ซูิจูรู้ว่าเด็กคนนี้แม้จะอายุเท่ากับลูกสาวของเธอ แต่ด้วยอุบัติเหตุครั้งนั้นมันทำให้สมองของเขากระทบกระเทือน ไม่พัฒนาตามอายุไปด้วย แถมเขายังเป็ลูกของคนรวยอันดับหนึ่ง ดังนั้นหล่อนจึงต้องเอาใจเป็พิเศษ
“ป้าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวป้าจะพาเนี่ยฝานไปอาบน้ำและซักผ้าเองนะ”
ซูิจูวางผ้ากันเปื้อนลง เดินไปที่ประตูหน้าร้านแล้วหันป้ายจากคำว่า 'เปิด' เป็คำว่า 'ปิด' ค่อยเข้ามาหาเนี่ยฝาน อุ้มชายหนุ่มเดินไปยังห้องน้ำหลังร้าน
ห้องน้ำมีขนาดเล็กมาก แถมอุปกรณ์ต่างๆ ยังค่อนข้างเก่า เทียบไม่ได้กับวิลล่าของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเนี่ยฝานกลับไม่บ่น
ซูิจูเริ่มถอดเสื้อผ้าให้เนี่ยฝาน ชายหนุ่มมีร่างกายอ่อนแอ ดังนั้นภายใต้เสื้อผ้าจึงเป็ิัแห้งติดกระดูก เรียกได้ว่าไม่ค่อยมีเนื้อให้จับ เธอไม่มีอารมณ์ชื่นชมร่างกายดังกล่าว สำหรับซูิจูแม้ว่าเนี่ยฝานจะอายุ 19 ปี แต่สมองของเขาไม่ต่างจากเด็ก 6 ขวบ
กางเกงเล็กๆ ถูกดึงออกมาแล้วโยนเข้าเครื่องซักผ้าแบบปั่นแห้ง
จัดการทั้งหมดเสร็จจึงหยิบฝักบัวไว้ในมือ เปิดน้ำอุ่นๆ แล้วฉีดใส่ตัวเขา
เนี่ยฝานยืนนิ่งๆ ให้หล่อนจัดการ แต่ดวงตายังเหล่มองเต้าทั้งสองไม่หยุด
“มีอะไรแปลกกับป้าเหรอ...” ซูิจูถามด้วยรอยยิ้ม เนี่ยฝานหัวเราะเล็กน้อยแล้วชี้ไปที่หน้าอกของหล่อน
“มันคืออะไร ใหญ่ดีจัง ทำไมของคุณป้าถึงใหญ่แต่ของผมกลับไม่มี นอกจากนั้นดูตรงนี้ของผมสิ มันรู้สึกแปลกๆ เหมือนว่าฉี่จะแตก”
“เอ๊ะ!”
ซูิจูผงะเมื่อเห็นช้างน้อยขนาดเท่านิ้วก้อยตื่นตัว เธออดไม่ได้ที่จะตำหนิตัวเอง
เป็ไปได้ไหมที่เด็กคนนี้มีอารมณ์เพราะเห็นร่องอก แต่ไม่น่าจะเป็ไปได้ เนี่ยฝานสมองทำงานผิดปกติไม่สามารถพัฒนาได้ นั่นคือคำพูดจากลูกสาวของเธอและมันก็ไม่ผิดหลังจากเห็นเด็กคนนี้เมื่อหลายปีก่อน
“มันร้อน...มันร้อน บางทีอาจเพราะเนื้อแพะของป้าแน่เลย ป้ายังล้างมันออกให้ผมไม่หมดดังนั้นมันจึงร้อนแบบนี้ ฮือฮือ หากมันไม่สามารถกลับไปเป็เหมือนเดิมได้ ผมจะฟ้องที่บ้านเลยคอยดู นอกจากนั้นซูหยวนยังบอกผมอีกว่าป้าค้างค่าเช่ามาหลายเดือนแล้วนี่นา”
ฟังคำพูดของชายหนุ่มตัวเล็กตรงหน้าที่เหมือนจะขู่ตัวเอง ซูิจูไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ เขาไม่มีความน่ากลัวเลยสักนิด กลับกันยังน่ารักออก ดังนั้นเธอจึงไม่รังเกียจยื่นมือไปแล้วลูบคลึงเบาๆ
การทำแบบนี้ทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้น เกิดคำถามขึ้นในใจซูิจู “ทำไมฉันถึงหน้าแดง เล็กเท่านิ้วก้อยมันไม่ทำให้ฉันมีความสุขหรอก แต่ทำไมกันล่ะ หรือเพราะของขาดมาเป็ปี”
กลับกันชายหนุ่มดันโพล่งขึ้นมาว่า “ฮือฮือ มันรู้สึกแปลกๆ มันรู้สึกแปลกๆ ป้ากำลังทำอะไรผมเนี่ย ทำไมป้าต้องจับของผมแบบนั้น”
ซูิจูตื่นจากภวังค์ วางความคิดในหัวลงแล้วอมยิ้มเล็กน้อย
“ป้ากำลังช่วยเธอทำความสะอาดไง นอกจากนั้นทำแบบนี้แล้วเดี๋ยวมันก็สงบแล้วหลับลง เนี่ยฝานจะได้ใส่กางเกงได้เหมือนเดิมไงล่ะ”
“จริงเหรอครับ”
“จริงสิ ป้าไม่มีเหตุผลต้องโกหกหรอก”
เนี่ยฝานเผยรอยยิ้มเล็กน้อยแล้วใช้มือกดศีรษะของเธอลง ซูิจูใ ก่อนจะรู้สึกว่าน้ำร้อนๆ สีขาวพุ่งใส่หน้าของเธอ กลิ่นคาวคลุ้งทำเอาสติแทบเตลิด
“แง แง แง ผมฉี่แตกใส่หน้าป้า ผมมันไม่เอาไหน ขอโทษนะครับป้าซู” เนี่ยฝานร้องไห้น้อยๆ ทำเอาอารมณ์ที่ยุ่งเหยิงของซูิจูกลับมาเป็ปกติ หล่อนรีบเช็ดหน้าของตัวเอง ตามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่เป็ไรจ้ะ นอกจากนั้นป้าไม่รังเกียจหรอก กลับกันหากสิ่งนี้ทำให้เนี่ยฝานรู้สึกดีป้าก็พอใจ”
“จริงเหรอครับ งั้นเอางี้ไหม หากป้าล้างตัวให้ผมแบบนี้ทุกวัน เดี๋ยวเื่ค่าเช่าร้านผมจะหาทางช่วยเอง ฮี่ฮี่ ป้าตกลงใช่ไหม” เนี่ยฝานเริ่มโยนกิ่งมะกอก ไม่เป็ไรที่จะทำลายโครงเื่ แต่อย่างน้อยเขาต้องได้ค่าตอบแทน ไม่ใช่การช่วยฟรีๆ ตามที่นักเขียนสุนัข้าแล้วพระเอกได้เครดิตคนเดียว
“เอ๋...นั่นมัน” ซูิจูผงะ จนลืมไปว่าน้ำขาวๆ ไหลตกลงมาตรงมุมปาก
“ป้าซูไม่ต้องคิดมาก มันก็แค่การอาบน้ำเฉยๆ เองนะ หรือว่าป้ารังเกียจผม ป้ารังเกียจผมใช่ไหม งั้นคราวหน้าผมจะไม่มาที่นี่อีกต่อไปแล้ว!” เนี่ยฝานแสร้งทำเป็อารมณ์ขึงขัง ซึ่งมันกลับได้ผลดี ซูิจูรีบจับมือเล็กๆ ของเขา พลางบอกว่า
“ใครบอกว่าป้าจะไม่อาบให้ ป้าสัญญาว่าจะอาบน้ำกับเนี่ยฝานทุกวัน แต่ว่าเนี่ยฝานต้องจัดการเื่ค่าเช่าให้ป้านะ”
“แน่นอน ฮี่ฮี่ แค่นี้เองสบายมาก”
หลังจากได้รับคำสัญญาจากซูิจูผ้าดันซักแห้งพอดี
เนี่ยฝานใส่ชุดแล้วเดินกลับไปขึ้นรถ โดยไม่รอซูหยวนกลับมา กระทั่งนางเอกกลับมาถึงได้ผ่านมาแล้ว 10 นาที
“อ้าวแม่ แล้วนี่เขาไปไหนล่ะ”
“ถ้าถามถึงเนี่ยฝานละก็เขากลับไปแล้วล่ะ”
“เอ๋...ทำไมหมอนั่นถึงกลับก่อนละ บอกเองแท้ๆ ว่าจะอยู่รอ ชิ! พวกไม่รักษาสัญญา”
“ไม่ต้องโกรธหรอก เนี่ยฝานนั่งคุยกับแม่หลายเื่เลย นอกจากนั้นเขายังสัญญาว่าจะช่วยค่าเช่าร้านให้แม่ ดังนั้นลูกอย่าทำไม่ดีต่อเนี่ยฝานเลยนะ” ซูิจูต้องรีบแก้ไขสถานการณ์ หากเนี่ยฝานโกรธเพราะลูกสาวคงไม่ใช่เื่ดี อย่างน้อยเธอได้เลือกแล้ว อีกอย่างมันไม่มีปัญหาใดๆ ต่อการอาบน้ําให้เด็ก ก็เหมือนกับการเลี้ยงลูกนั่นแหละ
“หืม...นับว่าหมอนั่นรู้ตัวว่าต้องทำอะไร คิคิ โอเคโอเค แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย แต่ว่าการที่เนี่ยฝานทำแบบนี้เพราะคำพูดของเย่ซวน ยังไงก็ตามหากเย่ซวนเข้ามากินอาหารในร้านเราอีกละก็ แม่ต้องให้เขากินฟรีๆ นะคะ ห้ามเก็บเงินเป็อันขาด!”
ซูิจูไม่ได้โง่ หล่อนรู้ว่าลูกสาวชื่นชอบเด็กเย่ซวนเป็อย่างมาก แต่เธอแปลกใจอย่างยิ่งที่เนี่ยฝานตอบตกลงช่วยเหลือเพราะเย่ซวน มันจะเป็ไปได้เหรอ ไม่ใช่ว่าเขาตกลงเพราะอยากให้เธออาบน้ำให้หรือไง
ซูิจูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ้าส่งข้อความไปหาเขาแล้วถามให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่เพราะลูกค้าที่เข้ามาในร้าน จึงทำให้หล่อนลืมเื่นี้ไปเลย
......
กลับมาถึงบ้านเนี่ยฝานได้พบกับเหวินจิงที่มายืนรอ
ผู้หญิงคนนี้หากไม่บ้าเหมือนกับในพล็อตต้นฉบับ หล่อนนั้นถือเป็ผู้หญิงที่ดูดีและเหมาะกับการเป็ภรรยาจริงๆ
“นายน้อยคะ ทำไมวันนี้ถึงได้กลับช้าล่ะคะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
“ฮี่ฮี่ ไม่มีอะไร แค่ไปเที่ยวเล่นบ้านของซูหยวนเท่านั้นเอง”
“ซูหยวน...” เหวินจิงนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ทันใดนั้นใบหน้าของหล่อนเต็มไปด้วยความโกรธ
“พี่สาวพยาบาลเป็อะไรไปเหรอ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย”
“อ้อ...ไม่เป็ไรค่ะ แค่เหม่อนิดหน่อย”
“ฮี่ฮี่ สงสัยคงนอนฝันว่าวิ่งไล่จับกับผมทั้งคืนสินะ”
“ใช่แล้วค่ะ เมื่อคืนนี้เหวินจิงวิ่งหนีนายน้อยแทบทั้งคืนเลย”
เนี่ยฝานเดินขึ้นไปบนชั้นสองเมื่อคุยกับหญิงสาวเสร็จ เขาล็อกประตูและมองไปที่กบซึ่งกำลังยกดัมเบลด้วยสองมือ
แน่นอนว่ามันเป็ภาพที่บ้ามาก
กบตัวเท่ากำปั้นจะมีแรงที่ไหนมายกดัมเบล และดูจากตัวเลขที่เขียนไว้ข้างๆ อุปกรณ์การยกมันยังหนักถึง 100 กิโลกรัม!
ให้ตายสิดัมเบลน่าจะหนักมากแน่ๆ แต่เ้ากบน้อยก็ยังยกขึ้นมาได้อย่างชิลๆ
“ติ้ง...ตรวจพบว่าเ้าของยังอ่อนแอมาก ในโลกที่อันตรายนี้เสี่ยวชิงกลัวว่าเ้าของจะถูกฆ่า จึงเตรียมตัวเริ่มออกเดินทางสู่ต่างโลก ในขณะเดียวกันจะพยายามมองหาสมุนไพรมารักษาช้างน้อยที่เล็กเหมือนกับนิ้วก้อยผู้หญิง หากเ้าของไม่สามารถมีลูกได้คงน่าหัวเราะ”
เนี่ยฝานที่ยืนอยู่ตะลึงงัน แม้ว่าจะเป็กบแต่ดูเหมือนมันจะกล้าหาญที่จะพูดคำนี้กับเขา แต่เอาเถอะเขาอ่อนแอเกินไปจริงๆ นั่นแหละ ดังนั้นจึงเลือกที่จะเมินมัน
เสี่ยวชิงวางดัมเบลลงจากนั้นะโเข้าไปในหลุมดำ
เนี่ยฝานไม่รู้ว่ามันจะเดินทางไปโลกไหน แต่หากเป็โลกวิกฤตทางชีวะเคมีเขาก็อยากจะให้มันนำจิลกลับมาจริงๆ
นั่นคือตำรวจสาวสุดเซ็กซี่และเท่มากๆ โดยเฉพาะภาพยนตร์ภาดสองซึ่งออกฉายในปี 2004 เรียกได้ว่าผู้กำกับทำการบ้านมาดี หานักแสดงมาเล่นบทจิลราวกับถอดแบบออกมาจากต้นฉบับเกม
เสียงเคาะประตูดังขึ้น มันถูกปลดล็อคด้วยรหัสจากภายนอก เป็เหวินจิงที่เดินเข้ามาในห้อง
“นายน้อยได้เวลาอาบน้ำแล้ว หลังจากนี้จะเป็อาหารเย็น ซึ่งทางพ่อครัวได้เตรียมยาจีนสูตรพิเศษไว้ให้นายน้อย”
เนี่ยฝานกระตุกริมฝีปาก ยาจีนพวกนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าถูกส่งมาจากพ่อแม่ที่้าให้เขาบำรุงร่างกายดีๆ อสุจิจะได้แข็งแรง พร้อมสำหรับทายาทคนต่อไปของสกุลเนี่ย
เมื่ออาบน้ำเสร็จลงไปยังชั้นล่าง เขาไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับคู่หมั้นในนิยาย โอวหยางเพนจี สูง 1.8 เมตร ผมสีบลอนด์ ั์ตาคู่นั้นเหมือนอัญมณีใต้มหาสมุทร นอกจากนั้นผิวยังขาวซีด
เพนจีเห็นว่าเขาลงมาแล้วจึงวิ่งไปกอดแล้วหมุนเนี่ยฝานกลางอากาศ ชายหนุ่มรู้สึกตาลาย ให้ตายสิผู้หญิงคนนี้มีกำลังเยอะจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่เื่แปลก สุดท้ายหล่อนนั้นเป็ลูกเทพจากเกาะอเมซอนนี่นะ
“ว่าไงจ้ะเ้าตัวเล็ก คิดถึงคู่หมั้นคนนี้หรือเปล่า” เพนจีวางเขาไว้บนพื้นแล้วยิ้มถาม
1K
