร เธอไม่ได้มาคนเดียว สีหน้าของเธอบอกว่าอยากเล่นกับหนู
หนูตามใจเพื่อนเพราะหนูเองก็อยากเล่น ความสว่างที่หนูได้รับจากชายผมขาวทำให้เรี่ยวแรงหนูกลับมาอีกครั้ง หนูปิดประตูใส่หน้าคนด้านนอกที่จะเข้ามาขัดขวางไม่ให้หนูเล่นกับเพื่อน ... สมน้ำหน้า
ตอนนี้ก็เหลือเราแค่สองคน เราจะเล่นกันให้หนำใจไปเลย ก่อนที่จะ ....
หนูรู้ว่าคนด้านนอก้าอะไร ซึ่งนั่นเป็สิ่งที่หนูไม่เคยกล้าทำ เป็สิ่งที่หนูคอยหลบหนีมาตลอด นี่หรือเปล่าที่เป็สาเหตุให้หนูต้องอยู่แต่ที่นี่ ... ไปไหนไม่ได้เลย
แต่วันนี้หนูมียาใจ ดีใจนะที่เธออยู่ตรงนี้ ถ้าหนูมีเพื่อน หนูอาจกล้าขึ้น หนูอาจกล้าเผชิญหน้ากับความกลัวถ้าหนูมีใครสักคนอยู่ด้วย แล้วต้องเป็เธอนะยาใจ เธออาจช่วยฉันได้
หนูเล่นกับยาใจอย่างสนุกสนาน แม้ความมืดจะเข้ามาเยือนแล้ว และวันนี้ยาใจก็เอาเรียงความมาส่งครูสารภีแล้วด้วย เรียงความที่เธอทำด้วยตัวเอง หนูดีใจที่เธอหาความสุขของตัวเองเจอ ยาใจขีดฆ่าชื่อเธอบนเรียงความของหนูและเขียนชื่อให้หนูใหม่ เราจะไปส่งครูสารภีพร้อมกัน หนูไม่หวังรางวัลจากนางผีเสื้อสมุทรหรอกนะ หนู้าแค่เรียงความของหนู ้าแค่นี้จริงๆ
ในระหว่างที่เรากำลังเล่นกันนั้น กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงและเสียงกัดกินก็แทรกเข้ามา ... เขามาแล้ว ... เขามาทุกวัน มาพร้อมกับสิ่งน่ารังเกียจ สะอิดสะเอียนนี้
อาจเป็เพราะแสงสว่างจากชายผมขาวใจดีคนนั้นที่หยิบยื่นให้หนู ทำให้ความหวาดกลัวน้อยลง หนูยื่นมือไปจับมือยาใจ
"ไปเถอะ เราออกไปพร้อมกัน" ไม่รู้อะไรบันดาลให้ความกล้าของหนูเกิดขึ้น แต่ไม่ว่ามันจะเป็อะไร หนูขอขอบคุณ
ยาใจเดินไปจนถึงห้องพักครู เธอหยุดยืนตรงนั้นพักใหญ่ หนูไม่รู้ว่าเธอหยุดทำไมและเห็นอะไร แต่อาการที่เธอแสดงออกมา หนูว่ามันไม่ค่อยดีนัก
จากนั้นเราก็เดินจับมือกัน ฮัมเพลง บางครั้งยาใจก็หัวเราะ เราทั้งคู่เดินผ่านเรือนเพาะชำไปจนถึงห้องน้ำนักเรียน ที่ตรงนั้น ต้นตอของกลิ่นเน่าเหม็น กลิ่นชัดขึ้นทุกขณะที่เราย่างก้าว ผสมกับเสียงดูดกลืนอย่างตะกละตะกลาม ความกลัวของหนูทวีความรุนแรงขึ้น มันครอบงำ มันแผ่ซ่านไปทั้งตัว
ยาใจบีบมือหนู เมื่อหนูหันไปมองเธอ หนูเห็นสายตาของความเอื้ออาทร ปลอบใจ เข้าใจ
... ขอบคุณนะ
เรามาถึงแล้ว ที่นี่ไง ต้นตอของเสียงและกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียน
'ครูวีรกิจ' ครูมาทำอะไรที่นี่คะ ทำไมครูต้องทำแบบนี้ ครูทำแบบนี้ทุกวันใช่ไหมคะ ที่หนูกลัวทั้งหมดคือกลัวครูใช่ไหม ครูพละของหนู คนที่สอนหนูถึงวิธีการหายใจ
หนูมองครูล้วง ควัก กัด กิน กลืน ครูไม่เห็นหนู ครูไม่สนใจหนู ครูทำเช่นเดิมเหมือนสิ่งนี้เป็หน้าที่ ... โธ่!! ครูคะ
ชายผมขาวเขาช่วยหนู เขาอาจช่วยครูได้ด้วย เป็ครั้งแรกที่หนูอยากเจอเขาอีกครั้ง และเป็ดั่งคำอธิษฐาน เพราะจู่ๆ เขาก็วิ่งมา ถึงเขาจะร้องไห้ แต่เขายังมีแสงสว่างในตัวเมื่อเวลาที่เขาเปล่งวาจานั้นออกมา มันเป็แสงแห่งความเมตตา ปลอบประโลมใจ เห็นอกเห็นใจ ประหนึ่งพระสงฆ์องค์เ้าทุกองค์มารวมกันตรงนี้
แสงสว่างนี้ชำแรกผ่านจิต ซึมซับเข้าไปในทุกอณูของผัสสะ
เขาส่งแสงสว่างนี้ให้ครูวีรกิจ เพียงไม่นานร่างครูก็หายไป ร่างเหม็นเน่านั้นหายไปแล้ว และหนูหวังว่าครูจะไม่กลับมาทำแบบนี้อีก
เมื่อครูจากไป ความโปร่งโล่งใจก็มาสู่หนู ... ใกล้ถึงเวลาของหนูเหมือนกัน
แต่หนูยังไปไม่ได้
ตอนนี้ในมือหนูมีกระดาษ 2 แผ่นเป็เรียงความของหนูกับยาใจ หนูแอบขำที่ยาใจเขียนสั้นกุด ครูสารภีต้องภูมิใจกับเรียงความของหนูแน่ๆ
หนูกลับไปที่ห้องพักครูแต่ครูสารภีไม่อยู่ หนูจึงวางกระดาษไว้บนโต๊ะ ทำไมการกระทำแค่นี้สร้างความโล่งใจให้หนูได้ขนาดนี้
ในวิชาภาษาไทยหนูเคยเรียนคำนี้ เรียกว่าอะไรนะ!! อ๋อ ... 'ยกูเาออกจากอก' ใช่แล้ว!!! คำนี้แหละที่หนูกำลังรู้สึก
ครูสารภีมาแล้ว ครูสวยจัง ผมยาวของคุณครูทำให้ครูดูสวยมาก ครูยื่นมือมาจับมือหนู ครูหันไปมองชายผมขาวคนนั้น ครูยิ้ม ... หนูไม่ได้เห็นครูยิ้มมานานแล้ว รอยยิ้มของครูทำให้หนูยิ้มตาม หนูหันไปมองชายคนนั้นเช่นกัน เขายืนมอง จังงัง แข็งทื่อ ตัวสั่น น้ำตาไหล
จากนั้นเขาก็พูดอีกแล้ว เขาพูดถึงสิ่งที่มีอำนาจ บารมี เมตตา แสงสว่าง เป็สุขและร่มเย็น เขามีน้ำใจจัง เขาเผื่อแผ่ เขาทำให้หนูรู้สึกว่าเขาเมตตาหนู เขาปรารถนาดี
หนูค่อยๆ หลับตา คล้ายมีคนเอามือนุ่มมาลูบบนศีรษะของหนูอย่างเอ็นดู รักใคร่ ... หนูเป็ที่รักด้วยเหรอ หนูรู้สึกเป็ที่รัก รู้สึกถูกรัก ถูกเมตตา
ดีจังความรู้สึกนี้ .... รู้สึกเหมือนตัวลอยขึ้น ลอยขึ้น ตัวเบา เบาหวิว ตัวไม่หนักแล้ว หนูค่อยๆ ลอยออกไปไกล ไปไกล เวทนาสุดท้ายที่รับรู้ได้คือ ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณ
... ขอบคุณนะชายผมขาว
920
![Scramble Wizards [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569482884_25154860.webp)
