ความลับของหนูกับลุงอดัม (NC20+)

        "อ้าว มาแล้วเหรออดัม เข้ามาก่อนสิ"

        "อืม.. เจนไม่อยู่บ้านใช่ไหม?"

        "เออ มันบอกจะกลับค่ำๆ โน่นแหละ เรายังมีเวลาอีกเยอะ"

        "อ่อ...... คือวันนี้กูมีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ มานั่งคุยกันหน่อยได้ไหม"

        "ได้สิ แต่ตรงนี้ไม่สะดวกมั้งคะ.. ขึ้นไปบนห้องนอนดีกว่า"

        "แต่ว่ากู.."

        "ตามมาเหอะน่า กูไม่ได้จะห้ามมึงพูดสักหน่อย"

        ปิ่นหันหลังเดินนำขึ้นบันไดไปทำให้อดัมไม่มีทางเลือกนอกจากเดินตาม เขาใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นบวกกับความกลัวเพราะเขาทนอึดอัดกับสภาพที่เป็นอยู่ต่อไปไม่ไหว วันนี้เขาเลยตั้งใจจะมาสารภาพทุกอย่างกับปิ่นเพื่อหาทางออกร่วมกันแม้จะรู้ทั้งรู้ว่าอาจจะโดนเพื่อนเกลียดไปตลอดชีวิตก็ตาม

        เมื่อขึ้นมาชั้นบนและเข้าไปถึงห้องนอนได้ปิ่นก็หันกลับมาโผเข้ากอดจูบเขาอย่างเร่าร้อน อดัมอ้าปากรับลิ้นของเธอเข้าไปดูดกินด้วยความรู้สึกหลายๆ อย่างปะปนกันพลางคิดหาจังหวะว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาที่น่าอึดอัดนี้แบบไหน

        "อืมม.. จ๊วบบ.. เป็นอะไรเหรอ ดูมีเรื่องเครียดๆ นะ"

        "เอ่อ.. กู.."

        "อยากคุยเรื่องอะไรน้าาา.. มีอะไรอยากได้เป็นพิเศษแน่ๆ เลยแบบนี้.. บอกมาสิ เดี๋ยวปิ่นทำให้"

        "คือ.. เรื่องนี้กูว่ามึงจะไม่ชอบแน่ๆ.. มึงตั้งสติแล้วฟังกูก่อนนะ" เขาจับตัวปิ่นผลักออกเบาๆ ให้ถอนจูบออกไป

        "หูยย พูดถึงขนาดนี้กูยิ่งอยากโดนเร็วๆ แล้วสิ จะเอาแบบไหนก็มาเหอะ.. มึงทำกูตื่นเต้นจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย"

        ปิ่นพูดไปด้วยขณะถอดเสื้อผ้าตัวเองโยนทิ้งอย่างรีบร้อน ด้วยความที่เธอก็เครียดและเป็นกังวลกับเรื่องของไอ้เอกมาหลายวันทำให้วันนี้เธออยากปล่อยตัวปล่อยใจระบายมันออกมาผ่านเซ็กส์ที่ดุเดือดของเพื่อนฝรั่งควxยักษ์ให้สะใจ พอไม่เหลือเสื้อผ้าสักชิ้นเธอก็หันหลังให้เขาแล้วขึ้นเตียงไปคลานหมอบหน้าลงกับพื้น โก่งตูดชูสูงยื่นออกไปส่ายยั่วเบาๆ พร้อมกับใช้สองมืออ้อมไปแปะแก้มก้นแหกออกเปิดให้เห็นจุดสำคัญทั้งสองรูเต็มตา

        "ถ้าผู้ชายกำลังเงี่ยนจัดๆ แล้วบอกผู้หญิงว่าจะต้องไม่ชอบแน่ๆ กูคิดออกอยู่อย่างเดียว.. เอาสิ อยากใช้รูไหนเลือกเอาเลย เจลหล่อลื่นก็มีในลิ้นชักนะ มึงอยากลองเปิดซิงรูใหม่ใช่ไหมล่ะ เจ็บแค่ไหนกูก็จะทน กูอยากได้ยินเสียงมึงครางดังๆ จะแย่อยู่แล้ว"

        "ปิ่น.. มันไม่ใช่เรื่องแบบนั้น.. คือกู.. ไม่รู้จะเริ่มยังไง"

        "หรือถ้าตอนนี้ยังไม่กล้าพูดก็รีบๆ เสียบควxเข้ามาก่อนเถอะ อยากขออะไรก็บอกตอนเยดกูหนักๆ สิ ตอนโดนเยดกูไม่มีแรงขัดขืนหรอกมึงก็รู้.. ยิ่งตอนใกล้จะแตกนะ จะคำขอแบบไหนกูก็จะยอมทำให้มึงแน่นอน.. ตอนนี้กูเงี่ยนอยากได้ควxมึงแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว รีบช่วยกูก่อนเถอะนะ"

        สภาพของปิ่นที่หมอบคลานส่ายตูดไปมาในอากาศอ้อนขอเซ็กส์จากเขาเหมือนคนกำลังลงแดงทำให้อดัมไม่มีทางเลือก เขาถอนหายใจปลงแล้วถอดเสื้อผ้าออกจนหมด ตามขึ้นเตียงไปอ้าขาควบคร่อมตูดเธอไว้แล้วย่อตัวลงปักหัวบานกลางหลุมเสียวที่เปิดอ้า ทิ้งน้ำหนักทั้งตัวทิ่มพรวดทีเดียวส่งทั้งลำมุดหายถึงโคน

        "ซี้ดดด.. ก็ได้ เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง.. ถ้าอยากโดนนักกูก็จะเอามึงให้เละเลย"

        .

        .

        .

        เขาสนองตัณหาให้ปิ่นอย่างถึงใจไปหลายน้ำจนหมดแรงทิ้งตัวลงนอนกอดก่ายกันบนเตียง ปิ่นนอนกอดข้างตัวเขาแล้วซุกหน้าขึ้นไปหอมแก้มไล่จมูกสูดดมกลิ่นกายเขาด้วยความหลงใหล เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาหวานเยิ้มเพราะนอกจากความรู้สึกที่มันเกินเพื่อนไปแล้วเขายังมีรสเซ็กส์ที่เผ็ดร้อนเสริฟด้วยความเป็นชายขนาดเต็มอิ่มมันทำให้เธอตัดสินใจอะไรบางอย่าง

        "อดัม.. กูชอบที่เราเป็นอยู่ตอนนี้จัง"

        "อืม.. กูก็เหมือนกัน.." เขาพูดตอบแต่ก็ไม่กล้าหันไปสบตาเพราะยังคิดอะไรอยู่ในใจ

        "ผู้หญิงคนนั้นของมึง.. ยังคบกันอยู่รึเปล่า?" ปิ่นกลั้นใจถาม

        "...อืม" อดัมใจหายวาบเมื่อโดนถามถูกจุด

        "ไม่เห็นพามารู้จักเลย ถ้าเป็นแค่คู่นอนเฉยๆ ก็น่าจะพามาสนุกด้วยกันสิ...... คนนี้มึงจริงจังเหรอ?"

        "มะ-ไม่รู้สิ...... ยังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้นหรอก" เขาเริ่มทำตัวไม่ถูก

        "เหรอ.. งั้น.. แล้วกูล่ะ"

        "ปิ่น.."

        "คือ.. กูไม่ได้จะอะไรนะ ที่เราเป็นอยู่กันตอนนี้กูก็โอเคมากๆ แต่แค่.. กลัวว่าถ้ามึงอยากคบกับคนอื่นแบบจริงจังขึ้นมา.. มึงอาจจะไม่ต้องการกูอีก.."

        ปิ่นกลั้นใจพูดแสดงความรู้สึกออกไปเพราะไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้หายไปจากชีวิตอีก และหากเขามีเยื่อใยและให้คำมั่นว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหน เธอก็จะไม่ยอมกลับไปเป็นของเล่นชั่วคราวให้ใครอีกแล้ว

        "กูรู้สึกได้ว่ามึงมีเรื่องซีเรียสจะคุยด้วยเลยแอบคิดว่ามึงอาจจะอยากทิ้งกูเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ.. มึงรู้ใช่ไหมว่ากูไม่เรียกร้องอะไรหรอกนะ ให้กูอยู่ในสถานะแบบไหนก็ได้ ขอแค่แบ่งเวลามาให้กูบ้างเป็นครั้งคราวก็พอ.."

        "โธ่.. ปิ่น.."

        อดัมแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวเพราะเขารู้ว่าปิ่นถลำลึกในความรู้สึกที่มีกับเขามากเกินกว่าการเป็นแค่คู่นอนไปแล้ว และเขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่เขากำลังจะพูดมันจะทำให้เพื่อนต้องเสียใจมากขนาดไหน แต่เขาก็ไม่สามารถเก็บความลับนี้ไว้กับตัวได้อีก เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วดึงปิ่นให้ตามขึ้นมาสวมกอดไว้แน่น

        "อดัม.. เป็นไรเนี่ย ทำไมตัวสั่นขนาดนี้ล่ะ"

        "กูกลัว.."

        "กลัวอะไร.. กูไม่ได้จะกดดันอะไรมึงสักหน่อย ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า"

        "ผู้หญิงอีกคนที่กูกำลังคบอยู่.. คือเจน"

        ปิ่นได้ยินก็ค่อยๆ คลายกอดเขาออกมาจ้องตาถามหาความจริงเพราะยังไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

        "มึง.. หมายความว่าไง.."

        "กูแอบคบกับเจนมาก่อนที่เราจะ.. ก่อนที่เราจะมาลงเอยกันแบบนี้.. กูขอโทษ"

        "ยะ-ยังไงนะ กูไม่เข้าใจ.. ที่ว่าคบกันคือยังไง.. มึงคงไม่ได้......"

        "กูทำลงไปแล้วล่ะ..."

        อดัมพูดออกมาเบาๆ โดยจ้องตามองปิ่นด้วยสีหน้าจริงจังในขณะที่ปิ่นยังนั่งนิ่งทำตัวไม่ถูก พอได้เริ่มพูดก็เหมือนทุกสิ่งที่อึดอัดในใจอดัมมานานมันทะลักออกมา เขาเล่าเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงวันนี้ให้ปิ่นฟังแบบไม่มีอะไรต้องเก็บซ่อนไว้อีก

        ปิ่นนั่งฟังเงียบๆ ด้วยแววตาเลื่อนลอยแต่ข้างในแตกสลาย ความรู้สึกหลายอย่างผสมกันในอกแบบที่ไม่รู้ว่าจะเสียใจกับเรื่องไหนมากกว่ากันระหว่างเรื่องที่เขาแอบหาความสุขกับลูกสาวหรือเรื่องที่เธอแอบหวังว่าอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือกับเขาแต่ก็ต้องพังลงอีกแล้ว

        "กูรู้ว่าแค่คำขอโทษมันคงไม่พอ.. แต่กูอยากจะบอกว่าเรื่องของเจนในตอนแรก กูไม่เคยเห็นลูกของมึงเป็นของเล่นชั่วคราวเลย กูตั้งใจจะคบกัน ตั้งใจจะดูแลเจนในฐานะผู้หญิง และตั้งใจจะดูแลมึงกับลูกในฐานะครอบครัว.. แต่ยังไม่ทันไรเราสองคนก็.. ก็.."

        "........." ปิ่นก้มหน้าไม่มองเขาและยังนิ่งเงียบ

        "มึงรู้ใช่ไหมว่าวันนั้นของเรากูไม่ได้ตั้งใจจะเข้าหามึงแบบนั้นเลย.. ปิ่น...... คุยกับกูสิ.. นะ"

        "...แล้วตอนนี้มึงต้องการอะไร" ปิ่นพูดพึมพัมออกมาเบาๆ

        "กูอยากให้เรา.."

        "เราเหรอ!?.. มึงคิดว่าเราจะมองหน้ากันกินข้าวโต๊ะเดียวกันสามคนได้อยู่อีกเหรอ? ไม่มีคำว่าเราอะไรทั้งนั้นแล้วอดัม นั่นลูกสาวกูนะ! ลูกสาวคนเดียวของกู!"

        "ฟังก่อนสิ กูจะบอกว่าอยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม กูจะเลิกยุ่งกับทุกคน จะกลับไปอยู่ห่างๆ ในที่ของกู แต่ก็จะยังคอยดูแลครอบครัวมึงจากที่ไกลๆ.. เราจะยังเป็นเพื่อนกันเหมือนที่เคยเป็นมาตลอดได้อยู่รึเปล่า.."

        "เจนมันรักมึงรึเปล่า?"

        "...ไม่รู้สิ เรายังไม่เคยคุยกันแบบนั้น"

        "แล้วมึงล่ะ.. รักลูกสาวกูมั้ย?"

        "พวกเรายังแทบจะไม่ทันได้รู้จักกันดีด้วยซ้ำ เรากำลังจะเริ่มต้นความสัมพันธ์แต่เรื่องมันก็.."

        "แล้วกูล่ะ.."

        คราวนี้ปิ่นเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวดและเริ่มมีน้ำตา อดัมเลยจ้องตาพูดกับเธอด้วยความจริงทั้งหมดที่มี

        "ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อน หรือในฐานะผู้หญิง กูรักมึงแน่นอน นี่คือความรู้สึกที่กูมั่นใจที่สุด"

        ปิ่นได้ยินก็ปล่อยตัวเองให้ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น อดัมพยายามจะเข้ากอดปลอบแต่ก็โดนเธอปัดมือและบิดตัวหนีเลยได้แต่นั่งมองด้วยความรู้สึกผิดปล่อยให้เพื่อนได้ระบายความรู้สึกที่มีผ่านน้ำตาและเสียงร้องที่โหยหวนอยู่พักใหญ่กว่าจะสงบลงได้ เธอปาดเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มบนใบหน้าแดงฝาดแล้วพูดกับเขาด้วยเสียงสั่นเครือ

        "เจนจะต้องไม่รู้เรื่องของเรา มึงรับปากกูสิ"

        "...ได้สิ"

        "แต่กูคงเป็นเพื่อนกับมึงไม่ได้อีกแล้ว.. ไม่อีกแล้ว.. ฮือ.. ฮือ.. เราอย่าเจอกันอีกจะดีกว่านะ"

        "ปิ่นนน"

        "อย่างเดียวที่กูจะขอจากมึงเป็นครั้งสุดท้าย.. ถ้ามึงบอกว่ารักกูจริง ความรักที่มึงมีให้กู ช่วยใช้มันกับเจน.. รักเจน ดูแลลูกสาวกู.. อย่าให้ลูกต้องเป็นเหมือนกู มึงเข้าใจใช่ไหมว่าตลอดชีวิตของกูต้องเจอกับอะไร"

        "แต่ว่า.."

        "ออกไปได้แล้ว.. กูอยากอยู่คนเดียว"

        สภาพของปิ่นในตอนนี้ทำให้อดัมคิดว่าคงไม่สามารถคุยอะไรได้อีก เขาลุกขึ้นแต่งตัวช้าๆ พยายามมองเธอตลอดเวลาหวังว่าจะมีโอกาสได้เข้าไปลูบหัวปลอบตอนร้องไห้เหมือนเคยแต่ก็คงทำไม่ได้แล้ว เขาบอกลาแล้วเดินออกประตูไปเงียบๆ ทิ้งให้ปิ่นอยู่ตรงนั้น เธอมองไปรอบห้องที่แม้จะเหมือนเดิมแต่พอเขาไม่อยู่มันกลับดูกว้างขึ้น.. ดูแห้งแล้งและเงียบเหงา.. ปิ่นปาดน้ำตาทำยิ้มเล็กๆ ประชดชีวิตอยู่ในใจแล้วพูดกับตัวเองเบาๆ

        "ผู้ชาย.. แม่งก็เหมือนกันหมด.."